Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Ύστερα από την πανωλεθρία της "θρησκευτικής διοίκησης" και την αποχώρηση μιας Δημοτικής συμβούλου, -προς το παρόν-, η δημοτική πλειοψηφία ενεδύθη στολή Ρομπέν. Η ιερή -όπως ισχυρίζονται- μέριμνά τους είναι να κάνουν την ζωή των πολιτών πιο εύκολη. Προτού διαβάσουμε τα άρθρο του παιδαριογέροντος με το γκρίζο γένι, ακούσαμε τον ίδιο τον Δήμαρχο Γ. Θωμάκο. "Εσείς υποστηρίζετε τους πλούσιους ενώ εμείς πολεμάμε για τους φτωχούς!" είπε στον λόγο του. Η απλοϊκή διατύπωση δεν θυμίζει Μαρξ αλλά πολύ κακό Λουντέμη. Το περιεχόμενο δε της φράσης είναι εξώφθαλμα ψευδές.

Ρομπέν όχι των δασών μα των χαζών φιλοδοξεί να γίνει όταν απευθύνεται σε εκείνους που τους φλομώνει στις κατασχέσεις όλους ανεξαιρέτως τους πολίτες και, επιμένει να περνιέται για προστάτης τους. 

Ρομπέν των δικών του είναι στην πραγματικότητα. Οι μόνοι που προασπίζεται με πάθος είναι κάποιες προνομιούχες συντεχνίες του δήμου συν ένας εσμός από παραταξό-σκυλα, τα οποία εξαργυρώνουν σήμερα τη δράση κι ενδεχομένως τα εύσημα που κόλλησαν ως τρολ των social media τον καιρό της "αγανάκτησης Χιωτάκη", ή με επικλήσεις στα θεία. 

Στην παράταξη Θωμάκου –το έχουν πλέον αντιληφθεί πάρα πολλοί από τους παράγοντες- κοροϊδεύουν τους Κηφισιώτες. Ακόμα χειρότερα: Αντιλαμβάνονται τον λαό σαν λαουτζίκο.

Τι είναι "λαουτζίκος"; Η λέξη που έχει η γλώσσα μας για τους λούμπεν. Για τα κοινωνικά στρώματα που -στριμωγμένα στις μυλόπετρες της καθημερινής επιβίωσης- στερούνται παντελώς παιδείας, αισθητικής, ενίοτε δε και ηθικής εφόσον ηθική τους είναι η ανάγκη τους. Για τους ανθρώπους που ψηφίζουν άκριτα και μόνιμα όποιον τους ξεφουρνίζει τα πιο παχιά ψέματα ή οποίον τους τάζει προσωπικές μικροεξυπηρετήσεις. Που φανατίζονται μέχρι τύφλωσης ως παραταξιακοί και ποδοσφαιρικοί οπαδοί και εκτονώνονται "σπάζοντας" τα.  Που όταν λένε μουσική εννοούν τα γηπεδικά εμβατήρια και τα καψουροτράγουδα, τα οποία πρώτος ο Τσιτσάνης σιχαινόταν. Και όταν λένε διάβασμα τη διαγώνια ανάγνωση σκανδαλοθηρικών εντύπων και διαδικτυακών σελίδων. Που επιστρέφουν μπουχτισμένοι σπίτι, ανάβουν την τηλεόραση κι αποβλακώνονται μπροστά της ώσπου να τους πάρει ο ύπνος...

Λούμπεν στρώματα, λαουτζίκος, δεν υπάρχει προφανώς μονάχα στην Κηφισιά. Οι Βορειοευρωπαίοι που γίνονται λιώμα από τις μπύρες τις Παρασκευές και τα Σάββατα. Οι Αμερικάνοι που μπουκώνονται με κουβάδες ποπ-κορν και αδειάζουν το μυαλό τους από κάθε σκέψη παίζοντας ηλεκτρονικά παιχνίδια. Οι Ρώσοι που ζουν και αργοπεθαίνουν μέσα σε αναθυμιάσεις σπιτικής βότκας, φτιαγμένης από πατάτα, ενώ οι γυναίκες τους τους ξυλοφορτώνουν... Όχι – το λούμπεν δεν έχει πατρίδα ούτε και θρησκεία, εάν λογαριάσεις ότι στις χώρες που ο Προφήτης απαγορεύει το αλκοόλ, τη θέση του παίρνουν τα ναρκωτικά. 

Οι Κηφισιώτες κάθε άλλο παρά είναι στην πλειονότητά τους λαουτζίκος. Η πρόοδος μέσω της μόρφωσης, ο πλουτισμός δια της εργασίας, η διαρκής διεύρυνση των οριζόντων, ώστε τα παιδιά να ζήσουν καλύτερα από τους γονείς τους, αποτελεί παρακαταθήκη αιώνων. Μέσα από πολέμους και ξεριζωμούς, μέσα από πτωχεύσεις και μεταναστεύσεις, οι Κηφισιώτες παρέμειναν ηλιοτρόπια που στρέφονταν ενστικτωδώς προς το καλό και το ωραίο. Αρνήθηκαν πεισματικά να συμβιβαστούν με τη μιζέρια. Πόσω δε μάλλον να κατρακυλήσουν στην εξαθλίωση.

Οι Κηφισιώτες δεν θα καταντήσουν λαουτζίκος. Όσο φορές και αν καταδικάσουν οι κρατούντες την αριστεία, όσα ιερά κι αν περιφέρουν λείψανα –υποβιβάζοντας τη θρησκευτική πίστη σε θέαμα αισθητικής Δελφιναρίου-, όσο κι αν υπερασπιστούν την αγραμματοσύνη και διορίζοντας σε θέση αντι-Δημάρχων άτομα που όταν του αντικρύζεις σου θυμίζουν χασάπη ή σουβλατζή, θιασώτες της φραπελιάς. 

Χθες βράδυ βρέθηκα στις εργατικές κατοικίες, μια από τις πιο υποβαθμισμένες γειτονιές της Κηφισιάς. Σύμφωνα με την προπαγανδιστική αντίληψη της πραγματικότητας, οι άνθρωποι εκεί δεν θα έπρεπε να συγκεντρώνονται παρά για να διαμαρτυρηθούν, άντε και για να τα σπάσουν σε κανένα σκυλάδικο. Κι όμως: Στον ασφυκτικά γεμάτο χώρο τελετών του δημοτικού σχολείου, ένας τοπικός θίασος ανέβαζε διάφορα θεατρικά έργα. Θίασος ερασιτεχνών, βιοπαλαιστών οι οποίοι εξοικονομούν από το υστέρημα του χρόνου τους για να διδαχθούν τον "Ματωμένο Γάμο". Και που τον αποδίδουν με υποδειγματικό σεβασμό προς τον δημιουργό του και προς τον συνδημιουργό-μεταφραστή του στα ελληνικά. Τον Νίκο Γκάτσο.     

Όσο παίζεται θέατρο στις εργατικές κατοικίες δεν έχουμε τίποτα να φοβόμαστε.- 

ΥΓ. Έχω ολοκληρώσει το άρθρο και οι πρώτες ειδήσεις από το μέτωπο του Brexit καταδεικνύουν μια νίκη με 2.000.000 ψηφοφόρους υπέρ της αποχώρησης της Βρετανίας από την Ε.Ε  

Μια άλλη αμείλικτη οπτική του «λαουτζίκου», καθώς και των καθεστωτικών μέσων που τόσο αισχρά πολέμησαν τον λαό.

Ας θυμηθούμε και την «περήφανη πτώση» Χιωτάκη.