Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Είτε βραδιάζει είτε φέγγει
μένει λευκό το γιασεμί.

Γιώργος Σεφέρης

Όχι που θα πλήτταμε από την «κανονικότητα» και τη ρουτίνα στην οποία επιστρέφει η πολιτική ζωή, τώρα που η παράταξη Θωμάκου γίνεται σιγά-σιγά διοίκηση …

Ας είναι καλά ο Θωμάκος, ο Αυλίτης, ο Καλός και τα άλλα παιδιά του πολιτικού τσίρκου που φροντίζουν, αφιλοκερδώς πάντα, για τη διασκέδασή μας τις πρώτες μελαγχολικές φθινοπωρινές μέρες…

Ο Γ. Θωμάκος –λένε- έχει διαμάχη με τον Αυλίτη και απειλεί με την αναχώρησή του από την δημοτική ζωή επειδή … έχασε τον πολύτιμο χρόνο της όπως λέει, προκαλώντας χαρές και πανηγύρια στα social media, καφενεία, σουβλατζίδικα, μια ακόμη πηγή έμπνευσης για τη σάτιρα και απανωτά εγκεφαλικά στην πολιτική επιστήμη…

Αυτά όμως είναι για το πόπολο, η ουσία είναι άλλη.

Συντετριμμένος ο λαός από την απώλεια, βυθίζεται στο πολιτισμικό χάος που χωρίζει τον άνθρωπο με το γαρύφαλλο από τον «ινστρούχτορα» με τον παπαγάλο…

Ζαλισμένος επίσης από το σπινθηροβόλο βλέμμα του Θωμάκου που αποδοκιμάζει την οικογένειά του αλλά δηλώνει περήφανος για το όνομά του(!), αναζητεί παρηγοριά στη σουρεαλιστική κωμωδία για όλη την οικογένεια, που παίζεται στη ομάδα Θωμάκου.

Ο Καλός πολεμάει τον αέρα, με όλα τα παρελκόμενα, τον βλέπει ο Θωμάκος και κάνει πως δεν είδε, δεν ξέρει, περνάει ρίχνει κι κανένα ξεμάτιασμα, το παραδέχεται και η εκκλησία μας, ενώ ό ένας μπλοκάρει το μηχανισμό του άλλου για συλλογή υποσχέσεων για το μεγάλο και λαμπρό μέλλον και όλοι μαζί τον εγκέφαλό μας…

Εκστασιασμένος από το ποιοτικό άλμα του Γ. Θωμάκου να μεταπηδήσει στην τέχνη μέχρι ανοίγοντας γκαλερί, εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο να ξεκινήσει ταχύρρυθμα μαθήματα εικαστικών, προκειμένου να μη νοιώθει ότι υστερεί έναντι της ποιότητας…

Απογοητευμένος – ο λαός πάντα- από το μικρό ποσοστό της παράταξης-Διοίκησης του Δελφινάριου το γράμμα που έστειλε ο κανένας προς «αυτόν που είναι η άλλη εικόνα του ίδιου και σπαράζει τη στιγμή που ο Θωμάκος του λέει για τις εκλογικές μάχες που δώσαμε, -μια και με το ζόρι-, χωρίς μηχανισμούς, χωρίς προστάτες»…

Μπερδεμένος από τις συνταγές της ξεπερασμένης αφάνειας, αφασίας ήθελα να πω, διχάζεται ανάμεσα στις κονόμες που έρχονται αλλά είναι βέβαιος για τις μαρμελάδες…

Συνεπαρμένος τέλος από το μεγαλείο του πνεύματος Αυλίτη, αντιδιαστέλει τις προφητείες του ίδιου μ’ αυτές του μοναχού Παϊσιου και αναρωτιέται ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στο κλουβί με τις τρελές και το Δήμο Κηφισιάς…

Είναι πολλά τα λεφτά (Άρη) Γιώργο.-