Δικαίωση, όχι μνησικακία

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Πληθαίνουν καθημερινά οι ενδείξεις ότι η Διοίκηση Θωμάκου κατρακυλάει στη συνείδηση των Κηφισιωτών. Πως χάνει όχι μόνο την αποδοχή αλλά και την ανοχή τους. Το "ηθικό πλεονέκτημα" της «θρησκευτικής Διοίκησης Θωμάκου» ηχεί πλέον σαν αποτυχημένο ανέκδοτο, όπως και ο "ανόθευτος πατριωτισμός" της λαϊκίστικης Δεξιάς. Οι πλατείες της αγανάκτησης, στις οποίες επωάστηκε από το 2011 η "ανατροπή" του 2014, φαντάζουν σήμερα εμποροπανήγυρεις φτηνής ελπίδας. Οι πολίτες που έγιναν σημαιοφόροι της απαραίτητης αλλαγής του φθαρμένου, ξεθωριασμένου σκηνικού, προσδοκώντας ότι μαζί με τον εκ διωγμό των πρώην συναιτέρων, Χιωτάκη-Βάρσου προσδοκούσαν μια άλλη τελείως κατάσταση, ένα διαφορετικό σκηνικό, το στρίβουν αλά γαλλικά, σοβαρεύουν όψιμα, μήπως και περισώσουν λίγο από το κύρος τους.

Στην επόμενες εκλογές, η εκστρατεία του Γ. Θωμάκου θα θυμίζει τη φράση του Τσώρτσιλ για τον Μουσολίνι:

"Πριν τον εγκαταλείψει η επαφή με την πραγματικότητα, του έμελλε να στερηθεί την αίσθηση του γελοίου...".

Οι πολίτες που επί δώδεκα χρόνια στοχοποιούνταν, λοιδωρούνταν, διαπομπεύονταν από το βρωμερό, ιδιοτελές σκηνικό Χιωτάκη, οι πολίτες που υπέστησαν τη σκατοθύελλα του κίτρινου τύπου και των τρολ του διαδικτύου φυσικό είναι να αισθάνονται δικαιωμένοι. 

Δεν είναι μικρό πράγμα –ιδίως όταν δεν είσαι πολιτικός, χονδρόπετσος δηλαδή εξ’ επαγγέλματος– να έχεις υποστεί τη χλεύη συγγενών, φίλων και συναδέλφων. Και τώρα να τους ακούς επιτέλους να παραδέχονται –έστω και ψιθυριστά– πως είχες δίκιο. Ότι εσύ δεν πιάστηκες κορόιδο του Θωμάκου ή του Αυλίτη. 

Και είναι μεγάλος, πράγματι, ο πειρασμός να γελάσεις στα μούτρα του ξαδέλφου σου ο οποίος, Νεοδημοκράτης απ’ τα σπάργανα, ψήφισε Θωμάκο, -όχι ότι ο Θωμάκος δεν είναι, αλλά με το συνονθύλευμα της τελευταίας στιγμής τίποτα δεν είναι το ίδιο. Να κοιτάξεις με οίκτο την ανιψιά σου η οποία, γεννημένη μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, επιμένει να σού ξεφουρνίζει κάτι μπαγιάτικες και κακοχωνεμένες θεωρίες περί σοσιαλιστικής αυτοδιαχείρισης, εργατικών συμβουλίων και κολχόζ. Να μην αφήσεις σε χλωρό κλαρί από το δούλεμα την κουμπάρα σου που –μορφωμένη γυναίκα–παρακολουθούσε με θαυμασμό τον Γ. Θωμάκο να εγκωμιάζει τον κουμπάρο του Βαγγέλη Αυλίτη.

Είναι μεγάλος ο πειρασμός να τους πεις ευθαρσώς: "Αποδειχθήκατε αφελείς, απολίτικοι, ανιστόρητοι. Μας πήρατε, στις κάλπες, τρεις φορές στο λαιμό σας. Κανονικά θα έπρεπε να σας αφαιρεθεί το δικαίωμα ψήφου. Και μόνον εφόσον κάνετε εντατικά σεμινάρια Ιστορίας και Πολιτικής Οικονομίας και περάσετε ειδικές εξετάσεις να σας δοθεί και πάλι. Κανονικά θα έπρεπε να σας στείλουμε τον Αυλίτη με τον Καλό να κάνουν κουμάντο στα δικά σας νοικοκυριά. Την ανιστόρητη, οπορτουνίστρια Τσιάμα να αναλάβει την εκπαίδευση των δικών σας παιδιών. Τον Γ. Θωμάκο, τον Δήμαρχο της καρδιάς σας, να σας χαμογελάει μέρα-νύχτα, ώσπου να καταλάβετε ότι δεν πρόκειται για αστραφτερό μειδίαμα. Αλλά για ειρωνικό μορφασμό." 

