Δικαίωση, όχι μνησικακία

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Πληθαίνουν καθημερινά οι ενδείξεις ότι η Διοίκηση Θωμάκου κατρακυλάει στη συνείδηση των Κηφισιωτών. Πως χάνει όχι μόνο την αποδοχή αλλά και την ανοχή τους. Το "ηθικό πλεονέκτημα" της νέας θρησκευτικής ηθικής ηχεί πλέον σαν αποτυχημένο ανέκδοτο, όπως και ο "ανόθευτος πατριωτισμός" της λαϊκίστικης ομάδας Χιωτάκη-Βάρσου. Στην πόλη της αγανάκτησης, στις οποίες επωάστηκε από το 2013 η "ανατροπή" του 2014, φαντάζουν σήμερα εμποροπανήγυρεις φτηνής ελπίδας. Οι πολίτες δε και οι θρησκευόμενοι που έγιναν σημαιοφόροι της θρησκευτικής ηθικής, προσδοκώντας ότι μαζί με την «θρησκευτική επανάσταση» θα έφερναν τους νέους «ημέτερους», το στρίβουν αλά γαλλικά, σοβαρεύουν όψιμα, μήπως και περισώσουν λίγο από το κύρος τους. Στην επόμενες εκλογές, η εκστρατεία του Θωμάκου θα θυμίζει τη φράση του Τσώρτσιλ για τον Μουσολίνι:

"Πριν τον εγκαταλείψει η επαφή με την πραγματικότητα, του έμελλε να στερηθεί την αίσθηση του γελοίου...".

Οι πολίτες που επί 12 χρόνια στοχοποιούνταν, λοιδωρούνταν, διαπομπεύονταν από το σύστημα εξουσίας Χιωτάκη, εκείνοι που τους κόλλαγαν τη ρετσινιά των ατίθασων και των προσκυνημένων, πολλοί ανάμεσά τους είχαν αποδείξει σε ασύγκριτα σκληρότερους καιρούς το ήθος τους, οι πολίτες που υπέστησαν τη σκατοθύελλα του κίτρινου τύπου της «Κηφισιάς» φυσικό είναι να μην αισθάνονται δικαιωμένοι. 

Δεν είναι μικρό πράγμα –ιδίως όταν δεν είσαι πολιτικός, χονδρόπετσος δηλαδή εξ’ επαγγέλματος– να έχεις υποστεί τη χλεύη συγγενών, φίλων και συναδέλφων. Και τώρα να τους ακούς επιτέλους να παραδέχονται –έστω και ψιθυριστά– πως είχες δίκιο. Ότι εσύ δεν πιάστηκες κορόιδο του Θωμάκου του Βαγγέλη Αυ—τη και του Χρ. Καλού. 

Και είναι μεγάλος, πράγματι, ο πειρασμός να γελάσεις στα μούτρα του ξαδέλφου σου ο οποίος, Νεοδημοκράτης, -τύπου και ηθικής Λιάπη- απ’ τα σπάργανα, ψήφισε Θωμάκο με το παράταιρο ασκέρι  του επειδή πίστεψε ότι θα επικρατούσε μέσα στη πόλη μια κάποια δικαιοσύνη. Όση δικαιοσύνη και ηθική είχε και ο μέντορας του Γ. Θωμάκου, Μ. Λιάπης που διάπραξε όλες τις παρανομίες για προσωπικό όφελος του φυσικά. Να κοιτάξεις με οίκτο την ανηψιά σου η οποία, γεννημένη μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, επιμένει να σού ξεφουρνίζει κάτι μπαγιάτικες και κακοχωνεμένες θεωρίες περί ηθικής τύπου Θωμάκου. Να μην αφήσεις σε χλωρό κλαρί από το δούλεμα την κουμπάρα σου που –μορφωμένη γυναίκα–παρακολουθούσε με θαυμασμό τον Γ. Θωμάκο να εγκωμιάζει τον άρτι εκλεγέντα κουμπάρο του Βαγγέλη Αυ—τη

Είναι μεγάλος ο πειρασμός να τους πεις ευθαρσώς: "Αποδειχθήκατε αφελείς, απολίτικοι, ανιστόρητοι. Μας πήρατε, στις κάλπες, στο λαιμό σας. Κανονικά θα έπρεπε να σας αφαιρεθεί το δικαίωμα ψήφου. Και μόνον εφόσον κάνετε εντατικά σεμινάρια Ιστορίας και Πολιτικής Οικονομίας και περάσετε ειδικές εξετάσεις να σας δοθεί και πάλι. Κανονικά θα έπρεπε να σας στείλουμε τον Βάρσο και τον Χιωτάκη να κάνουν κουμάντο στα δικά σας νοικοκυριά. Τον Χρήστο Καλό να αναλάβει την εκπαίδευση των δικών σας παιδιών, στην αρπαγή. Τον Γιώργο Θωμάκο, τον Δήμαρχο που εξ’ ανάγκης ψήφισα για μην ξαναέρθει ο Χιωτάκης με το Βάρσο αυτή την φορά όμως επίσημα, Αλλά για ειρωνικό μορφασμό. 

