Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

«Βλέπεις το ζευγαράκι που ζαχαρώνει στο παραδίπλα τραπέζι; Εάν τους παρασύρει τώρα η μουσική και σηκωθούν να χορέψουν, εγώ –ως καταστηματάρχης- οφείλω να επέμβω και να τους καθίσω στις καρέκλες τους!»

«Γιατί;» απόρησα κι ο νους μου πήγε στο εφιαλτικό ενδεχόμενο ο Δήμαρχος να έχει ιδρύσει πρόσφατα καμιά θρησκευτική αστυνομία, όπως εκείνη στη Σαουδική Αραβία, η οποία διαθέτει περιπολικά και σταματάει τους οδηγούς και τους διατάζει να σπεύσουν στο τζαμί να προσευχηθούν.

«Διότι δεν έχω άδεια χορευτικού κέντρου! Απαγορεύονται, κατά συνέπειαν, οι λικνισμοί εντός της επιχείρησής μου. Επί ποινή τσουχτερού προστίμου.»
Ο συμμαθητής μου στο Δημοτικό, «μερακλής ταβερνιάρης» όπως συστήνεται πλέον, γέμισε τα ποτήρια μας κι άρχισε να μας περιγράφει το νομικό πλέγμα που αφορά την εστίαση στην Κηφισιά. Ιστοί αράχνης νοιώσαμε να πλέκονται γύρω μας.

«Ξεκινάς υποβάλλοντας μιαν αίτηση στους αρμόδιους φορείς. Αφού πρώτα αποφασίσεις τι ακριβώς θέλεις να ανοίξεις. Εστιατόριο; Σνακ-μπαρ; Σουβλατζίδικο; Πιθανόν να σε συμφέρει περισσότερο να δηλώσεις ιδιοκτήτης καντίνας. Να της τραβήξεις μόνιμα χειρόφρενο και γύρω της να σηκώσεις τους τοίχους του μαγαζιού σου.

Πριν από είκοσι-εικοσιπέντε χρόνια, κάποιος ήθελε να φτιάξει μπιστρό. Πλην ο παμπάλαιος κανονισμός της πολυκατοικίας απαγόρευε ρητά τη λειτουργία “εστιατορίων και εν γένει οίκων ανοχής” στο ισόγειό της. Εξέδωσε συνεπώς άδεια βιβλιοπωλείου. Στόλισε καμιά δεκαριά τόμους εγκυκλοπαίδειας στη βιτρίνα και σερβίρει από τότε -ανενόχλητος σχεδόν- κρασιά και φιλέτα στο “αναγνωστικό κοινό”…»

«Είδες;» σχολίασα. «Παντού υπάρχει ένα παραθυράκι! Για αυτό οι νόμοι στην πατρίδα μας σπανίως καταργούνται. Περιλαμβάνουν εξ’αρχής εντός τους τον τρόπο παράκαμψής τους!»

«Οι δικηγόροι θα έπρεπε να ονομάζονται “παραθυρατζήδες”!» συμφώνησε. Αν και ο Δήμαρχος είναι δικηγόρος, μπασμένος στα κόλπα και τις «βρομοδουλειές», τότε έχει πιάσει το πρώτο αριθμό του joker.

 «Πες λοιπόν ότι ξεροσταλιάζοντας στις υπηρεσίες -ωρυόμενος ή κάνοντας τα γλυκά μάτια στους υπαλλήλους- τη βγάζεις τη ριμάδα την άδεια. Δεν χρειάζεσαι προσωπικό; Να μην το δοκιμάσεις πριν το εμπιστευτείς;»

«Να το δοκιμάσεις…»

«Έλα όμως που για να περάσει ένας ψήστης το κατώφλι της κουζίνας σου –ώστε να διαπιστώσεις αν κατέχει την τέχνη του-, πρέπει να τον προσλάβεις!

O «αρμόδιος» που έχει ήδη κάνει τα στραβά μάτια έχει φροντίσει για σένα, έχει προλάβει να σου πει ότι πρέπει να τον προσλάβεις.

«Μην μου πεις πως στο χώρο σας δεν ξέρετε τίποτα για τον «φόνο»!»

«Προφανώς και ξέρετε, τα έχετε χρυσοπληρώσει αυτά τα μπουμπούκια που ασχολούνται με την Διοίκηση. Θεωρείται τυχερός όποιος εστιάτορας έχει πίσω πόρτα στο υπόγειό του. Όταν μπουκάρει ο έλεγχος, αμολάει τους αδήλωτους στο δρόμο και τους ξαναμαζεύει με τη λήξη του συναγερμού…»

Οι δικηγόροι, αυτοί οι «διάβολοι» που ξέρουν την πιάτσα και τα «παραθυράκια» απ’ έξω και ανακατωτά.

«Μην ισχυρισθείς ότι όλοι κόβουν νόμιμες αποδείξεις…»

«Μέχρι να επιβληθούν τα capital control και να αρχίσει ο κόσμος να πληρώνει με κάρτα και να σφίξουν γενικά τα λουριά, πολλοί και διάφοροι έγραφαν το λογαριασμό στο χέρι. Είχαν σκεπάσει μάλιστα τις ταμειακές μηχανές με κεντήματα παραδοσιακά, της μανούλας τους, για να μην ασχημαίνουν τον χώρο. Τα καλοκαίρια, τις ταβέρνες, οι αρμόδιοι ειδοποιούσαν τους ταβερνιάρηδες ότι αριβάρισε η ΣΔΟΕ. Έκαναν εκείνοι για κάνα διήμερο τουμπεκί κι έπειτα τους κουνούσαν τα μαντίλια…»

Οι Δήμαρχοι καθαρίζουν, αν είναι και Δικηγόροι, τότε…

«Τι γκρινιάζεις άρα; Τα πάντα προσχηματικά είναι στον κλάδο σας…»

Στην εν γένει διοίκηση είναι εντελώς σάπια

«Άμα σεβόμασταν τους κανόνες, δεν θα μπορούσαμε απλώς να λειτουργήσουμε. Σε μία κοινωνία φουμαδόρων γίνεται εγώ να απαγορεύσω το κάπνισμα; Η πελατεία θα μετακομίσει αυτομάτως στην απέναντι ταβέρνα. Το μόνο που κατάφεραν ήταν να αντικαταστήσουμε τα σταχτοδοχεία με ποτηράκια… Εάν προβλεπόταν, αντιθέτως, σε κάθε μαγαζί μια γωνιά καπνιστών, το μέτρο θα απέδιδε…

Η επιδίωξη τους όμως –κι αυτών και των προηγούμενων κι όσων έχουν ποτέ διοικήσει- δεν είναι να οριοθετήσουν ένα δίκαιο παιχνίδι. Μα να αναγκάζουν τους πολίτες να περνάνε μόνιμα κάτω από το ραντάρ της εξουσίας, με μέσα και με κόλπα.

“Τα μέσα και τα κόλπα”: Η Ιστορία της Κηφισιάς σε τέσσερις λέξεις.»

Καλή Χρονιά.