Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Η επιδίωξη ελέγχου του Δήμου, δια της Εκκλησίας και της Δικαιοσύνης παραπέμπει σε άλλες εποχές. Η σημερινή Διοίκηση έχει μπει στον πειρασμό να χρησιμοποιήσει τα παλιά, ξεπερασμένα τερτίπια για να αποφύγει την συντριβή

Σύμφωνα με την παλαιο-παραταξιακή μέθοδο, μια Διοίκηση πρέπει να ελέγχει τα τρία «οχυρά του συστήματος»: Λαό, Εκκλησία, Δικαιοσύνη. Χωρίς αυτά είναι δύσκολο να μακροημερεύσει. Πόση αλήθεια και πόσος μύθος υπάρχει πίσω από αυτόν τον ισχυρισμό;

Πρώτα να κάνουμε μια σύντομη ιστορική αναδρομή, πριν φτάσουμε στο σήμερα. Ο Λαός, η Εκκλησία και η Δικαιοσύνη ήταν οχυρά της παραδοσιακής παρέας σε όλη τη μεταπολεμική περίοδο και μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ΄80. Κατόπιν, με την πρώτη εκλογική νίκη του Β. Βάρσου, ένα μια παράταξη απο την κεντρώα και αριστερή πλευρά του πολιτικού φάσματος, απέκτησε ερείσματα, που σε ορισμένες περιόδους έφτασαν έως και την πλήρη άλωση.

Με τις κεφαλές της Εκκλησίας φρόντιζαν απλώς να τα έχουν καλά. Έτσι, προϊόντος του χρόνου και αφού έκλεισαν οι πληγές της δεκαετίας του. Υπήρχαν, βεβαίως, φαινόμενα κομματισμού και πελατειακής πολιτικής, όμως τα προσχήματα τηρούνταν, σε γενικές γραμμές.

Η επιρροή Θωμάκου ανάμεσε στους πολίτες της Κηφισιάς, ρηχή, επιφανειακή. Αυτό έδειξαν περίτρανα στις πρώτες εκλογές, ο Γ. Θωμάκος με βίας συγκέντρωσε το 26% του συνόλου των πολιτών. Άσχετα που την δεύτερη Κυριακή οι πολίτες μη έχοντας άλλη διέξοδο και προ του ίδιου υποτελούς-βρώμικου σχήματος ενέδωσαν στο δεύτερο. Οι πολίτες έδωσαν την ευκαιρία. Μία και μοναδική.  

Στην τωρινή εποχή του Γ. Θωμάκου, οι σχέσεις της ηγεσίας του με την Εκκλησία είναι καλές. Άριστες θα τολμούσα να πω. Στο μέτωπο αυτό, λοιπόν, η πρώτη θρησκευτική (συν ολίγη από εθνικολαϊκιστική Δεξιά) διοίκηση δεν έχει κανένα πρόβλημα. Άλλωστε, δεν δείχνει καμιά διάθεση να κάνει και κάτι αριστερό, που να ενοχλήσει το λεγόμενο εκκλησιαστικό κατεστημένο, την «ιερή αγελάδα».

Ο χώρος προσφέρεται για την εφαρμογή παραδοσιακών ρουσφετολογικών μεθόδων και όχι για πολύ περισσότερα. Παρά την οικονομική κρίση, υπάρχουν δυνατότητες για ιδιαίτερα πράγματα στο πεδίο των προσλήψεων.

Και μένει ο χώρος της Δικαιοσύνης, ο οποίος ανέκαθεν ήταν ευάλωτος σε πολιτικές παρεμβάσεις. Θα ήταν ανόητο να ισχυριστεί κανείς ότι οι προηγούμενες διοικήσεις –Χιωτάκη- δεν έκαναν τέτοιες παρεμβάσεις.

Η  υπόθεση έχει πολλές πλευρές και δεν είναι του παρόντος η ανάλυσή τους. Το θέμα αρχίζει να αποκτά ενδιαφέρον από τη στιγμή που (και) η παρούσα διοίκηση δείχνει ενδιαφέρον να χρησιμοποιήσει –λεκτικά- δικαστές και εισαγγελείς για υποθέσεις με πολιτικές προεκτάσεις. Τέτοιες υποθέσεις είναι οι διώξεις (ορισμένες προαναγγέλθηκαν) σε βάρος επίορκων Δημοτικών παραγόντων και ειδικά εναντίον «βαρόνων.

Ο πειρασμός -για κάθε Δημαρχία- να χρησιμοποιήσει τη Δικαιοσύνη για αποκόμιση πολιτικών κερδών σε βάρος αντιπάλων της παντός είδους είναι πάντα παρών. Δεν πρωτοτυπεί η διοίκηση Θωμάκου, η οποία αρχίζει να αποκτά ερείσματα στο χώρο. Άλλωστε, ο κ. Θωμάκος δικηγόρος στο επάγγελμα, το γνωρίζει καλά. Και η γνώση αυτή δεν είναι πάντα ο καλύτερος σύμβουλος γι’ αυτό που πρέπει να διασφαλίζει η πολιτική εξουσία, συνθήκες επαρκούς και αμερόληπτης απονομής δικαιοσύνης. Αλλά αυτό είναι το ιδεατό. Στην πράξη επικρατούν άλλα κριτήρια.

Πάντως, στη σημερινή εποχή της ακραίας οικονομικής κρίσης, αν η διοίκηση πιστέψει ότι μπορεί να αντισταθμίσει τα δεινά των πολιτών με την προσφορά άρτου και θεαμάτων, μέσω των τριών παραδοσιακών «οχυρών» της εξουσίας και ειδικά της Δικαιοσύνης, κάποια στιγμή θα ξυπνήσει απότομα.

Η κατρακύλα έχει ήδη αρχίσει και παίρνει γεωμετρικές διαστάσεις. Ο κόσμος που ήθελε ένας άλλο αέρα μέσα στη Κηφισιά, συνειδητοποιεί ότι είναι ο ίδιος, με μόνη διαφορά νέα πρόσωπα.

Το παράδειγμα Χιωτάκη που αναγκάστηκε να συνάψει «σχέσεις-συνεταιρισμό» με τον εχθρό του, Β. Βάρσο, δεν είναι και πολύ μακριά. Το αποτέλεσμα αυτής της πρακτικής επίσης.

Κανείς, τίποτα δεν θα μπορέσει να τον σώσει.-