Γιατί είναι πάντα επίκαιρος ο Τζορτζ Oργουελ; Γιατί κάθε ανησυχητικό χαρακτηριστικό του κρατικού μηχανισμού των Ηνωμένων Πολιτειών μοιάζει να είναι «οργουελικό»; Γιατί είμαστε κολλημένοι με αυτόν τον κύριο που έπεσε έξω σε πολλές από τις προβλέψεις του, την ώρα, μάλιστα, που ήταν ήταν ο ίδιος προβληματικός, μια εξαιρετική προσωπικότητα με πολλά, ωστόσο, ανησυχητικά στοιχεία;

Ο Μπεν Τζούντα υπογράφει στο American Interest ένα δοκίμιο πάνω στον συγγραφέα του εμβληματικού «1984» το οποίο, ανεξάρτητα από το κατά πόσο συμφωνεί ο καθένας με τις απόψεις που εκφράζει ο γαλλοβρετανός δημοσιογράφος, αποτελεί υπόδειγμα όσον αφορά την αποδόμηση μιας προσωπικότητας του διαμετρήματος του Τζορτζ Oργουελ.

Ο Τζούντα μελέτησε εκτενέστατα τον βρετανό λογοτέχνη και δημοσιογράφο και θεωρεί ενοχλητικό το γεγονός ότι θεωρείται ένας «δάσκαλος της προφητείας», αυτός που στα τέλη της δεκαετίας του 1930 είχε υποστηρίξει πως «η ανώτερη μεσαία τάξη αποτελεί παρελθόν» και ότι η βρετανική αυτοκρατορία θα μεταλλασσόταν σε μια ομοσπονδία σοσιαλιστικών κρατών. Το χειρότερο, ωστόσο, όσον αφορά τον Όργουελ και την κληρονομιά του, είναι το γεγονός ότι η αναγωγή του «1984» σε καθολικό πρότυπο των όποιων δυστοπικών κοινωνιών δεν μας επιτρέπει να αντιληφθούμε τί πραγματικά απειλεί τη δημοκρατία σήμερα.

Δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στις προειδοποιήσεις του σχετικά με την κυριαρχία ενός πολιτισμού της επιτήρησης, αλλά ο Όργουελ «δεν έχει τίποτα να πει για τον κοινωνικό και εθνικό κατακερματισμό, για τη χρηματιστικοποίηση, την ελευθερία κινήσεων των μεγάλων πολυεθνικών, τους κλεπτοκράτες των offshore, για τα φερέφωνα». Ακολουθώντας τα βήματα του Όργουελ, ερμηνεύουμε τα πάντα στο πλαίσιο ενός πανίσχυρου Κράτους, αδυνατώντας έτσι να αντιληφθούμε ότι στην πραγματικότητα το (όποιο) Κράτος είναι αναιμικό «ανίκανο να ελέγξει τους αλγόριθμους των μεγάλων επιχειρήσεων, να τηρήσει τις υποσχέσεις του, να φορολογήσει τους ζάπλουτους».

Επιπλέον, «αυτό το συναρπαστικό μαμούθ που βρίσκεται εγκλωβισμένο μέσα στον πάγο» υπήρξε ένας πρώιμος μακαρθιστής ο οποίος κατέδιδε τους υποτιθέμενους συμπαθούντες του κομμουνισμού, ομοφυλόφιλους, κυρίως, αλλά και Εβραίους. Ο Όργουελ υπήρξε επίσης ένας «αντισημίτης στην ψυχή» δίχως τα ελαφρυντικά του Σαίξπηρ καθώς ήταν σύγχρονος του Χίτλερ. Το μυστικό της απήχησής του ήταν σύμφωνα με τον Τζούντα η απλουστευτική και μανιχαϊστική ρητορική του.