Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Κρίμα που αδυνατώ να σας σφίξω το χέρι και να σας ευχαριστήσω, φίλοι μου αγαπημένοι, γι' αυτό το τροπικό ψηφιακό κύμα αγάπης που στείλατε, για να γλιστρήσει τρυφερά ο παππούς μου έξω από το γήινο ενυδρείο μας. Στοιχηματίζω ότι από το 7ο σύμπαν του θα σηκώνει τώρα ένα ποτηράκι σαββατιανό για να το πιει στις χαρές σας. Τι τα θες όμως; Η αγάπη σας με στήριξε, αλλά η αγάπη με διέλυσε (ξανά). Εν προκειμένω είχε το πρόσωπο του Κώστα από την Κηφισιά –δεν πιστεύω να ξεχάσατε «τον ήρωα της τελευταίας μου καρδιακής ανακοπής;»

Τι το 'θελα και άνοιξα το στόμα μου στη Κηφισιά και είπα ότι αρθρογραφώ στο “” και να μου δώσει τη δέουσα προσοχή. Αυτός το εντύπωσε και αφού την κοπάνησα από κει σχεδόν τρέχοντας και απαγορεύοντάς του –ευγενικά- να μου τηλεφωνήσει, αυτός άρχισε να με διαβάζει (για να μιλάμε από μακριά, μου είπε. Μου έλειπες βρε τρελοκομείο, πρόσθεσε, και μου ανακάτεψε τα μυαλά). Μόλις διάβασε τα περί παππού, τα μάζεψε και ήρθε τρέχοντας.

Και δεν χαίρεσαι; θα μου πεις. Γιατί να χαίρομαι; θα σου πω εγώ. Ο εν λόγω φίλος δεν ήρθε από το νησί του ή από τις Μαλδίβες ξέρω ‘γω, αλλά από το Παρίσι. Ναι, ναι, καλά καταλάβατε. Τα 'χει ξαναφτιάξει με τον έρωτά του τον αγιάτρευτο, τη μισητή μανιοκατάθλιψη, παγοκολόνα γαλλικής προελεύσεως και κατασκευής. Δεν μ' άφησε ούτε ένα λεπτό να χαρώ που τον είδα. Μου το πέταξε στη μούρη με μια υπερηφάνεια που υποδήλωνε άγνοια κινδύνου και άγνοια των αισθημάτων του. Εννοείται έριξα το μαύρο και το απέδωσα όλο στον παππού (με συγχωρείς παππούλη, αλλά ξέρεις εσύ τώρα…).

Ξέρω, θα με πείτε αχάριστο. Αλλά τον έβλεπα να δακρύζει δίπλα μου, και μου ερχόταν να του δώσω μια μπουνιά στα ωραία του μούτρα. Αντί να τη δώσω σας γράφω για να σας προειδοποιήσω. Μην είστε τόσο καλοί με τους διάφορους που νομίζουν ότι είναι κολημένοι μαζί σας αλλά εσείς δεν διευκολύνεστε να ανταποκριθείτε. Καλύτερα να σας πουν γαϊδούρια παρά να ενθαρρύνετε το πιο ύπουλο πράγμα στον κόσμο, την ελπίδα που δεν στηρίζεται πουθενά. Θυμόσαστε τη μυθολογία; Τα παιδιά της Αφροδίτης δεν είναι μόνο ο Έρωτας και ο Πόθος, αλλά και ο Φόβος και ο Τρόμος. Σας τα 'χει αναλύσει και ο Nick Cave, άλλωστε:

Despair and deception
Love’s ugly little twins
Came crawling  at my door
I let love in.

Κι εγώ έτσι την πάτησα αγαπητέ Κώστα…