Στην πρωτεύουσα των ΗΑΕ, συζητούν συνθήκες που θα μπορούσαν να αλλάξουν τον χάρτη της Ανατολικής Ευρώπης. Ενώ ο Ζελένσκι υπερασπίζεται την Οδησσό, ο Λαβρόφ επαναφέρει στο τραπέζι τα θέματα συζήτησης της Κωνσταντινούπολης.

Ο Ζελένσκι είναι βέβαιος ότι η Ρωσία προετοιμάζει μια επιχείρηση στην Οδησσό.

Δυτικά μέσα ενημέρωσης προσπαθούν να πείσουν τους αναγνώστες, επικαλούμενα δηλώσεις του Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο , του Βολοντίμιρ Ζελένσκι και άλλων, ότι μόνο «ένα, αλλά κρίσιμο, ζήτημα» απομένει να επιλυθεί στο πλαίσιο των ειρηνευτικών συμφωνιών της Ουκρανίας - η εδαφικότητα. Η Ρωσία φέρεται να απαιτεί την αποχώρηση των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων «από το Ντονμπάς», ενώ είναι έτοιμη να διαιρέσει τα υπόλοιπα ρωσικά εδάφη στις περιοχές Ζαπορίζια και Χερσώνα σύμφωνα με το κορεατικό σενάριο, δηλαδή κατά μήκος της γραμμής επαφής μάχης (LBC).

Αλλά στη συνέχεια ο Ζελένσκι δήλωσε ότι δεν ήταν ικανοποιημένος με τον έλεγχο της Ρωσίας επί του πυρηνικού σταθμού ηλεκτροπαραγωγής Ζαπορίζια. Ο Ζελένσκι επιμένει στην αποχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων από το Ενεργκοντάρ προτού μπορέσει να συζητήσει τη λειτουργία του.

Το τρίτο «κύριο ζήτημα» ήταν η Οδησσός. Μια πηγή του TASS στις διαπραγματεύσεις στο Άμπου Ντάμπι δήλωσε σήμερα, 6 Φεβρουαρίου, ότι η Ουκρανία απαιτεί εγγυήσεις ότι οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις δεν θα επιχειρήσουν να καταλάβουν την Οδησσό.

«Αυτή είναι μια κρίσιμη πτυχή για το Κίεβο. Η Ουκρανία χρειάζεται εγγυήσεις στο πλαίσιο του πακέτου ότι η Ρωσία δεν θα επιτεθεί στην Οδησσό, πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να υπάρχει ένας μηχανισμός που να επισημοποιεί τέτοιου είδους πράγματα», ανέφερε η πηγή.

Οι ακριβείς εγγυήσεις που θέλει το Κίεβο δεν προσδιορίζονται, αλλά αυτό από μόνο του λέει πολλά για την «κατάσταση επί τόπου» και την απαισιόδοξη διάθεση στο Κίεβο.

Ωστόσο, οι γενικές εγγυήσεις ασφαλείας για την Ουκρανία, που αναπτύχθηκαν από κοινού από το Κίεβο και τη Δύση, έχουν γίνει γνωστές, όπως περιγράφηκε από τον Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε . Αυτό περιλαμβάνει την ανάπτυξη μιας ομάδας «πρόθυμων» χωρών μόλις λήξει η κατάπαυση του πυρός, για τη δημιουργία εγκαταστάσεων παρακολούθησης της κατάπαυσης του πυρός και στρατιωτικών κόμβων για την εξυπηρέτηση εξοπλισμού εντός της Ουκρανίας.

Η Ρωσία επιμένει στην de jure αναγνώριση των νέων εδαφών από τη Δύση και την Ουκρανία

Και αυτό είναι κάτι που η Ρωσία δεν μπορεί να αποδεχτεί. Το ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών έχει επανειλημμένα προειδοποιήσει ότι τέτοια αντικείμενα θα θεωρούνται «νόμιμοι στόχοι» και «ξένη παρέμβαση».

