Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Αποκαλυπτικά ρεπορτάζ, βαθυστόχαστες αναλύσεις, παραπολιτικά υπονοούμενα από "καλά πληροφορημένες πηγές"... Κέφι να έχεις να διαβάζεις στο διαδίκτυο ή στις εφημερίδες, στο καφενείο της γειτονιάς σου. Όρεξη να σου βρίσκεται να παρακολουθείς την Δημοτική επικαιρότητα σαν ένα σήριαλ του οποίου το παρασκήνιο είναι ασύγκριτα πιο ενδιαφέρον από το προσκήνιο. Το οποίο βρίθει από συνωμοσίες και τρικλοποδιές, ανίερες συμμαχίες και διαβολικά σενάρια. 

"Ο τάδε μεγαλοεπιχειρηματίας συνέφαγε με τον δείνα πολιτικό...". "Ο νεοφερμένος σύμβουλος συναντήθηκε -τυχαία δήθεν- με την κάποτε σιδηρά κυρία και της ζήτησε να μεσολαβήσει ώστε...". "Η ομάδα των Βάρσου, Χιωτάκη, η παρέα των 8, το αδελφάτο των 12...". Μπροστά στις μηχανορραφίες των ημέτερων κρατούντων, τύφλα να έχουν οι Βοργίες! Αρνάκι μοιάζει ο Φρανκ Άντεργουντ -ακόμα δε και η σύζυγός του Κλαιρ- σε σύγκριση με όσους κατοικοεδρεύουν ή λαχταρούν να εκπορθήσουν το Μέγαρο της Μυρσίνης και Διονύσου 

Δεν λέω - έχει το γούστο του και για εκείνους και για εμάς. 

Εκείνοι μεν, οι μνηστήρες της εξουσίας, βαυκαλίζονται ότι ο θρίαμβός τους αποτελεί -αποκλειστικά σχεδόν- ζήτημα επωφελών συμπράξεων, επιδέξιων χειρισμών, σωστού τάιμινγκ. 

Εμείς δε απαλλασσόμαστε από το βάρος της ευθύνης μας για την εξέλιξη της Ιστορίας. 

Εάν όλα κρίνονται και αποφασίζονται κεκλεισμένων των θυρών, τι λόγος μάς πέφτει; Ποιος θα μας ζητήσει ποτέ το λόγο; Οι ύποπτες δυνάμεις, οι ντόπιοι πλούσιοι, οι δυναστείες -άντε και οι μεγαλοπαπάδες- χαράζουν το μέλλον μας. Εμείς, ο λαός, αγνοούμε και υποτασσόμαστε. "Πάντοτε ευκολόπιστοι και πάντα προδομένοι" προς φρίκη του Διονυσίου Σολωμού αλλά προς επανάπαυση του συμπολίτη μας της διπλανής πόρτας. Τοέχουνπειποιητικότατακαιοι Beatles: "Living is easy with eyes closed, misunderstanding what you see..." "Είναι εύκολο να ζεις με τα μάτια κλειστά, παρεξηγώντας ό,τι βλέπεις..."

Και όμως όχι! Όποιος φαντάζεται πως η πολιτική -ειδικά σε περίοδο βαθιάς κρίσης- είναι υπόθεση των ολίγων που κατέχουν θέσεις-κλειδιά, όποιος ποντάρει σε επικοινωνιακά κόλπα και σε καραμπόλες κορυφής για να συνεχίσει να ελέγχει το παιχνίδι, απατάται οικτρά. Χτίζει στην άμμο.

Δεν θα σταματήσω να γελάω με την ανοησία που ακούω -συχνά τον τελευταίο καιρό- από σοβαρά, υποτίθεται, χείλη: "Ο Χρήστος Καλός προαλείφεται για ηγέτης παράταξης. Θα τον προπονήσουν image makers, θα τον περιστοιχίσουν managers και θα τον αναδείξουν σε αντίπαλο δέος του Γιώργου Θωμάκου. Μόνο ο Καλός μπορεί να πάρει μαζί του, να αναδίξει τη σοβαρή Κηφισιά!" 

Ενώ το εισόδημα των πολιτών απομειούται καθημερινά, ενώ η προοπτική ανάπτυξης φαλκιδεύεται από ιδεοληψίες και συντεχνιακά συμφέροντα, ενώ τα ταμεία του Δήμου στερεύουν λόγω φοροδοτικής αδυναμίας και η πόλη βρίσκεται έρμαιη των κάθε λογής παραγοντίσκων, κάποιοι αναλώνονται σε ονειρώξεις. Ποντάρουν σε φαντάσματα του παρελθόντος. Είτε στην πλήρη αποπολιτικοποίηση της πολιτικής, στη μετατροπή της σε «νέα αρπαχτή θέαμα».

Παίζουν εν ου παικτοίς. Στις προσεχείς εκλογές, οι Κηφισιώτες δεν θα ψηφίσουν ρομαντικά, νοσταλγικά, "ηρωικά". Δεν θα παρασυρθούν ούτε από το "Bella Ciao" ούτε από το "Έλα μου, είναι Ακίνδυνη η Τρέλα μου". Δεν θα συγκινηθούν στο ελάχιστο από πομπώδεις αναγγελίες των καθαρών, ηθικών, διλήμματα, ψευτοπατριωτικές παράτες και θιάσους ποικιλιών.

Θα εμπιστευτούν το κοινό διακύβευμα σε όποιον τους πείσει, με συγκεκριμένα -"πεζά"- λόγια ότι είναι ικανός να κάνει την Κηφισιά ξανά καθαρή, να κοπεί μαχαίρι η ανομία το συμφέρον, να σταματήσουν επιτέλους τα αναγκαστικά μέτρα, να ξαναδώσει στη δημοτική παιδεία ουσιαστικό αντίκρισμα, να ανατάξει τη δημόσια εικόνα της Κηφισιάς. Θα ψηφίσουν εν τέλει με κριτήριο το πορτοφόλι τους. Πράγμα ασυγκρίτως υγιέστερο από το να αποφασίζεις για το μέλλον των παιδιών σου συγκλονισμένος απ' τα βάσανα που τράβηξε ο παππούς σου στη Μακρόνησο πριν από εβδομήντα χρόνια.

Το τοπίο επιτέλους θα ξεθολώσει. Οι καφετζούδες, οι προξενήτρες και οι παρασκηνιακές θεραπαινίδες της εκάστοτε εξουσίας θα στερηθούν τον ρόλο τους. Μακάρι και το μεροκάματό τους.-