Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

(μη μου σκοτώνεις το όνειρο)

Έχεις δει κάτι λουλούδια που σκάνε μύτη ανάμεσα από πέτρινους ασβεστωμένους τοίχους; Έχεις δει κάποιες ρίζες δέντρων που βυζαίνουν τροφή από βράχια κι απορείς πώς αναπτύσσονται; Έχεις δει κάτι ανθρώπους που μια αρρώστια τους θανατώνει ένα μέλος του σώματος κι όμως εκείνοι βρίσκουν άκρη αναπληρώνοντάς το, μετατρέποντας ένα «αφύσικο» αρχικά δεκανίκι ως απολύτως φυσιολογικό μέλος; Έτσι μου μοιάζει η διεργασία του εγκεφάλου να παράγει όνειρα σε τούτο το πολιτικό τοπίο. Σε τούτο το θερμοκήπιο - σύστημα των δικών «μας» παιδο-μπούληδων κάθε παράταξης ανεξαρτήτως. Συζητήσεις επί συζητήσεων για το μια «ακόμα αλλαγή. Ποιο είναι όμως το αντίβαρο που πρέπει να μπει στη παλάντζα για να στεριώσει κάποτε η ζυγαριά μας; Παράγω ακόμα όνειρα! Μου τη σπάει ο εαυτός μου γι' αυτό, αλλά... Να! Άκου τι ονειρευόμουνα μόλις χθες; Θα σου πω και ονόματα. Και ας ρισκάρω να γευτώ την καχυποψία και την γκρίνια σου! Ανάκατα θα σας τα καταθέσω. Χωρίς σειρά σημαντικότητας.

Αντιδήμαρχος, λέει, ο κουμπάρος Βαγγέλης Αυλίτης. Ναι, αυτός με τα λογιστικά. Που μεγαλούργησε επί Δημαρχίας Χιωτάκη με τις συμβάσεις των σχολείων αλλά τα σχολεία να κατακρημνίζονται, σήμα κατατεθέν. Με όραμα, με συνεχή πρωτιά, να την ποντάρει στο κουμπάρο αφού είναι ο έτερος Καπαδόκης -στα χρόνια της ξιπασιάς- και χωρίς αλλαξοκωλιές με διοίκησης και με ολίγη από τίποτα.

Αντιδήμαρχος καθαριότητας ο πιο «βρώμικος» από όλους, το σήμα κατατεθέν της «βρωμιάς, κλεψιάς, απατεωνιάς» ο Χρ. Καλός. Ναι, αυτός που έκλεψε από το ταμείο της σχολικής επιτροπής του Νηπιαγωγείου της Πολιτείας. Ο άνθρωπος που κατόρθωσε να στήσει μια ακόμα και στο ταμείο του Νηπιαγωγείου «μπίσνα» και να συστήνει μια Κηφισιά όπως της πρέπει για «Κηφισιά».

Φαντάσου, λέει, στο πιο ευαίσθητο τομέα, αυτόν της καθαριότητας να τοποθετεί ο πιο «άχρηστος, ρεμουλιάρης» τι πρόκειται να συμβεί. Ο άνθρωπος υπόδειγμα προς αποφυγή, αυτόν που πρέπει να απομακρύνεσαι όταν τον βλέπεις στο δρόμο, παράλληλα να ψάχνεις επιμελώς τις τσέπες σου μην τυχόν και λείπουν διάφορα. Χρήματα κυρίως. Όταν αυτός έχει κατακλέψει από Νηπιαγωγείο! Ναι από Νηπιαγωγείο, όλα να τα περιμένεις.

Φαντάσου ένα πόστο ελλειμματικό, όχι ότι τα άλλα περισσεύουν αλλά λέμε, που το know how θα το έδινε η εταιρεία, σήμα κατατεθέν για την Κηφισιά, Βάρσου. Ναι, η νούμερο ένα δημιουργική, καινοτόμα και παραγωγική εταιρεία στη πόλη.

Με εκπλήσσει η δήθεν, ντεμέκ ανικανότητα του Διοικητή, στην περίπτωσή μας το Δημάρχου να τοποθετεί τέτοιο αισχρό, ποταπό άτομο.  Αλλά ο ίδιος είναι και αυτός, αν δεν ταιριάζαμε δεν θα συμπεθεριάζαμε, λέει η λαϊκή σοφία.

