Ο Σπύρος Λυκούδης εξέλεγη με τη ΔΗΜΑΡ ως βουλευτής επικρατείας. Δηλαδή δεν τον ψήφισε κανένας, αλλά διορίστηκε στη Βουλή από το κόμμα αυτό. Τώρα αλλάζει γνώμη, δεν του αρέσει η ΔΗΜΑΡ και φεύγει από το κόμμα που τον διόρισε στη Βουλή. Αλλά δεν παραιτείται. Γιατί;

Διότι προφανώς θέλει να παραμένει βουλευτής, να απολαμβάνει όλα τα προνόμια της θέσης και να μην τα χάσει. Και επιπλέον θέλει να εκλέξει και πρόεδρο Δημοκρατίας ως βουλευτής, δηλαδή θέλει να στηρίξει την κυβέρνηση Σαμαρά. Δικαίωμά του, τυπικά. Αλλά για άλλο πράγμα εξελέγη με το κόμμα του, όχι για να στηρίζει κυβέρνηση της Ν.Δ.

Επομένως, όπως και αν το δει κανείς, ο κ. Λυκούδης αυτή τη στιγμή δεν εκπροσωπεί κανέναν, έχει προσβάλει τις σχέσεις αντιπροσώπευσης, αδιαφορεί για αυτούς που ψήφισαν ΔΗΜΑΡ και ενώ φεύγει από το κόμμα που τον διόρισε, παραμένει βουλευτής. Αυτό λέγεται πολιτικός κυνισμός.

Διότι, εφόσον δεν τον ψήφισε κανένας, ήταν υποχρεωμένος, για λόγους πολιτικής τιμιότητος, να παραιτηθεί. Και ακολούθως να πάει εκεί που θέλει, στο ΠΑΣΟΚ ή στο Ποτάμι. Εάν ήταν εκλεγμένος βουλευτής, με το σταυρό των ψηφοφόρων και εάν προεκλογικώς είχε δηλώσει ότι εάν με εκλέξετε και τεθεί θέμα εκλογής προέδρου, να ξέρετε ότι εγώ θα υποστηρίξω τον υποψήφιο της Ν.Δ. και παρόλα αυτά οι ψηφοφόροι τον έστελναν στη Βουλή, τότε θα είχε σήμερα το δικαίωμα να παραμείνει. Τώρα δεν το έχει.

Φυσικά, το έχει δεν το έχει αυτό το δικαίωμα, θα κάνει αυτό που νομίζει. Μόνον που, έτσι όπως πάνε τα πράγματα, με μια Βουλή να μην εκφράζει πλέον κανέναν, ο Λυκούδης είναι πιθανόν να οδηγηθεί τάχιστα, μαζί με τους υπόλοιπους φαντάζομαι, στο πολιτικό περιθώριο.

Πηγή : protagon