Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Ζούμε μια εποχή που πλημμυρίζει πληροφορίες ανούσιες κατά κύριο λόγο και με μια δεύτερη πιο ψαγμένη ματιά-ανάγνωση ύποπτες. Μια εποχή που τα πάντα γύρω μας έχουν καταρρεύσει. Λίγο να τα δούμε με μια άλλη οπτική μια πιο σκωπτική, και πιο φιλοσοφημένη.

Δεν μιλώ για τις μεγάλες προκλήσεις που έρχονται, ούτε για το τι θα έπρεπε να έχει γίνει.

Κάποιων ολόκληρη η ζωή μοιάζει να κρίνεται, μοιάζει να συνοψίζεται σε μια και μόνη πράξη που -σαν τη σχάση του ατόμου- αποτελεί στο χρόνο μια στιγμή, μα προκαλεί αλυσιδωτές, κοσμοϊστορικές συνέπειες.

Κάποιων γερόντων όλη η προηγούμενη ζωή ξεπλένεται από ένα –στα στερνά τους- ανδραγάθημα. Δεν αναφέρομαι στο «Μεγάλο Όχι» του Καβάφη. Έχω στον νου μου το μεγάλο Όχι του Ιωάννη Μεταξά, του Μεταξά του δικτάτορα, του Μεταξά τού στραγγαλιστή των λαϊκών ελευθεριών, του Μεταξά του «μικρού ανθρώπου», όπως τον είχε χαρακτηρίσει ο Γεώργιος Βλάχος της «Καθημερινής» κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία. Του Κηφισιώτη Ιωάννη Μεταξά, ο οποίος όμως τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου έσωσε την τιμή της πατρίδας. Και ανακηρύχθηκε ηγέτης του εθνικού αγώνα από τον πλέον άσπονδο εχθρό του: Τον αρχηγό του ΚΚΕ Νίκο Ζαχαριάδη. Η μέρα ετούτη θα μείνει για πάντα χαραγμένη στην ιστορία της πατρίδας μας.

Κάποιων εφήβων, όλη η επόμενη ζωή -κάθε τους στραβοπάτημα ή και κουτουράδα- συγχωρείται από το καθοριστικό νεανικό τους σκίρτημα. Μιλάω για τον Μανώλη Γλέζο και για τον Λάκη Σάντα. Μα πιο πολύ μιλάω για τον Κωνσταντή Κανάρη -«όλη η βουλή των προεστών στον μόλο συναγμένη είπε πως όξω στη στεριά τους Τούρκους θα προσμένει»- κι αφού η απόφαση των «σοφών» οδήγησε στη μεγάλη, στην αδιανόητη σφαγή, εκείνος -ο νεοσσός- σήκωσε το μπουρλότο και πυρπόλησε τη Ναυαρχίδα του Οθωμανικού Στόλου και ξαναφούντωσε την Επανάσταση.

Τότε έγινε ο Κανάρης Κανάρης και όχι βεβαίως όταν ορκίσθηκε -δεκαετίες αργότερα- πρωθυπουργός.

Κάποιοι αντιμετωπίζουν τη μοιραία πρόκληση στα μέσα της ζωής τους: Κάποιοι -λες και τους άγγιξε το μαγικό ραβδί- ανατρέπουν κάθε προσδοκία που είχε για εκείνους το περιβάλλον τους: Ο Χρήστος Σαρτζετάκης, ο σπασίκλας μαθητής, ο τυπολάτρης δικαστικός, ύψωσε όταν χρειάστηκε το ανάστημα και τίμησε τη θυσία του Γρηγόρη Λαμπράκη, ξεσκεπάζοντας τη συνομωσία που είχαν πανίσχυροι μηχανισμοί εξυφάνει. Έτσι θα μείνει ο κ. Σαρτζετάκης στην Ιστορία και όχι ως «Κύριος Πρόεδρος» της πενταετίας 1985-1990, μολιερικής εμπνεύσεως φυσιογνωμία…

Είμαι πεπεισμένος ότι όλα θα πάρουν μια άλλη διαδρομή στην ιστορία αυτού του περήφανου τόπου, της Κηφισιάς μας. Έχω στο νου μου τους πολίτες, θα πουν το δικό τους όχι, στην υποβάθμιση, παρακμή, κατάντια της πόλης. Η τύχη της όμως εναπόκειται στους πολίτες, θα πρέπει να αποδείξουν ότι θέλουν να αλλάξει το παραπαίον σκηνικό, σε εμάς για να γίνει εφικτό.

Η τύχη της πόλης είναι στα δικά μας χέρια.-

Δημοσιευμένο από «ΤΑ ΝΕΑ της ΚΗΦΙΣΙΑΣ»  Νοέμβριος 2013