Ηταν μόλις πριν λίγες μέρες όταν η Κατρίν Μπένχολντ σημείωνε στους New York Times πως, παρά τα δώδεκα χρόνια της Ανγκελα Μέρκελ στην καγκελαρία, η κατάσταση των γυναικών στη Γερμανία δεν έχει βελτιωθεί πολύ.  Και η επιμονή της Μέρκελ να μη προφέρει τη λέξη «φεμινίστρια», σε αυτή και σε προηγούμενες προεκλογικές εκστρατείες, κατά την Μπένχολντ, κάθε άλλο παρά έχει βοηθήσει.

Στο ίδιο θέμα αναφέρεται και η Σούζαν Σίρα. Που γράφει πάντα στην ίδια εφημερίδα ότι οι επαναλαμβανόμενες εκλογικές επιτυχίες της Μέρκελ «εγείρουν ένα νέο ερώτημα μετά την ήττα της Χίλαρι Κλίντον: αυτή τη στρατηγική, η φεμινιστική σιωπή, είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για τις γυναίκες να κερδίζουν και να ασκούν εξουσία;»

Η Χίλαρι εμφανίστηκε στην προεκλογική εκστρατεία ως η γυναίκα που «θα την έγραφε η ιστορία ως εκείνη που έπιασε ταβάνι». Αυτό, όμως, οδήγησε σε ένα κύμα μισογυνισμού που φούσκωσε τα πανιά του Ντόναλντ Τράμπ. Αντιθέτως, το χαμηλό και ίσως βαρετό προφίλ της Μέρκελ, καθώς και η σχολαστική οικοδόμηση μιας ουδέτερης εικόνας για το φύλο τη βοήθησε να βγάλει από τη μέση τους αντιπάλους της, εντός και εκτός του κόμματός της, επειδή έκαναν το λάθος να την υποτιμήσουν. Η αμερικανίδα δημοσιογράφους θυμάται ότι το παρατσούκλι Mutti («Μανούλα») στην αρχή είχε δοθεί περιφρονητικά από τους άνδρες συναδέλφους στο CDU, ενώ ακόμη  και το «κορίτσι μου» του Χέλμουτ Κολ μόνο καλό δεν έκανε στον ίδιο.

Επομένως, για τις γυναίκες, το ασφαλέστερο μονοπάτι για την εξουσία είναι τη φεμινιστική σιωπή;  «Μακάρι να μην ήταν έτσι. Αλλά εξακολουθεί να είναι σε μεγάλο βαθμό», λέει η  Μέλανι Βέρμερ. Και το λέει μετά λόγου γνώσεως: ήταν μακροχρόνια συνεργάτρια της μαχητικής Χίλαρι Κλίντον.