Αρχιερέας της διαπλοκής - επιστάτες αντιπαροχής

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Όποιος έχει δημόσιο λόγο πρέπει να είναι προετοιμασμένος να δεχτεί τον αντίλογο. Αλλιώτικα, έχουμε τυραννία.

Δηλαδή μια αλήθεια εξ αποκαλύψεως που δεν σηκώνει καμία αμφισβήτηση.

Η άλλη άποψη είναι εξ ορισμού λάθος και συχνά ποινικό αδίκημα που μπορεί να επιφέρει ακόμα και την εσχάτη των ποινών.

Θεωρητικά, εκεί θα έπρεπε το ένα επιχείρημα να αποδομεί το άλλο επιχείρημα και να επικρατεί εκείνος ο λόγος που πείθει τους περισσότερους.

Αν και αυτό ήταν το θεμέλιο της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, σήμερα μια τέτοια άποψη μοιάζει ουτοπική. Γιατί υπάρχει μια μεγάλη διαφορά.

Οι Αθηναίοι πολίτες είχαν την εξουσία στα χέρια τους, ενώ σήμερα η πραγματική εξουσία είναι κρυφή και αόρατη.

Στην πραγματικότητα αυτοί που ψηφίζουμε δεν είναι εκπρόσωποί μας, αλλά επιστάτες της πραγματικής εξουσίας.

Ας αφήσω προς το παρόν τα γενικά και ας έλθω επι του προκειμένου. Η ιστορία είναι λίγο παλιά, οι κάτοικοι όμως της περιοχής –Χ. Τρικούπη, Ν. Ερυθραία- και λόγω του ψητοπωλείου-σουβλατζίδικου «Peppers», έχουν χάσει κυριολεκτικά την ησυχία τους.

Είναι το διάστημα που έχει χάσει τις εκλογές ο Ν. Χιωτάκης αλλά δεν έχει πάρει ακόμη την θέση του Δημάρχου ο Γ. Θωμάκος. Το εν λόγω ψητοπολείο παίρνει την προέγκριση της άδειας από τον νομικό σύμβουλο του Ν. Χιωτάκη. Και την οριστική από τον Δικηγόρο, υποψήφιο του Γ. Θωμάκου.

Αρχίζει ο Γολγοθάς για τους κατοίκους. 

Στις 19.2.16 ο Δήμος Κηφισιάς με απόφασή του μιλά για την ανάκληση της εν λόγω άδειας.

Στις 30.6.16 με απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου, απορρίπτει την αναστολή εκτέλεσης που είχε κάνει ο Δήμος. Με την βούλα του νόμου το κατάστημα πρέπει να κλείσει.

Οι φεουδάρχες κατά κανόνα διόριζαν τους επιστάτες τους. Αλλά αν βρισκόταν κάποιος καινοτόμος και έδινε ψήφο στους κολίγους του για να επιλέξουν επιστάτη, δεν θα άλλαζαν ιδιαίτερα τα πράγματα.

Ο φεουδάρχης θα είχε πάντοτε την περιουσία του και ο επιστάτης πάντα θα έκανε τη δουλειά του.

Και αυτό το ξέρουν καλά οι παρατάξεις, οι υπεύθυνοι του Δήμου, που στην ουσία είναι οργανισμοί παροχής υπηρεσιών στην πραγματική εξουσία.

Σε αυτά τα επιχειρήματα υπάρχει σκοταδισμός που εμφανίζεται σαν διαφωτισμός. Γιατί οι διακρίσεις υπάρχουν.

Το κέρδος πάνω από τον άνθρωπο ή ο άνθρωπος πάνω από το κέρδος. Και η ποιότητα ζωής των ανθρώπων, η νομιμότητα, η κατοικία; Όλα στο βωμό του χρήματος, του κέρδους; Αλλά ποιοι εκτός του ιδιοκτήτη, κερδίζουν, «βάζουν πλάτη» και γιατί;

Δηλαδή η ευημερία του συνόλου της κοινωνίας και όχι μιας ελάχιστης ελίτ.

Θα αναφερθώ σε απόψεις που έχουν ήδη διατυπωθεί από πολλούς ανθρώπους αλλά είχαν ελάχιστη απήχηση στην κοινωνία.

Εδώ στεκόμαστε στα πιο προφανή. Έκανε τίποτα από όλα αυτά ο Γ. Θωμάκος;

Αποδείχτηκε ένα ακόμα εξουσιαστική παράταξη, που το μόνο που το ενδιαφέρει είναι η παραμονή του στην κεντρική πίστα και από κει όλα τα παιχνίδια είναι θεμιτά.

Να δούμε όμως μέχρι πότε.

Τα υπόλοιπα είναι επικοινωνιακά παιχνίδια. Και ο παίκτης ελπίζει πάντοτε στο κέρδος. Εκεί δίνει όλη του την ενέργεια.