Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Η μικρή αυτή ιστορία δεν θα ήταν υπερβολικό να πούμε ότι αποτελεί μια συνοπτική ιστορία της Κηφισιώτικης κοινωνίας μέχρι σήμερα. Μιας κοινωνίας που ξεκίνησε σαν ένας μικρός παράδεισος, χωρίς τάξεις, με δημοκρατία, χωρίς ζήλιες, με ερωτικές σχέσεις χωρίς διαστροφές και χωρίς το σαδισμό και το μαζοχισμό της σύγχρονης κοινωνίας που τότε ήταν άγνωστες έννοιες.

Μια κοινωνία χωρίς ιδιοτέλειες, η αγάπη στον συνάνθρωπο, στη ζωή, στα δένδρα, στη φύση γενικά ήταν αυτονόητη, που στην πορεία της όμως εκφυλίστηκε αποσυντέθηκε, έγινε απάνθρωπη, ζήλιες, διαμάχες, διαστροφές, ιδιοκτησίες, θρησκεία που κάθε μια διεκδικούσε την αιώνια αλήθεια της αφήνοντας στη μνήμη των ανθρώπων μια μακρινή θαμπή ανάμνηση ενός χαμένου παράδεισου.

Σε βλέπω να παραλύεις Κηφισιά

Ο αναδυόμενος πάντα βλέπει καθαρά, ο δύων πάντα εθελοτυφλεί γι’ αυτό δύει γρηγορότερα- ότι ο κόσμος της Κηφισιάς χρειαζόταν επειγόντως ένα όραμα για να ξανασταθεί στα πόδια του. Μετά την καταστροφή έπρεπε να αναδυθεί μια ελπίδα

Ξέρετε πώς αντέδρασαν όμως οι παλιές στοιχειωμένες τοπικές δυνάμεις; Στύλωσαν τα πόδια, αρνούνταν να καταλάβουν ότι ο κόσμος, απηυδισμένος από την φτώχεια, την ένδεια, το δήθεν, θα επαναστατούσε. Οι φωτιές μεταφέρθηκαν από τη πόλη της Κηφισιάς στην Ν. Ερυθραία αλλά αυτοί πάλι αγρόν ηγόραζαν. Ο “θρησκευτικός ολοκληρωτισμός” φούντωνε στη Κηφισιά κι αυτοί σφυρίζουν αδιάφοροι.

Το μόνο που τους ενδιαφέρει πως θα στερεώσουν για τα καλά την δύναμη που τους έδωσαν οι πολίτες. Και τελικά επειδή προσηλώθηκαν στα μικρά στενά δημοτικά τους συμφέροντα οι τέως μεγάλοι της πόλης υπονόμευσαν την ορμή του σκεπτικισμού των πολιτών και διέλυσαν την ελπίδα για συλλογική ασφάλεια και νέο που υποσχέθηκαν. Αφήσαν δηλαδή τον Γ. Θωμάκο να κυριαρχήσει μπροστά στα μάτια τους.

Το διαβάζεις και αναρωτιέσαι: ήταν ηλίθιοι; Δεν έβλεπαν τον ελέφαντα στο δωμάτιο;

‘Ήρθαν, θεωρούν ότι είναι οι νέοι μόνιμοι “δυνάστες”

Η πολίτες της Κηφισιάς, αναδιπλώνονται, ψάχνονται, παίρνει πίσω και τα μεγαλύτερα δώρα της πια, τα ανθρώπινα δικαιώματα, αναλώνεται σε οπορτουνισμούς, ένα δειλό βήμα μπρος, δύο βήματα πίσω. Η εικόνα της σημερινής Κηφισιάς είναι πια τα δήθεν θεία που από την μια υπόσχονται το κάτι διαφορετικό την ίδια όμως στιγμή κάνουν τα ίδια με τους προκατόχους τους, μια διαφορετική οπτική, κάτι άλλο, μοντέρνο, σύγχρονο, τίποτα.

Είμαι ένας άνθρωπος γελοίος. Τώρα με λένε τρελό. Θα ήταν τίτλος τιμής αν γι’αυτούς δεν εξακολουθούσα να είμαι το ίδιο γελοίος. Αλλά δεν δυσανασχετώ πια, όλος ο κόσμος μου είναι αρκετά συμπαθής, ακόμη κι όταν με κοροϊδεύουν και θα έλεγε κανείς, πως τότε ίσα ίσα μου είναι συμπαθής. Θα γελούσα κι εγώ μαζί με αυτούς ευχαρίστως, όχι τόσο για μένα, αλλά για να τους κάνω ευχαρίστηση, αν δεν δοκίμαζα τόση θλίψη κοιτάζοντάς τους. Θλίψη να βλέπω πώς δεν γνωρίζουν την αλήθεια, αυτή την αλήθεια που γνωρίζω εγώ. Τι σκληρό είναι να την γνωρίζεις μόνος εσύ! Αλλά δεν θα καταλάβουν.. όχι, δεν πρόκειται να καταλάβουν..

Χρόνο το χρόνο, βεβαιωνόμουνα όλο και περισσότερο ότι από κάθε άποψη παρουσίαζα ένα γελοίο πρόσωπο. Όλος ο κόσμος με κορόιδευε παντού και πάντα. Αλλά κανενός δεν πέρναγε από το μυαλό ότι αν υπήρχε κάποιος στον κόσμο που ήξερε πιο καλά από όλους ότι είμαι γελοίος, αυτός ο άνθρωπος ήμουνα εγώ. Κι αγανακτούσα που κανείς δεν το φανταζόταν. Σε αυτό φταίω και εγώ, η αλαζονεία μου με εμπόδιζε πάντα να ομολογήσω το μυστικό μου.

Να όμως που ξέρω την αλήθεια.- 

Το όνειρο ενός γελοίου ανθρώπου, απο το έργο του σπουδαίου Φ. Ντοστογιέφσκι