Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας 

Από τις σελίδες του kifisia-life το έχω επισημάνει εδώ και καιρό. Και δεν ήμουν βεβαίως ο μόνος. Κάθε πολίτης που παρακολουθεί πιστά την επικαιρότητα, που διαθέτει βιωμένη ή αντλημένη από τα ιστορικά βιβλία εμπειρία, κυρίως δε κοινό νου -πόσο πολύτιμο αγαθό ο κοινός νους!- αντιλαμβανόταν τη δεινή θέση στην οποία είχε, είχε από τότε, περιέλθει ο Γιώργος Θωμάκος. 

Ή θα έπρεπε να εφαρμόσουν μια διαφορετική πολιτική , μια πολιτική επικεντρωμένη στα προβλήματα της πόλης, το κλέψιμο από την προηγούμενη διοίκηση, την «αναρχία» που γενικά επικρατεί στο Δημοτικό Μηχανισμό. Να σκύψουν το κεφάλι, να κλείσουν αυτή την μακριά διοίκηση Χιωτάκη, με τα τόσα προβλήματα και βλέπουν τη δημοτικότητά τους να κατρακυλά στα τάρταρα. Τις κοινωνικές ομάδες, που τους στήριζαν, κάτι νέο άφθαρτο, να τους βλαστημάνε και να τους καταριούνται. Τον εφιάλτη μιας ταπεινωτικής ήττας, όποτε στηθούν οι κάλπες, να φαντάζει αναπόδραστος. 

Ή θα έπρεπε να αποχωρήσουν "ηρωικά" από το Δήμο. Να λάβουν ένα αξιοπρεπές ποσοστό -η αιμορραγία τους σε ψήφους δεν είχε γίνει ακόμα ακατάσχετη- και να επιστρέψουν στα έδρανα της αντιπολίτευσης. Και εκεί βέβαια δεν θα ξαναβρούν τους πρότερους "μαχητικούς", "αδέκαστους", "κινηματικούς" εαυτούς τους...

Κόντρα σε κάθε σώφρονα στρατηγικό σχεδιασμό, ο Γ. Θωμάκος επέλεξε το πρώτο. Προτίμησαν να μείνουν στα πράγματα και να απομυθοποιηθούν ολότελα. Να πιούν μέχρι τον πάτο το πικρό ποτήρι. 

Τους τύφλωσε άραγε το μέλι της εξουσίας; Τους αποβλάκωσε η αυτοπεποίθηση που τους είχε εκτινάξει από το τίποτα στο 26% και από εκεί στο τιμόνι της Κηφισιάς

 "κάθε θαύμα τρεις ημέρες και το πιο μεγάλο τέσσερις" θα τους υπενθύμιζε ο θυμόσοφος λαός.

Πίστεψαν φρούδες ελπίδες περί νέας διοίκησης, η οποία θα βελτίωνε θεαματικά την καθημερινή ζωή των Κηφισιωτών; "Να αντέξουμε, να αντέξουμε μονάχα μέχρι τότε!" εκλιπαρούσαν τον Γ. Θωμάκο οι σύμβουλοί του.

Και ο δύστηνος Γιώργος Θωμάκος πάσχιζε να γεμίσει τον χρόνο με το μόνο πράγμα το οποίο ξέρει να παράγει. Με πολιτικό θέαμα. 

Δώστου εκστρατεία για την νέα θεώρηση των πραγμάτων. Δώστου εν χορδαίς και οργάνοις εξαγγελίες περί καθαριότητας, νομιμότητας, παλλόμενη η φωνή του ηγέτη. Δώστου μετωπική δήθεν σύγκρουση με τη διαπλοκή, διαδικασία Big Brother για την ανάδειξη των νέων Δημάρχων. Δώστου και προφητείες ακόμα στις συχνές πυκνές εξαγγελίες του, "δεν υπάρχει ούτε μία στο εκατομμύριο να γυρίσει πίσω το ποτάμι...

Τίποτα, τίποτα απολύτως δεν του βγήκε όπως το είχε σχεδιάσει. Στην τελευταία δε φάση, η Διοίκηση Θωμάκου απώλεσε το πιο πολύτιμο χαρακτηριστικό των ανθρώπων της δράσης: Την ψυχραιμία της. 