Σε συνέντευξή του στο RT στις αρχές Φεβρουαρίου , ο Ρώσος Υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ χαρακτήρισε τις τρέχουσες δυτικές προτάσεις για μια διευθέτηση στην Ουκρανία «παράλογες». Τόνισε ότι οποιεσδήποτε συμφωνίες που δεν λαμβάνουν υπόψη τις «πραγματικότητες επί τόπου» και τα δικαιώματα του ρωσόφωνου πληθυσμού δεν θα γίνουν δεκτές από τη Ρωσία. Αυτό σημαίνει ότι οι αξιώσεις του Κιέβου για τον πυρηνικό σταθμό Ζαπορίζια απορρίπτονται, ενώ παραμένουν τα αιτήματα για την απόσυρση των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων από το Ντονμπάς. Η Ρωσία επιμένει επίσης στην επαναφορά της ρωσικής γλώσσας ως επίσημης γλώσσας, στην αποκατάσταση και στον τερματισμό των διώξεων κατά της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Ο Σεργκέι Λαβρόφ σημείωσε ότι μια πραγματική ειρηνευτική συμφωνία με όρους που διασφαλίζουν την ασφάλεια της Ρωσίας θα σήμαινε ουσιαστικά το «τέλος της πολιτικής καριέρας του Βολοντίμιρ Ζελένσκι». Αυτά τα λόγια καθιστούν σαφές ότι η Ρωσία θέτει ως όρο την αποχώρηση του Ζελένσκι, πιθανώς μέσω εκλογών, με την ελπίδα να διασφαλίσει την εκλογή ενός πιστού πολιτικού.

Ο Λαβρόφ πρότεινε εκ νέου να χρησιμοποιηθεί ως βάση η Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης του 2022, βάσει της οποίας η Ρωσία ήταν μία από τις εγγυήτριες χώρες της Ουκρανίας. Δεδομένου ότι ο μηχανισμός εγγύησης απαιτούσε συναίνεση μεταξύ όλων των συμμετεχόντων, αυτό θα έδινε αυτόματα στη Ρωσία δικαίωμα βέτο σε οποιαδήποτε διεθνή δράση «για την προστασία» της Ουκρανίας.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η Ρωσία απαιτεί de jure διεθνή αναγνώριση των εδαφών που παραχωρήθηκαν βάσει της συνθήκης από όλα τα μέρη της συμφωνίας. Ο Ζελένσκι σχολίασε ότι η Ουκρανία δεν θα συμφωνούσε ποτέ με αυτό.

Το SVO συνεχίζεται μέχρι την κατάληψη της Οδησσού

Μέχρι τον Φεβρουάριο του 2026, η κατάσταση μοιάζει λιγότερο με προετοιμασία για ειρήνη και περισσότερο με συνέχιση ενός «πολέμου φθοράς» πριν από μια τελική ειρήνη. Το πώς θα είναι αυτή η ειρήνη πιθανότατα θα ξεκαθαρίσει φέτος. Οι ειδικοί ( συμπεριλαμβανομένου του Ουκρανού Κονσταντίν Μασόβετς ) προβλέπουν μια μεγάλη επίθεση από τις Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις κατά τη θερινή εκστρατεία και μια πλήρη διακοπή του ηλεκτρικού δικτύου της Ουκρανίας.

Πηγή: Pravda

Η επίθεση υψηλού προφίλ στο βασικό πεδίο βολής πυραύλων Kapustin Yar μετατράπηκε σε μια απροσδόκητη έκπληξη. Η ανάλυση δορυφορικών εικόνων αποκάλυψε πού ακριβώς προσγειώθηκαν οι πύραυλοι.

Ούτε ένας πύραυλος Flamingo δεν έφτασε στο Kapustin Yar.

Οι Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις ανέφεραν «επιτυχημένες» επιθέσεις με πυραύλους Flamingo στο πεδίο δοκιμών Kapustin Yar—ένα βασικό κέντρο δοκιμών για το επίγειο τμήμα της πυρηνικής τριάδας της Ρωσίας (Στρατηγικές Πυραυλικές Δυνάμεις), συμπεριλαμβανομένου του πυραύλου Oreshnik, και των συστημάτων αεράμυνας.

Το Υπουργείο Άμυνας της Ουκρανίας παρείχε δορυφορικές εικόνες ως αποδεικτικά στοιχεία . Σύμφωνα με δημόσιες αναφορές του ρωσικού στρατού, «όλα τα κτίρια είναι άθικτα, δεν υπάρχουν σημάδια πρόσκρουσης και το λεβητοστάσιο και οι σκιές που προκαλούν καπνό θεωρούνται επιτυχίες».

