Οι στόχοι ήταν όλοι φιλόδοξοι. Ο ένας, ας πούμε, ήταν να περάσει πλήρως στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας έως το 2050. Ενας άλλος, το 50% των κατοίκων της να μετακινείται με τα πόδια, το ποδήλατο ή τα δημόσια μέσα μεταφοράς έως το 2020.

Και να που το Βανκούβερ μπορεί να υπερηφανεύεται ότι πέτυχε ήδη αυτόν τον δεύτερο στόχο νωρίτερα απ’ ό,τι υπολόγιζε. Περνώντας δηλαδή τον πήχη που το ίδιο είχε θέσει τόσο ψηλά και κάνοντας, όπως γράφει η Corriere della Sera, να κοκκινίζουν οι δήμαρχοι άλλων μεγάλων πόλεων από την ντροπή τους.

Και πώς κατάφερε να πετύχει αυτό το θαύμα; Τίποτε δεν είναι τυχαίο. Οι κάτοικοι αυτής της υποδειγματικής πόλης του Καναδά είχαν αντιταχθεί ήδη από τις δεκαετίες του ’60 και του ’70 στην  ελεύθερη κίνηση των οχημάτων στο κέντρο. Και οι τοπικές αρχές τούς άκουσαν αναζητώντας εναλλακτικές λύσεις.

Κάπως έτσι το Βανκούβερ απέκτησε θαλάσσιες μεταφορές που συνδέουν το κέντρο με τα βόρεια προάστιά του μεταφέροντας 400 επιβάτες κάθε ώρα, ποδηλατοδρόμους που είναι εντελώς αυτόνομοι σε σχέση με τους αυτοκινητόδρομους, ένα σιδηροδρομικό δίκτυο που μεταφέρει 100 εκατομμύρια τον χρόνο και του οποίου οι συρμοί φτάνουν κάθε 90 δευτερόλεπτα.

Το κερασάκι στην τούρτα είναι ο διαγωνισμός με τον οποίο ο δήμος καλεί τους δημότες να δώσουν ένα δικό τους όνομα και να «υιοθετήσουν», δηλαδή να φροντίζουν προσωπικά απελευθερώνοντας από φύλλα και χαρτιά, χίλιες σχάρες υπονόμων. Για ανθρώπους που έχουν μάθει να φροντίζουν την πόλη τους, ο διαγωνισμός με το βραβείο των 200 δολαρίων δεν είναι κίνητρο. Είναι απλώς ένα παιχνίδι.