Οι ατελέσφορες πιέσεις προς τους Δημοτικούς συμβούλους Χιωτάκη. Οι υστερικές, κωμικές δηλώσεις του κουμπάρου Βαγγ. Αυ--τη. Ο Βαγγέλης σε ρόλο μεταμοντέρνου Γεωργαλά - δεν λυπάται, αλήθεια, διόλου ο ίδιος το ταλέντο του; με το μοναδικό αυτό υβρίδιο εθνικόφρονος παλαιοκομματάρχη και ήρωα του Ιονέσκο, σηκώθηκαν και οι πέτρες. Ακόμα και τύποι πολλαπλώς ευεργετηθέντες από το Διοικητικό μόρφωμα εξέφρασαν τον αποτροπιασμό τους, διαχώρισαν ρητά τη θέση τους. Το πουλόβερ άρχισε από καιρό να ξηλώνεται θεαματικά.     

"Τον εχθρό πρέπει να τον κολλάς στον τοίχο αλλά να μην τον λιώνεις επάνω του" έλεγε ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, έχοντας διδαχθεί ότι η ταπείνωση των Γερμανών μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο οδήγησε μοιραία στον Ναζισμό. Αναφερόταν δε σε μία ολοκληρωτική σύρραξη μεταξύ εθνών και ιδεολογιών. Όχι σε έναν εσωτερικό διχασμό, που το συμφέρον όλων μας είναι να επουλωθεί όσο πιο σύντομα και πιο ανώδυνα. 

Από τη διαχείριση του ξηλώματος του πουλόβερ εκ μέρους της αντιπολίτευσης, αλλά ποιας αντιπολίτευσης, του Χιωτάκη, του Βάρσου; και της κοινωνίας θα κριθεί το συλλογικό μας μέλλον. 

Ουαί και αλίμονο εάν επικρατήσει ο ρεβανσισμός και η εκδικητικότητα. Εάν αντλούμε ηδονή τρίβοντας στη μούρη των ψηφοφόρων του Όχι και του Θωμάκου την αφέλειά τους, την παιδαριώδη τους πεποίθηση πως η Κηφισιά οδηγήται με μαθήματα δημοτικού.

Τυχόν δική μας μισαλλοδοξία αποτελεί την ύστατη ελπίδα των Θωμάκου-Χιωτάκη. Εκεί ακριβώς ποντάρουν μήπως και επανασυσπειρώσουν, προσωρινά έστω, τους ψηφοφόρους τους. Για αυτό και όσο θα κοντεύουν οι εκλογές, τόσο θα πολώνουν το κλίμα. Τόσο θα πασχίζουν να διαιρέσουν ξανά τους Κηφισιώτες στους δικούς τους και στους εχθρούς τους. Πρωτοπαλίκαρα σαν τον Βαγγέλη Αυ--τη και φιγούρες του ημίφωτος καθώς θα αποδυθούν ολόψυχα στην παραπάνω προσπάθεια.  

Έχουμε χρέος προς την Κηφισιά να παραμείνουμε νηφάλιοι. Να φανούμε συγχωρητικοί απέναντι και σε εκείνους ακόμα που μάς επιτέθηκαν και μάς συκοφάντησαν. Να αφιερώσουμε τη σκέψη και τη δράση μας στο μέλλον και όχι στον μηρυκασμό ενός δυσώδους παρελθόντος. Δεν υπάρχει θλιβερότερο θέαμα από μια κοινωνία που αενάως ξύνει και επιδεικνύει τις πληγές της.

Το πουλόβερ του Γ. Θωμάκου ξηλώνεται. Με το μαλλί του όμως, με τους συμπολίτες μας, θα κληθούμε να υφάνουμε κάτι καλύτερο, υγιέστερο, ουσιαστικότερο, διαρκέστερο. 

"Αυτός είναι ο θίασος μας, με αυτόν θα παίξουμε" έγραφε ο Γιώργος Σεφέρης.-