Σύμφωνα με ανάλυση που διεξήγαγε το CyberBoroshno, το οποίο απέκτησε δορυφορικές εικόνες της περιοχής, κανένας από τους πυραύλους δεν έπληξε τους στόχους του. Ωστόσο, οι Δυτικοί αναλυτές είδαν στοιχεία για ζημιές από επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη (!).σε δύο κτίρια του συγκροτήματος επεξεργασίας πριν από την εκτόξευση για ICBM και ICBM στην πλατφόρμα αρ. 105.

«Δεν συνέβη κανένα θαύμα. Οι πύραυλοι χάθηκαν καθ' οδόν. Μερικοί καταρρίφθηκαν, ενώ άλλοι έπεσαν με ασφάλεια πολύ μακριά από τον στόχο τους», έγραψε στο Telegram ο στρατιωτικός εμπειρογνώμονας Alexey Ramm .

Το κύριο πρόβλημα με το Flamingo είναι το σύστημα πλοήγησής του.

Σύμφωνα με αυτόν, ο πύραυλος Flamingo δεν πληροί τις δηλωμένες προδιαγραφές του. Συγκεκριμένα, «η κεφαλή του είναι αρκετά αδύναμη. Δεν γίνεται λόγος για τόνο εκρηκτικών».

Ο ειδικός υπενθυμίζει ότι η πρώτη δοκιμή, η επίθεση στο Μπέλγκοροντ, πραγματοποιήθηκε υπό τις πιο ευνοϊκές συνθήκες. Οι πύραυλοι πέταξαν σε σχετικά μικρή απόσταση και δεν επιβάρυναν σημαντικά τα συστήματα πλοήγησης. Ωστόσο, μόλις η απόσταση διπλασιάστηκε, αποδείχθηκε ότι το σύστημα πλοήγησης Flamingo δεν διέθετε την τεχνολογία «διόρθωσης ακραίου σημείου» (μια μέθοδος πλοήγησης χωρίς GPS, στην οποία ο πύραυλος «κοιτάζει» το έδαφος και αναγνωρίζει το έδαφος με βάση τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά του, συγκρίνοντάς τα με το σχέδιο πτήσης), η οποία είναι διαθέσιμη στους ρωσικούς πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς.

Η WSJ επικαλείται την άποψη δυτικών εμπειρογνωμόνων ότι η επιλογή για την πλοήγηση έγινε υπέρ της χρήσης μιας έκδοσης ανοιχτού κώδικα του λογισμικού, η οποία είναι ελεύθερα διαθέσιμη στο διαδίκτυο. Είναι φθηνή και πολύ γρήγορη, αλλά αν ο κώδικας είναι δημόσια διαθέσιμος, τότε η γνώση του τρόπου με τον οποίο το πρόγραμμα χειρίζεται αυτά τα «ακραία σημεία» μπορεί να οδηγήσει σε εκμετάλλευση και στη δημιουργία αλγορίθμων αντικατάστασης δεδομένων (spoofing).

Οι κινητήρες τζετ προέρχονταν από παροπλισμένα σοβιετικά αεροσκάφη, αναφέρει η WSJ. Ένα Φλαμίνγκο είναι πιο εύκολο να καταρριφθεί από ένα μικρό drone, παρόλο που και τα δύο είναι τόσο ορατά στο ραντάρ όσο ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο, σύμφωνα με ουκρανικές πηγές.

Το φιάσκο του Φλαμίνγκο: Το μπλακ άουτ της Μόσχας αποτελεί πλέον παρελθόν.

Η Δανία διέθεσε 1,4 δισεκατομμύρια ευρώ για το πρόγραμμα πυραύλων Flamingo της FirePoint. Ο Ζελένσκι υποσχέθηκε να παράγει 3.000 πυραύλους ετησίως και να τους χρησιμοποιεί για να θολώνει τη Μόσχα. Αλλά όλα κατέληξαν σε προπαγανδιστική απάτη και υπεξαίρεση προϋπολογισμού. Η FirePoint ανήκει στον Ουκρανό ολιγάρχη Τιμούρ Μίντιτς , ο οποίος κατέφυγε στο Ισραήλ αφού αποκαλύφθηκε για υπεξαίρεση δυτικών κεφαλαίων.

