Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Ο Γ. Θωμάκος σοβαρός, υπεύθυνος ηγέτης, Όσιος επί μονής Βατοπεδίου; Αγκαλιά με τον Αυλίτη όλα αυτά πάνε περίπατο

Δεν έχει νόημα να ασχοληθεί κανείς σοβαρά με όσα λέει, όσα κάνει, όσα γαβγίζει, όσα γρυλίζει, όσα πλαστογραφεί και όσα ιχνογραφεί με το σάλιο του ο  Αυλίτης. Και δεν έχει νόημα γιατί τίποτε το Αυλίτικο δεν μας είναι πια ξένο. Ο τοπικός τύπος αυτός έχει καταντήσει κανονικός γελοιογράφος του εαυτού του και κανέναν δεν είναι σε θέση πια να εκπλήξει για τίποτε. Ποιος την είπε, ή ποιος τη διέπραξε αυτή την σαχλαμάρα; Ο  Αυλίτης. Ε, εντάξει, δεν έχει καμιά σημασία.

Έχει όμως νόημα να ασχοληθεί κανείς σοβαρά με τη σχέση αυτού του σαλτιμπάγκου της  Άκρας Δεξιάς με τον Θωμάκο. Γιατί ο  Αυλίτης αποτελεί μια ζωντανή επιβράβευση του παρασιτισμού, συχνά διαταραγμένη, αλλά άκρως πειστική διάψευση όσων λέει, ή υπόσχεται, ο Γ. Θωμάκος. Σαν διαλυτικό μετατρέπει καθημερινά την ηγετική, ας πούμε, δουλεμένη με τόσο κόπο και χρήμα εικόνα του Δήμαρχου σε ένα μάτσο χάλια. Σ' αυτό που της αξίζει: σε μουτζούρα.

Ο Γ. Θωμάκος σοβαρός, υπεύθυνος ηγέτης, Όσιος στη Μονή Βατοπεδίου; Αγκαλιά με τον Αυλίτη όλα αυτά πάνε περίπατο. Διότι δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν και τον κρατάει μεγάλο Όσιο.  Ή τον φοβάται, οπότε είναι για γέλιο, και μάλιστα χοντρό. Πιο χοντρό κι από το γέλιο που προκαλεί ο ίδιος ο Αυλίτης.  Ή τον κρατάει επειδή μετράει μικροπολιτικά συν και πλην, οπότε είναι για κλάματα ως πολιτικός και άνθρωπος. Και πάντως σοβαρό και υπεύθυνο ηγέτη δεν τον λες.

Ο Γ. Θωμάκος θα φέρει ραγδαία και ανεπανάληπτη ανάπτυξη, σωτηρία της μεσαίας τάξης, καλοπληρωμένες δικές τους θέσεις εργασίας, και γενικότερα τζάμπα μπερεκέτια που αρέσουν του Αυλίτη; Πείτε μου τώρα εσείς αν υπάρχει νοικοκύρης, εργαζόμενος, μικρομεσαίος, δεξιός, κεντροδεξιός, ή απλώς λογικός άνθρωπος, που τον πιστεύει όταν βλέπει δίπλα του χαμογελαστό τον Αυλίτη. Τον οποίο έχει επιλέξει για να υλοποιήσει τη σωτηρία της Κηφισιάς, της πόλης!

Από την άποψη αυτή μέχρι και χρήσιμο τον λες τον  Αυλίτηι. Επιτελεί σοβαρό πολιτικό, μην πούμε και εθνικό, καθήκον. Μας δείχνει τον αληθινό Θωμάκο πίσω από τη χρυσοποίκιλτη εικόνα του Θωμάκου -λίγο το έχετε;  Άρα ορθώς όλοι που τον χαρακτηρίζουν σπόνσορα του ξεπεσμού, της αναξιοπρέπειας, του ευτελούς, της οπισθοδρόμησης. Και ορθότερα ακόμη θα πρέπει ομοθυμαδόν να αναφωνήσουμε: Να ναι καλά η κουμπαριά καλά, βρε Όσιε με τον  Αυλίτη.-