Όταν ανοίξαμε την μπροστινή πόρτα και κοιτάξαμε έξω από το τεράστιο παράθυρο του καθιστικού, νόμιζα ότι κάποιος πρέπει να τράβηξε το πόδι μου. Ή να είστε έτοιμοι να το φάτε.

Γιατί εκεί, έτοιμοι και περιμένοντες - με το χέρι και το τέντωμα στην άλλη πλευρά του γυαλιού, μόλις μια αυλή από το μίνι μπαρ και δωρεάν prosecco - ήταν δύο τεράστιες, πορτοκαλί τίγρεις.

Κάποιος κουνούσε και έδειχνε το μεγαλύτερο σύνολο δοντιών που έχω δει ποτέ. Το άλλο έτρεχε στην πλάτη του, σπρώχνοντας το μυϊκό του κάτω μέρος και ποδηλατόζοντας τα πόδια του στον αέρα.