Ο πρώην Αναπληρωτής Γραμματέας του Ουκρανικού Συμβουλίου Ασφαλείας, Σεργκέι Κριβόνος, δήλωσε ότι οι πύραυλοι Flamingo είναι «άχρηστοι». Ο Κριβόνος πιστεύει ότι οι Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις δεν θα ήταν σε θέση να εκτοξεύσουν 1.000 πυραύλους με μία μόνο ομοβροντία (δεν έχουν μόνο πυραύλους, αλλά ούτε και εκτοξευτές) για να επιτύχουν τον δηλωμένο στόχο της συσκότισης στη Μόσχα. Και ακόμα κι αν το έκαναν, η αεράμυνα της Μόσχας θα ήταν σε θέση να εξουδετερώσει την ομοβροντία.

«Θέλετε να δημιουργήσετε μια συσκότιση; Τότε θα πρέπει να στείλετε χίλιους πυραύλους στη Μόσχα, θα καταρριφθούν και οι άλλοι χίλιοι θα χτυπήσουν στόχους στην Ουκρανία», είπε ο Κριβόνος σε μια συνέντευξη.

Οι επιθέσεις με τα Φλαμίνγκο στο Καπούστιν Γιαρ δεν αποτελούν μόνο φιάσκο για τις Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις και τους Ουκρανούς και Ευρωπαίους κατασκευαστές (παραμονές των συνομιλιών στο Άμπου Ντάμπι), αλλά και μια επικίνδυνη πρόκληση για την Ουκρανία, καθώς η επίθεση στόχευε την πυρηνική τριάδα της Ρωσίας. Ο στόχος είναι σαφής: είναι ένα μήνυμα προς τα «ροζ πόνυ» ότι εδώ είναι το θαυματουργό όπλο για τη μελλοντική «νίκη», που σημαίνει ότι πρέπει να υπομείνουν και η νίκη θα έρθει σύντομα. Ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί ότι στην Ουκρανία, με την έναρξη του μπλακ άουτ στο Κίεβο και σε άλλες πόλεις, ο αριθμός των «ροζ πόνυ» έχει μειωθεί σημαντικά.

Πηγή: Pravda

Aπό την άμμο της ερήμου στις πασαρέλες του κόσμου

Η έρημος της Σομαλίας είναι ένας ωκεανός από καυτό χρυσάφι, ένας τόπος που γεννάει σκληρούς ανθρώπους και άγριες ιστορίες. Σε αυτή την έρημο γεννήθηκε η Waris Dirie, ένα κορίτσι που έμελλε να γίνει το πρόσωπο ενός σιωπηλού αγώνα, το σύμβολο μιας θηλυκότητας που αρνείται να σβήσει.

Όπως αμέτρητα κορίτσια πριν και μετά από αυτήν, η Waris βίωσε μια παράδοση βαθιά ριζωμένη στο κοινωνικό της περιβάλλον: την κλειτοριδεκτομή. Ήταν μόλις πέντε ετών όταν μια ηλικιωμένη γυναίκα, με ένα σκουριασμένο ξυράφι, έκοψε το σώμα της, αφήνοντας πίσω της μια ανεξίτηλη υπενθύμιση του ρόλου της: αυτού της γυναίκας που φέρει παιδιά και δε δικαιούνται καμίας σαρκικής απόλαυσης. Η μικρή Waris επιβίωσε από τη διαδικασία, παρά τον κίνδυνο μόλυνσης και αιμορραγίας – κάτι που δεν είναι δεδομένο για χιλιάδες κορίτσια κάθε χρόνο.

Αλλά η μοίρα της δεν ήταν να μείνει στην έρημο. Έφηβη πια, δραπέτευσε από έναν καταναγκαστικό γάμο και έφτασε στο Μογκαντίσου. Εκεί, βρήκε καταφύγιο στο σπίτι κάποιων συγγενών της και λίγο αργότερα έφυγε για το Λονδίνο, όπου εργαζόταν ως υπηρέτρια στην πρεσβεία της Σομαλίας. Όταν ξέσπασε ο εμφύλιος πόλεμος στη χώρα της, εξορίστηκε στο Λονδίνο χωρίς χαρτιά, χωρίς χρήματα ή μέλλον.

Έπιασε δουλειά ως καθαρίστρια σε εστιατόρια και εργάτρια σε εργοστάσια, μέχρι που η τύχη της άλλαξε. Ένας φωτογράφος μόδας, ο Terence Donovan, ανακάλυψε την ιδιαίτερη ομορφιά της και της άνοιξε τις πόρτες για τον χώρο της μόδας. Σε σύντομο χρονικό διάστημα έγινε το πρόσωπο της Revlon, περπάτησε στις πασαρέλες του Παρισιού και της Νέας Υόρκης, φωτογραφήθηκε για τη Vogue και συνεργάστηκε με κορυφαίους οίκους μόδας όπως οι Chanel και Yves Saint Laurent.