Φαντάσου έναν Πρόεδρο του Πολιτιστικού της Κηφισιάς, όχι της κάτω ραχούλας, της Κηφισιάς. Ναι, για τον τομέα πολιτισμού σας λέω. Να κάνει αφισοκόλληση και να προσπαθεί να διαφημίσει τις παραστάσεις του πολιτιστικού. Αφισοκολλήσεις σε δένδρα, στύλους, ότι βρεθεί. Ωραία πολιτιστική εικόνα. Γιαυτό φαίνετε οι πολίτες έχουν βάλει ένα τεράστιο Χ, μηδέν. Έργα, σοβαρά, μετρημένα έργα χρειάζονται, όχι μια από τα ίδια μπουρδολογίες και φαφλατοσχέδια.

Ο επόμενος Δήμαρχος θα μπορούσε να τη διατηρήσει στη θέση του.

Φαντάσου μια διοίκηση που να μην νοιάζεται για τα πιο απλά, τα απαραίτητα. Τα πάρκα της πόλης να είναι στεγνά, στάλα νερό να μην υπάρχει για την αισθητική της πόλης. Στην Κηφισιά αναφέρομε, όχι μια άνυδρη περιοχή.

Φαντάσου μια νέα Διοίκηση με το που αναλαμβάνει τα καθήκοντα της, η πρώτη της δουλειά είναι να ανανεώσει την ενοικίαση ακινήτου δημοτικής συμβούλου. Τα ακίνητα για τα σχολεία-νηπιαγωγεία να ενοικιάζονται σε τιμές ιδιαίτερα ψηλές. Σε τιμές εξωφρενικές, εξωπραγματικές. Και τα ακίνητα ιδιοκτησίας του Δήμου να στέκονται, να βυθίζονται μέσα στην βρώμα της ανικανότητας, της αρπαχτής της ιδιοκτησίας. Της διοίκησης δηλαδή.

Φαντάσου μια τέτοια Διοίκηση με τους αετονύχηδες να κάνουν το βαρύ, δήθεν έργο της Διοίκησης. Ξεκινάμε για τα σουβλατζίδικα με πολύ λαϊκή μουσική, στη διαπασών. Φαντάσου.

Το αποτέλεσμα καταδικασμένο εξ αρχής. Τυχαίο; Τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Και η Κηφισιά αφυδατωμένη, σταφιδιασμένη, στέκετε αποσβολωμένη, μαρασμένη σαν την αρχόντισσα που τα κοράκια την απομυζούν τακτικά, με μέθοδο, ανελλιπώς, καθημερινά.

Και οι πολιτικοί; Θα αναρωτηθείς. Τι θα γίνουν οι πολιτικοί της πρώτης μας γραμμής; Θα κρατήσουν τον δικό τους ολοδικό τους ρόλο. Των πρωταγωνιστών. Στη θεατρική παράσταση της πολιτικής σκηνής. Θεατρικές παραστάσεις ανεβάζουμε, αν έχετε καταλάβει. Το θέμα όμως των παρασκηνίων θα είχε λυθεί και θα μπορούσαμε να λέμε

«Στα παρασκήνια περνάμε καλά και αυτό βγαίνει και στο κοινό»! Να! Αυτό το όνειρο έχω… Μια ατμόσφαιρα ανοιχτών επιτέλους παρασκηνίων. Δημιουργικών, οξυγονωμένων...

Που η ατμόσφαιρά τους να βγαίνει και στο έρμο το κοινό

Και ο Θεοσεβούμενος «Διευθυντής του Δελφινάριου» Κηφισιάς να προσεύχεται, Δόξα σοι ο Θεός κάθε μέρα και, όλοι οι υπόλοιποι βόηθα Παναγιά μου.-

ΥΓ.1:  Όλα τα ονόματα που ανέφερα –πλην ενός- τα γνωρίζω από «δεύτερο» χέρι, πλην της κεφαλής που τον γνωρίζω από πρώτο. Γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε; Τα κρυφά ποταμάκια να φοβάσαι.

ΥΓ.2: Θυμάστε έναν πολιτικό που στο κρεσέντο του αυθορμητισμού του είπε σε καφενειακή συζήτηση «Μη μου γ@μ@τε τη συζήτηση;».

Θα σας παρακαλούσα να μην μου χαλάτε το όνειρο.