Όμως όχι. Από όσα δεινά επέφερε ο εθνικολαϊκισμός, από όσες ύβρεις διέπραξαν οι Θωμάκοι για να ανέλθουν στην εξουσία, η πιο ασυγχώρητη είναι η διχαστική τους ρητορεία. Το ότι συστηματικά και αδίστακτα χώριζαν τους Κηφισιώτες σε καλούς και κακούς, σε πατριώτες και προδότες, σε απροσκύνητους και σε θρησκευόμενους. Η διχόνοια αποτελεί νόσο βαριά και ενδημική, διατρέχει την Ιστορία της φυλής μας. Το εμφύλιο πνεύμα φαλκιδεύει, συχνά δε ακυρώνει, κάθε αναγεννητική προσπάθεια. "Σαν μισούνται μεταξύ τους δεν τους πρέπει ελευθεριά!" γράφει απελπισμένος ο Διονύσιος Σολωμός, παρακολουθώντας τους συμπατριώτες τους αντί να πολεμούν τους Τούρκους, να αλληλοσκοτώνονται. Προφανώς δε το εμφύλιο πνεύμα εξυπηρετεί όποιον στερείται διαυγών στόχων και ρεαλιστικού προγράμματος. Σπιλώνοντας τους "άλλους", συσπειρώνει τους δικούς του. Εξαπολύοντας κυνήγι μαγισσών, καλύπτει τη δημιουργική του ανεπάρκεια.

Η επόμενη μέρα δεν χωρά μνησικακίες. Το έργο που θα αναλάβουν εκείνοι που θα διαδεχθούν τον Γ. Θωμάκο είναι πραγματικά τιτάνιο. Πρέπει να βάλουν επιτέλους το άλογο μπροστά από το κάρο. Να κάνουν την Κηφισιά όπως της αξίζει. Αλλοίμονο εάν ο χρόνος, η ύστατη ευκαιρία μας, ξοδευτεί σε ξεκαθαρίσματα λογαριασμών. Σε μηρυκασμό του παρελθόντος για να εξακριβωθεί ποιος έφταιξε ακριβώς και πόσο.

Ναι, ο Δημοτικός μηχανισμός λειτουργεί εν πολλοίς ως γραφειοκρατικό καρκίνωμα, τρώει τις σάρκες της Κηφισιώτικης κοινωνίας. Αλίμονο όμως εάν ο κάθε δημοτικός υπάλληλος ριφθεί στο πυρ το εξώτερον. Το ζητούμενο πρέπει να είναι ακριβώς το αντίθετο: Να ανοίξουν τα μάτια του, να αντιληφθεί πως ένα σύγχρονο, λειτουργικό, ευέλικτο Δήμο θα ωφελήσει τελικά και τον ίδιον. Πολλώ δε μάλλον τα παιδιά του.

Ναι, ο Κηφισιώτικος εξαιρετισμός –η αντίληψη ότι αποτελούμε κάτι το εντελώς ιδιαίτερο, μία ευλογημένη περίπτωση λαού και πόλης που δεν υπακούει στους γενικούς κανόνες– ο Κηφισιώτικος εξαιρετισμός είναι το φύλο συκής του Καραγκιόζη. Αλίμονο όμως εάν φτάσουμε στο άλλο άκρο. Εάν κάνουμε τους Κηφισιώτες να ντρέπονται για τους εαυτούς τους, να αποκηρύσσουν μετά βδελυγμίας τις βλαβερές έστω έξεις τους, να αυτομαστιγώνονται δημόσια για το ρουσφέτι, την αρπαχτή και την όποια κανονικότητα.

Η επόμενη μέρα, για να έρθει και για να δικαιώσει τις ελπίδες μας, προϋποθέτει υπέρβαση του διχασμού. Συσπείρωση όλων των δυνάμεων, δημιουργικών μα και λιγότερο δημιουργικών, φωτισμένων μα και λιγότερο φωτισμένων. Η μνησικακία, η εκδικητικότητα, το βρυκολάκιασμα των φαντασμάτων και των πληγών του παρελθόντος αποτελούν –και θα αποτελούν εσαεί– βέλη δηλητηριώδη στη «θρησκευτική φαρέτρα» των αντιπάλων μας.-