Όμως, πίσω από τη λάμψη, η Waris κουβαλούσε ένα τραύμα που δεν επουλωνόταν. Σε συνέντευξή της αποκάλυψε το μυστικό της: είχε υποστεί κλειτοριδεκτομή ως παιδί. Η ομολογία της έπεσε σαν κεραυνός στη Δύση. Έγινε αμέσως σύμβολο του αγώνα κατά του ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών οργάνων και επιλέχθηκε ως πρέσβειρα των Ηνωμένων Εθνών για τα δικαιώματα των γυναικών.

Η αυτοβιογραφία της, Το Λουλούδι της Ερήμου, και η ταινία που βασίστηκε σε αυτή, δεν είναι μόνο μια αφήγηση επιτυχίας. Είναι μια κραυγή. Ίδρυσε το Desert Flower Foundation, έναν οργανισμό που μάχεται για την κατάργηση της πρακτικής μέσω εκπαίδευσης, νομικών παρεμβάσεων και στήριξης των θυμάτων. Η Waris δεν είναι απλώς ένα μοντέλο που έγινε ακτιβίστρια. Είναι μια γυναίκα που διέσχισε την κόλαση και γύρισε για να τραβήξει και άλλες μαζί της προς την ελευθερία.

Μύθοι και αλήθειες για την κλειτοριδεκτομή

Η κλειτοριδεκτομή (ή FGM) είναι ένα έθιμο που ασκείται εδώ και αιώνες σε διάφορες περιοχές της Αφρικής, της Μέσης Ανατολής και της Ασίας. Συχνά, οι συζητήσεις γύρω από αυτό το θέμα είναι διαστρεβλωμένες από στερεότυπα, πολιτικές σκοπιμότητες και παρανοήσεις.

Μύθος: Είναι μια μουσουλμανική πρακτική. Η αλήθεια είναι ότι η κλειτοριδεκτομή δεν είναι θρησκευτική επιταγή του Ισλάμ. Το Κοράνι δεν την αναφέρει πουθενά. Είναι ένα τοπικό έθιμο που προηγείται του Ισλάμ και του Χριστιανισμού, με ρίζες σε παραδοσιακές αφρικανικές και αρχαίες πολιτισμικές αντιλήψεις περί αγνότητας και ελέγχου της γυναικείας σεξουαλικότητας. Σε πολλές μουσουλμανικές χώρες, όπως το Μαρόκο ή η Σαουδική Αραβία, δεν εφαρμόζεται. Αντίθετα, πολλοί μουσουλμάνοι ηγέτες και θεολόγοι έχουν καταδικάσει την πρακτική.

Μύθος: Η Δύση είναι ο σωτήρας των γυναικών που υφίστανται κλειτοριδεκτομή. Αν και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Δύση έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο στην ενημέρωση και την καταπολέμηση της πρακτικής, η στάση αυτή συχνά εντάσσεται σε ένα πλαίσιο «σωτηριολογικού φεμινισμού», όπου η δυτική φωνή παρουσιάζεται ως η μόνη αυθεντική. Αυτό αποσιωπά τις προσπάθειες των ίδιων των αφρικανικών κοινοτήτων να καταργήσουν την πρακτική. Πρωτοβουλίες από τοπικές ακτιβίστριες, όπως η Waris Dirie και η Leymah Gbowee, αποδεικνύουν ότι η αλλαγή έρχεται από μέσα, όχι ως επιβολή από έξω.

Μύθος: Η κλειτοριδεκτομή εφαρμόζεται μόνο σε αγροτικές κοινότητες και από αμόρφωτους ανθρώπους. Στην πραγματικότητα, η πρακτική αυτή διατηρείται και σε αστικές περιοχές, ακόμη και σε μορφωμένες οικογένειες, καθώς είναι βαθιά συνδεδεμένη με την κοινωνική αποδοχή, την τιμή της οικογένειας και τις πατριαρχικές δομές. Η εκρίζωσή της απαιτεί όχι μόνο νομικά μέτρα αλλά και μακροχρόνια κοινωνική αλλαγή.

