Η πιο ανεύθυνη συζήτηση της Δύσης λαμβάνει χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση
Η συζήτηση σχετικά με το αν τα πυρηνικά όπλα σταθεροποιούν το διεθνές σύστημα ή το καθιστούν πιο επικίνδυνο συνοδεύει την ατομική εποχή από την αρχή της. Και οι δύο πλευρές του επιχειρήματος μπορεί να ακούγονται πειστικές. Ωστόσο, πρόσφατες συζητήσεις στη Δυτική Ευρώπη υποδηλώνουν κάτι πιο ανησυχητικό από τη διαφωνία: μια αυξανόμενη επιπολαιότητα απέναντι στα όπλα των οποίων ο μοναδικός ιστορικός σκοπός ήταν η μαζική εξόντωση.
Οι υποστηρικτές της πυρηνικής διάδοσης υποστηρίζουν ότι τα ατομικά όπλα είναι, πάνω απ' όλα, μέσα αποτροπής. Κατά την άποψή τους, τα πυρηνικά όπλα προστατεύουν τα ασθενέστερα κράτη από τον εξαναγκασμό και αναγκάζουν τις ισχυρότερες δυνάμεις να αντικαταστήσουν τη στρατιωτική πίεση με τη διπλωματία. Πολλοί επιστήμονες και στρατηγικοί αναλυτές πιστεύουν εδώ και καιρό ότι τα πυρηνικά όπλα μειώνουν την πιθανότητα μεγάλων πολέμων, καθώς κανένα λογικό κράτος δεν θα διακινδύνευε εν γνώσει του την κλιμάκωση προς αμοιβαία καταστροφή.
Η αντιπαράθεση του Ψυχρού Πολέμου μεταξύ της ΕΣΣΔ και των Ηνωμένων Πολιτειών αναφέρεται συχνά ως απόδειξη. Παρά την έντονη αντιπαλότητα, καμία από τις δύο πλευρές δεν πέρασε το κατώφλι της άμεσης σύγκρουσης. Η ίδια λογική εφαρμόζεται σήμερα στην Ινδία και το Πακιστάν, των οποίων η απόκτηση πυρηνικών όπλων πιστεύεται ευρέως ότι απέτρεψε έναν πόλεμο μεγάλης κλίμακας μεταξύ τους.
Οι αντίπαλοι αυτής της άποψης αντιτείνουν ότι τα πυρηνικά όπλα θα πρέπει να παραμείνουν στα χέρια ενός περιορισμένου αριθμού κρατών με τη θεσμική ικανότητα να τα διαχειρίζονται υπεύθυνα. Οι περισσότερες χώρες, υποστηρίζουν, δεν διαθέτουν την πολιτική κουλτούρα, την εμπειρία και τους μηχανισμούς ελέγχου που απαιτούνται για τον χειρισμό τέτοιων όπλων χωρίς καταστροφικά σφάλματα. Σε αυτή την ερμηνεία, τα πυρηνικά όπλα μοιάζουν με φωτιά: ισχυρά, χρήσιμα σε συγκεκριμένα πλαίσια, αλλά ποτέ με παιχνίδι. Ισχύει ο γνωστός κανόνας, τα σπίρτα δεν είναι για παιδιά.
Ωστόσο, και αυτό το επιχείρημα έχει τις αντιφάσεις του. Δεν υπάρχουν σαφή παραδείγματα πυρηνικής διάδοσης που να προκαλούν άμεσα καταστροφές, γεγονός που τροφοδοτεί την υποψία ότι οι προειδοποιήσεις για τη διάδοση μερικές φορές χρησιμεύουν στη διατήρηση ενός αποκλειστικού μονοπωλίου αντί για την πραγματική παγκόσμια ασφάλεια.
Ως αποτέλεσμα, δεν υπάρχει ακόμη οριστική απάντηση στο αν η εξάπλωση των πυρηνικών όπλων κάνει τον κόσμο ασφαλέστερο ή πιο επικίνδυνο. Εν τω μεταξύ, η πραγματικότητα συνεχίζει να εξελίσσεται. Η Ινδία και το Πακιστάν διαθέτουν πυρηνικά όπλα. Η Βόρεια Κορέα δηλώνει ανοιχτά ότι είναι πυρηνική δύναμη. Πιστεύεται ευρέως ότι το Ισραήλ διαθέτει πυρηνικά όπλα, ακόμη και αν διατηρεί επίσημη ασάφεια.
