Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Δεν αρκεί η αλλαγή ύφους όταν μεταπηδάς από μία συζήτηση καφενείου σε ένα θάνατο. Δεν φτάνει ο ίδιος ξερόλικος τρόπος για να διεκπεραιώσεις τα πάντα. Ο κίνδυνος δεν είναι μη δέσει η σάλτσα αλλά να βυθίσεις πολλούς ανθρώπους σε απελπισία

Στη καθιερωμένη πρωινή βόλτα στα καφενεία ο Β. Βάρσος είχε να χειρισθεί-κουτσομπολέψει το δυσάρεστο θέμα του θανάτου μια συμπολίτισσας μας.

Δεν θα παραλείψω να αναφέρω ότι ο γραφικός πλην επικίνδυνος Βασίλης Βάρσος είναι ο μόνος-μόνιμος επισκέπτης των νοσοκομείων. Για να συμπαρασταθεί στους συμπολίτες. Αυτό είμαι στα υπέρ του Βασίλη.  

Την είδηση έδωσε ο αρμόδιος που ήταν αυτήκοος μάρτυρας και ακολούθησε διάλογος που αφορούσε το όλο παρελθόν της θανούσας. Στη συνέχεια επεκτάθηκαν και στην αιτία θανάτου.

Καρκίνος.

Είχε δώσει μάχη, την είχε κερδίσει αλλά η νόσος επανήλθε. «Στο 80% των περιπτώσεων επανέρχεται», σημείωσε ο Β. Βάρσος. Μίλησαν και για άλλα μέλη της οικογενείας που είχαν καρκίνο. «Είναι κληρονομικός», αποφάνθηκε εκ νέου ο γνώστης-εξπέρ Β. Βάρσος.

Είχε το ύφος της άνεσης και σιγουριάς που διαθέτει για όλα τα θέματα που χειρίζεται, απλώς ήταν πιο θλιμμένος… Έχει μία διαφορά όμως να χειρίζεσαι θέματα κουτσομπολιού ή αστρολογίας η ακόμη ακόμη της κατάστασης στο προσφυγικό, από το να ασχολείσαι, έστω και περιστασιακά, με θέματα επιστημονικής φύσεως, πόσω μάλλον υγείας που αφορούν με δραματικό τρόπο πάρα πολλούς ανθρώπους.

Την ώρα εκείνη πιθανώς παρακολουθούσαν την συζήτηση άνθρωποι στο καφενείο που επίσης μπορεί να έδιναν μάχη με τον καρκίνο, που ίσως οι συγγενείς τους επίσης έδιναν μάχη να τους ανυψώσουν το ηθικό, που ενδεχομένως οι γιατροί τους προσπαθούσαν να τους εμψυχώσουν ότι θα βγουν νικητές, αλλά ένας άνθρωπος που βλέπουν κάθε μέρα και ίσως εμπιστεύονται, τους ανακοινώνει επισήμως ότι έχουν 80% πιθανότητες να χάσουν τη μάχη. Ή άλλοι που βγήκαν νικητές και άφησαν τη νόσο πίσω, ακούνε ξαφνικά μία ισχυρή φωνή να τους ξυπνά τον εφιάλτη και να τους λέει ότι ακόμα παίζουν με το θάνατο.

Άλλοι πιθανώς να είχαν καρκινοπαθείς συγγενείς και εκτός από τον πόνο τους τώρα έχουν και το φόβο για τον εαυτό τους γιατί διαμέσων ενός πολιτικάντη παμπάλαιας κοπής μια συμπολίτισσα τους αφυπνίζει από την άγνοια και πείθονται ότι κινδυνεύουν και οι ίδιοι. Και όλη η οικογένεια πια ζει με την ανησυχία ή τον και τρόμο ότι η νόσος δεν σταματά σε έναν.

Σε μία συζήτηση αυτού του είδους στην οποία οι παράγοντες του καφενείου χειρίζονται με ανάλαφρο τρόπο ανάλαφρα θέματα, χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή όταν εξ ανάγκης πατούν και σε άλλα χωράφια. Σε χωράφια που είναι εκ των ουκ άνευ περιττή, η γνώμη ενός μη ειδικού.

Δεν είναι το θέμα μας αν ισχύουν αυτά που υποστήριξε ο Β. Βάρσος με ύφος γνώστη της τελευταίας επιστημονικής βιβλιογραφίας. Αν υπάρχουν και καρκίνοι που επηρεάζονται από την κληρονομικότητα ή αν κάποιοι από αυτούς υποτροπιάζουν και σε τι ποσοστό. Είναι δουλειά των επιστημόνων και των ασθενών τους κατά περίπτωση. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι σε μία συζήτηση αυτού του είδους στην οποία οι όποιοι παράγοντες χειρίζονται με ανάλαφρο τρόπο ανάλαφρα θέματα, χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή όταν εξ ανάγκης πατούν και σε άλλα χωράφια, γιατί η δύναμη της «λαοπροβολής» είναι μεγάλη και οι συνέπειες που μπορεί να υπάρξουν απρόβλεπτες. Δεν αρκεί η αλλαγή ύφους όταν μεταπηδάς από μία έστω αρλούμπα σε ένα θάνατο, αλλά και αλλαγή μέσων.

Δεν φτάνει ο ίδιος χαλαρός ξερόλικος τρόπος για να διεκπεραιώσεις τα πάντα. Ο κίνδυνος του λάθους πια δεν είναι μη δέσει η σάλτσα αλλά να βυθίσεις πολλούς ανθρώπους σε τρομερά αδιέξοδα, κατά συνέπιαν σε απελπισία.-