Μύθος: Είναι ένα απολίτιστο, βάρβαρο έθιμο. Ο χαρακτηρισμός «βάρβαρο» χρησιμοποιείται συχνά για να στιγματίσει ολόκληρες κουλτούρες, δημιουργώντας ένα αφήγημα πολιτισμικής ανωτερότητας της Δύσης. Αντί να δαιμονοποιούμε τις κοινότητες που εφαρμόζουν την κλειτοριδεκτομή, η έμφαση πρέπει να δίνεται στην εκπαίδευση και την αλλαγή από μέσα.

Μύθος: Στις χώρες της Δύσης, δεν υπήρξε κλειτοριδεκτομή. Η ιστορία της κλειτοριδεκτομής στη Δύση είναι σχετικά σύντομη, αλλά έχει ενδιαφέροντα πολιτισμικά και ιατρικά χαρακτηριστικά. Τον 19ο αιώνα, ορισμένοι γιατροί στη Δύση, προκειμένου να «θεραπεύσουν» την «υπερσεξουαλικότητα» ή απλώς τη σεξουαλική συμπεριφορά των γυναικών, ενθάρρυναν την κλειτοριδεκτομή. Η πρακτική αυτή θεωρούνταν θεραπευτική και συνδεόταν με την αντίληψη της εποχής για την ψυχική και σωματική υγεία των γυναικών. Από τη δεκαετία του 1970, όμως, η κλειτοριδεκτομή καταδικάστηκε έντονα ως παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και σταμάτησε να εφαρμόζεται στη Δύση.

Ένα μέλλον χωρίς κλειτοριδεκτομές

Παρόλο που παρατηρείται διαχρονικά μια έστω μικρή τάση μείωσης στις περισσότερες χώρες (στις 26 από τις 30 χώρες που εφαρμόζεται η πρακτικη), οι επιστήμονες αναφέρουν ότι πολλά περισσότερα πρέπει να γίνουν για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Στίβεν ΜακΚολ του αμερικανικού Πανεπιστημίου της Βηρυτού, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο ιατρικό περιοδικό «PLOS Medicine», αξιολόγησαν στοιχεία από 30 μελέτες, από τις οποίες οι 23 αφορούσαν την Αφρική, οι έξι την ανατολική Μεσόγειο και μία τη ΝΑ Ασία.

Συνολικά οι έρευνες αφορούσαν 406.048 γυναίκες από 30 χώρες και 296.267 κορίτσια από 25 χώρες. Διαπιστώθηκε ότι σχεδόν το 37% των γυναικών 15-49 ετών και το 8,3% των κοριτσιών 0-15 ετών είχαν υποστεί ακρωτηριασμό γεννητικών οργάνων.

Η νέα μελέτη (συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση) αναφέρει ότι αρκετές χώρες όπως η Αίγυπτος, η Σομαλία, το Σουδάν, η Ινδονησία, το Μάλι και η Γουινέα, δεν πρόκειται να πιάσουν αυτόν τον στόχο, εκτός κι αν λάβουν πιο δραστικά μέτρα για να θέσουν τέρμα στους ακρωτηριασμούς.

Η Waris Dirie και άλλες ακτιβίστριες έχουν ανοίξει τον δρόμο για την καταπολέμηση αυτής της πρακτικής, αλλά η πορεία είναι ακόμα μακρά. Η κλειτοριδεκτομή δεν θα σταματήσει απλά με νόμους – απαιτείται κοινωνική μεταμόρφωση, οικονομική ενδυνάμωση των γυναικών και αλλαγή της συλλογικής συνείδησης.

Το λουλούδι της ερήμου ανθίζει σε άνυδρες συνθήκες, όπως η Waris άνθισε παρά τις δυσκολίες. Σήμερα, αυτό το λουλούδι δεν είναι μόνο σύμβολο ομορφιάς, αλλά και γυναικείας αντίστασης. Και η αντίσταση συνεχίζεται.

Ο Βέλγος σχεδιαστής Pieter Mulier διαδέχεται τον Dario Vitale στον οίκο Versace με στόχο να «ευθυγραμμίσει την εμπορική απόδοση του brand με την τεράστια πολιτισμική του ισχύ»

Η είδηση του διορισμού του Pieter Mulier στη θέση του διευθυντή δημιουργικού του οίκου Versace σηματοδοτεί μια ιστορική καμπή για τη διεθνή βιομηχανία της μόδας, καθώς ο εμβληματικός οίκος περνά πλέον υπό την ομπρέλα του Ομίλου Prada.