Όμως όχι. Από όσα δεινά επέφερε ο λαϊκισμός, από όσες ύβρεις διέπραξαν οι «Θωμακικοί» για να ανέλθουν στην εξουσία, η πιο ασυγχώρητη είναι η διχαστική τους ρητορεία. Το ότι συστηματικά και αδίστακτα χώριζαν τους Κηφισιώτες σε καλούς και κακούς, σε πατριώτες και προδότες, σε απροσκύνητους και σε συστημικούς. Η διχόνοια αποτελεί νόσο βαριά και ενδημική, διατρέχει την Ιστορία μας. Το εμφύλιο πνεύμα φαλκιδεύει, συχνά δε ακυρώνει, κάθε αναγεννητική προσπάθεια. "Σαν μισούνται μεταξύ τους δεν τους πρέπει ελευθεριά!" γράφει απελπισμένος ο Διονύσιος Σολωμός, παρακολουθώντας τους συμπατριώτες τους αντί να πολεμούν τους Τούρκους, να αλληλοσκοτώνονται. Προφανώς δε το εμφύλιο πνεύμα εξυπηρετεί όποιον στερείται διαυγών στόχων και ρεαλιστικού προγράμματος. Σπιλώνοντας τους "άλλους", συσπειρώνει τους δικούς του. Εξαπολύοντας κυνήγι μαγισσών, καλύπτει τη δημιουργική του ανεπάρκεια.

Η επόμενη μέρα δεν χωρά μνησικακίες. Το έργο που θα αναλάβουν εκείνοι που θα διαδεχθούν την παράταξη Θωμάκου είναι πραγματικά τιτάνιο. Πρέπει να βάλουν επιτέλους το άλογο μπροστά από το κάρο. Να κάνουν την Κηφισιά ανθρώπινη, φιλική προς τους πολίτες παραγωγική με όρους 21ου αιώνα Αλλοίμονο εάν ο χρόνος, η ύστατη ευκαιρία μας, ξοδευτεί σε ξεκαθαρίσματα λογαριασμών. Σε μηρυκασμό του παρελθόντος για να εξακριβωθεί ποιος έφταιξε ακριβώς και πόσο.

Ναι, ο Δημοτικός μηχανισμός λειτουργεί εν πολλοίς ως γραφειοκρατικό καρκίνωμα, τρώει τις σάρκες της κοινωνίας της Κηφισιάς. Αλίμονο όμως εάν ο κάθε δημοτικός υπάλληλος ριχθεί στο πυρ το εξώτερον. Το ζητούμενο πρέπει να είναι ακριβώς το αντίθετο: Να ανοίξουν τα μάτια του, να αντιληφθεί πως ένα σύγχρονος, λειτουργικός, ευέλικτος Δήμος θα ωφελήσει τελικά και τον ίδιον. Πολλώ δε μάλλον τα παιδιά του.

Ναι, ο Κηφισιώτικος εξαιρετισμός –η αντίληψη ότι αποτελούμε κάτι το εντελώς ιδιαίτερο, μία ευλογημένη περίπτωση λαού και πόλης που δεν υπακούει στους γενικούς κανόνες– ο Ελληνικός εξαιρετισμός είναι το φύλο συκής του Καραγκιόζη. Αλίμονο όμως εάν φτάσουμε στο άλλο άκρο. Εάν κάνουμε τους Κηφισιώτες να ντρέπονται για τους εαυτούς τους, να αποκηρύσσουν μετά βδελυγμίας τις βλαβερές έστω έξεις τους, να αυτομαστιγώνονται δημόσια για το ρουσφέτι και το φακελάκι. Και να ακούν, στα κρυφά, Βασίλη Βάρσο...

Η επόμενη μέρα, για να έρθει και για να δικαιώσει τις ελπίδες μας, προϋποθέτει υπέρβαση του διχασμού. Συσπείρωση όλων των δυνάμεων, δημιουργικών μα και λιγότερο δημιουργικών, φωτισμένων μα και λιγότερο φωτισμένων. Η μνησικακία, η εκδικητικότητα, το βρυκολάκιασμα των φαντασμάτων και των πληγών του παρελθόντος αποτελούν –και θα αποτελούν εσαεί– βέλη δηλητηριώδη στη φαρέτρα των αντιπάλων μας.-