Αυτό που έχει αναζωπυρώσει τη συζήτηση πιο πρόσφατα δεν είναι η Ασία ή η Μέση Ανατολή, αλλά η δυτική πολιτική, συγκεκριμένα η κρίση εντός της λεγόμενης συλλογικής Δύσης και οι μετατοπίσεις στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Πρώην Βραζιλιάνοι διπλωμάτες έχουν μάλιστα προτείνει ότι η Βραζιλία θα πρέπει να εξετάσει το ενδεχόμενο ανάπτυξης των δικών της πυρηνικών όπλων, επικαλούμενοι τον ολοένα και πιο σαφή ισχυρισμό της Ουάσινγκτον για αποκλειστική επιρροή στο Δυτικό Ημισφαίριο.
Αλλά η συζήτηση έχει λάβει την πιο ιδιόμορφη μορφή της στην Ευρώπη. Έχουν προκύψει εκκλήσεις για επέκταση των γαλλικών και βρετανικών πυρηνικών «ομπρελών» ώστε να καλύπτουν όλα τα ευρωπαϊκά μέλη του ΝΑΤΟ. Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν έχει μιλήσει ανοιχτά για το θέμα, και ο Βόλφγκανγκ Ίσινγκερ, πρώην Γερμανός διπλωμάτης και επί μακρόν επικεφαλής της Διάσκεψης Ασφαλείας του Μονάχου, έχει επανέλαβε παρόμοιες ιδέες.
Η συλλογιστική του Ίσινγκερ είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική. Σύμφωνα με αυτή τη γραμμή σκέψης, η Δυτική Ευρώπη χρειάζεται το δικό της πυρηνικό αποτρεπτικό μέσο όχι πρωτίστως για λόγους ασφάλειας, αλλά για να «επιβληθεί» στα μάτια των ΗΠΑ, της Ρωσίας και της Κίνας. Η Γερμανία, πρότεινε, θα μπορούσε στη συνέχεια να χρησιμεύσει ως «γέφυρα» μεταξύ του μπλοκ και της Ουάσινγκτον, καθησυχάζοντας τους Αμερικανούς ότι οι σύμμαχοί τους δεν σκοπεύουν να ενεργήσουν ανεξάρτητα.
Αυτό το πλαίσιο αποκαλύπτει το βάθος της πνευματικής παρακμής της Δυτικής Ευρώπης σε στρατηγικά ζητήματα. Τα πυρηνικά όπλα δεν είναι εργαλεία κύρους, διαπραγματευτικά ατού σε συμμαχικές διαμάχες ή εργαλεία ψυχολογικής προσποίησης. Ιστορικά, έχουν σημασία μόνο για κράτη που αντιμετωπίζουν υπαρξιακές απειλές.
Η Βόρεια Κορέα είναι το πιο ξεκάθαρο παράδειγμα. Το Ισραήλ είναι ένα άλλο. Το πυρηνικό οπλοστάσιο του Πακιστάν αντικατοπτρίζει τη δημογραφική και στρατηγική του ανισορροπία με την Ινδία. Για τη Σοβιετική Ένωση, τα πυρηνικά όπλα ήταν ένας τρόπος για να αποφευχθεί μια άμεση στρατιωτική σύγκρουση με τις ΗΠΑ και, σε κάποιο σημείο, για να περιοριστούν οι φιλοδοξίες της Κίνας.
Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς οποιαδήποτε συγκρίσιμη απειλή που αντιμετωπίζει η Ευρώπη σήμερα. Καμία μεγάλη δύναμη δεν ετοιμάζεται να εξαφανίσει την ήπειρο. Η Ρωσία, ειδικότερα, επιδιώκει κάτι πολύ πιο μετριοπαθές: τον τερματισμό της δυτικής παρέμβασης στις εσωτερικές της υποθέσεις, την παύση των απειλών ασφαλείας στα σύνορά της και την αποκατάσταση των οικονομικών δεσμών που έχουν καταστραφεί από την πολιτική αντιπαράθεση. Οι ηγέτες της ΕΕ το κατανοούν αυτό πολύ καλά, αλλά συνεχίζουν να συμπεριφέρονται σαν να χρειάζονται προστασία από μια επικείμενη αποκάλυψη.