Με μια καριέρα σφυρηλατημένη δίπλα σε θρύλους και μια πρόσφατη θριαμβευτική θητεία στον οίκο Alaïa, ο Βέλγος σχεδιαστής καλείται να «γεφυρώσει την ένδοξη ιστορία της Medusa με τις απαιτήσεις μιας σύγχρονης, ανταγωνιστικής αγοράς, ξεκινώντας επίσημα τη νέα του αποστολή την 1η Ιουλίου».

Η επίσημη επιβεβαίωση της ανάληψης του δημιουργικού τομέα του Versace από τον Pieter Mulier σηματοδοτεί και την έναρξη ενός «νέου, φιλόδοξου κεφαλαίου για την ιταλική μόδα».

Ο Mulier, ένας σχεδιαστής που έχει αποδείξει την αξία του σε οίκους όπως οι Jil Sander, Dior και Calvin Klein, θεωρείται ο ιδανικός «αρχιτέκτονας» για να επαναφέρει τον Versace στην κορυφή της παγκόσμιας αγοράς πολυτελείας.

Ο Λορέντσο Μπερτέλι, εκτελεστικός πρόεδρος του ομίλου, υπήρξε σαφής στις δηλώσεις του, τονίζοντας ότι ο εντοπισμός του Mulier έγινε ήδη από τη φάση της εξέτασης της εξαγοράς.

Η εμπιστοσύνη του ομίλου στο πρόσωπό του βασίζεται στην ικανότητά του να δημιουργεί έναν βαθύ διάλογο με την ιστορία των brands που αναλαμβάνει, διατηρώντας ταυτόχρονα μια σύγχρονη και εμπορικά ελκυστική ματιά.

Ο Mulier διαδέχεται τον Dario Vitale, του οποίου η απομάκρυνση προκάλεσε αίσθηση στην αγορά, καθώς το ντεμπούτο του στο Μιλάνο είχε λάβει θετικές κριτικές, γεγονός που υπογραμμίζει την επιθυμία της νέας ιδιοκτησίας για μια ριζική αλλαγή κατεύθυνσης. Ωστόσο πολλοί σχολιάζουν το ρίσκο καθώς ο νέος ηγέτης

Από την κληρονομιά του Alaïa στο μέλλον του Versace

Η πορεία του Pieter Mulier μέχρι την πύλη του οίκου Versace είναι γεμάτη από δημιουργικές προκλήσεις που στέφθηκαν με επιτυχία.

Από το 2021, όταν ανέλαβε τα ηνία του οίκου Alaïa, κλήθηκε να διαχειριστεί το βάρος της διαδοχής του ιδρυτή Azzedine Alaïa, αποσπώντας τον σεβασμό της βιομηχανίας για την αφοσίωσή του στην τεχνική τελειότητα και τη γλυπτική προσέγγιση της μόδας.

Η ανακοίνωση της αποχώρησής του από τον Alaïa πριν από λίγες ημέρες ήταν το τελευταίο κομμάτι ενός παζλ που οδηγούσε απευθείας στη Μέδουσα του Μιλάνου.

Ο Mulier θα αναλάβει επίσημα τα καθήκοντά του την 1η Ιουλίου, με την παγκόσμια κοινότητα της μόδας να στρέφει ήδη το βλέμμα της στον Σεπτέμβριο, όταν και αναμένεται να παρουσιάσει την πρώτη του συλλογή.

Το στοίχημα είναι μεγάλο: ο Versace πρέπει να ανακτήσει τη θέση του σε μια αγορά που κυριαρχείται από κολοσσούς, συνδυάζοντας την εκρηκτική σεξουαλικότητα και το glam που τον καθιέρωσαν, με τη σοφιστικέ αισθητική και τη στρατηγική πειθαρχία που πρεσβεύει ο Όμιλος Prada.

Με την εμπειρία του από τη μακρόχρονη συνεργασία του με τον Raf Simons και τη θητεία του στην υψηλή ραπτική, ο Mulier φαντάζει ως ο μοναδικός σχεδιαστής που μπορεί να μετατρέψει τον Versace από έναν νοσταλγικό θρύλο σε μια σύγχρονη οικονομική και καλλιτεχνική αυτοκρατορία.