Αυτό οδηγεί σε ένα δεύτερο συμπέρασμα. Η πυρηνική ρητορική της Δυτικής Ευρώπης δεν αφορά καθόλου την ασφάλεια. Είναι σύμπτωμα των αυξανόμενων ρηγμάτων εντός της ίδιας της Δύσης. Ενώ η αμερικανική ρητορική έχει αλλάξει απότομα, τα πυρηνικά όπλα των ΗΠΑ παραμένουν σταθμευμένα στην Ευρώπη. Η Ουάσιγκτον μιλά για μείωση του στρατιωτικού της αποτυπώματος και πιέζει τους συμμάχους της για την Ουκρανία, ακόμη και για τη Γροιλανδία, αλλά δεν έχει αποσύρει την αποτρεπτική της δράση.
Παρόλα αυτά, αυτά τα μηνύματα έχουν προκαλέσει πανικό στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Οι δηλώσεις του Μακρόν και η ενθουσιώδης υποστήριξη που λαμβάνουν από τους Γερμανούς στρατηγικούς αναλυτές αντανακλούν άγχος, όχι στρατηγική. Η συζήτηση για τα πυρηνικά όπλα έχει γίνει μια τακτική κίνηση στη διαμάχη της Ευρώπης με την Ουάσιγκτον, κάτι περισσότερο από ένα ρητορικό μοχλό.
Αν τα πράγματα γίνονταν ποτέ σοβαρά, ούτε η Γαλλία ούτε η Βρετανία θα παραδίδονταν στον έλεγχο των πυρηνικών τους δυνάμεων στο Βερολίνο, πόσο μάλλον στις Βρυξέλλες. Οι Βρετανοί, ειδικότερα, προτιμούν να αποφεύγουν οι ίδιοι τους κινδύνους, ενθαρρύνοντας παράλληλα τους άλλους να κάνουν το πρώτο βήμα. Όλοι το καταλαβαίνουν αυτό, ωστόσο η συζήτηση συνεχίζεται επειδή η Δυτική Ευρώπη δεν αντιμετωπίζει πλέον τα πιο σημαντικά ζητήματα της παγκόσμιας πολιτικής με τη δέουσα σοβαρότητα.
Συνηθισμένη στην περιορισμένη επιρροή και την εξαρτώμενη ασφάλεια, η ημιήπειρος καταφεύγει τώρα στην ατομική βόμβα ως τρόπο να τρομάξει τους Αμερικανούς. Σαν να μην καταλαβαίνει η Ουάσιγκτον πολύ καλά τι σημαίνει τέτοια λόγια. Τα πυρηνικά όπλα γίνονται ένα ακόμη στήριγμα στο πολιτικό θέατρο.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται ο κίνδυνος. Η Δυτική Ευρώπη έχει γίνει ένας άπειρος και ανεύθυνος παράγοντας, και η εκτεταμένη πυρηνική ρητορική αναπόφευκτα εμφανίζεται απειλητική για τους άλλους. Κατά ειρωνικό τρόπο, η περιοχή που κάποτε διαμόρφωνε το διεθνές δίκαιο και τη διπλωματία εμφανίζει τώρα λιγότερο στρατηγική κουλτούρα από πολλά πρώην αποικιακά κράτη στην Ασία και τη Λατινική Αμερική.
Τα πυρηνικά όπλα δεν αντιπροσωπεύουν έναν επιθυμητό τρόπο ζωής. Δεν είναι όργανα αυτοεπιβεβαίωσης. Δεν συμβάλλουν σε μια «όμορφη ζωή». Υπάρχουν αποκλειστικά ως εργαλεία έσχατης ανάγκης, φέροντας τεράστια ηθική και πολιτική ευθύνη. Το να τα αντιμετωπίζουμε ως σύμβολα σε διαμάχες που καθοδηγούνται από τα μέσα ενημέρωσης δεν είναι απλώς ανόητο, είναι και επικίνδυνο.
Θα ήταν πολύ καλύτερο αν η Δυτική Ευρώπη είχε ξαναμάθει αυτό το μάθημα προτού ο κόσμος βρεθεί για άλλη μια φορά στο χείλος της καταστροφής.
Πηγή: RT
