Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Οι μισοί ψηφοφόροι του Γ. Θωμάκου λένε ότι είναι απογοητευμένοι. Το βέβαιο είναι ότι δεν θα τον ξαναψηφίσει το ένα τέταρτο από αυτούς. Δικαιούνται, όμως, να εμφανίζονται τόσο «εξαπατημένοι»;

Οι δημοσκοπήσεις που διενεργούνται εκτός εκλογικής περιόδου δεν οδηγούν σε ασφαλή συμπεράσματα. Είναι λογικό. Διότι αλλιώς απαντάει ο ψηφοφόρος όταν ξέρει ότι οι εκλογές είναι μακριά και αλλιώς όταν επίκεινται. Στο πρόσφατο παρελθόν έχουμε δει μεγάλες (μη αναμενόμενες) ανατροπές.

Οι δημοσκοπήσεις, όμως, προσφέρουν στοιχεία που δείχνουν την εξέλιξη της διάθεσης των ψηφοφόρων των παρατάξεων που έχουν ήδη την εξουσία. Και αυτών η διάθεση είναι που έχει σημασία, διότι αυτοί κρίνουν αν μια Διοίκηση θα καταρρεύσει ή αν έχει ελπίδες να το παλέψει. Τα ευρήματα των τελευταίων δημοσκοπήσεων είναι απογοητευτικά, συμφωνούν ότι οι ψηφοφόροι της παράταξης Θωμάκου πνέουν τα λοίσθια:

1. Σε ποσοστό άνω του 50% δηλώνουν ότι ΣΗΜΕΡΑ είναι αποστασιοποιημένοι από τη παράταξη που ψήφισαν (είναι ο δείκτης «συσπειρώσεις»).

2. Σε ποσοστό από 20% έως 30%, ανάλογα με τη μέτρηση, δεν δηλώνουν τι θα ψηφίσουν στις επόμενες εκλογές (οι δημοσκόποι τους καταγράφουν ως «αναποφάσιστους», «αδιευκρίνιστη ψήφο», «δεν ξέρω, δεν απαντώ», «αποχή»).

Η πιο απλή εξήγηση είναι -όχι απαραιτήτως δημοσκοπική, αλλά- μάλλον ψυχολογική. Οι άνθρωποι αυτοί «ντρέπονται» σήμερα να εκδηλώσουν την προτίμησή τους. Και έχουμε να κάνουμε με μια διπλή «ντροπή». «Ντρέπονται» όσοι σκοπεύουν να ξαναψηφίσουν τον Γ. Θωμάκο. Το ίδιο και όσοι έχουν αποφασίσει να τον εγκαταλείψουν. Γι’ αυτό δεν μιλούν.

Δικαιούνται να «ντρέπονται»; Βεβαίως, ο ψηφοφόρος δεν παντρεύεται μια παράταξη, επειδή τη ψήφισε μια φορά. Και είναι δικαίωμά του -αλίμονο- να την εγκαταλείψει. Όμως, στην προκειμένη περίπτωση έχουμε δύο αδιαμφισβήτητα δεδομένα, που δεν μπορούν να δικαιολογήσουν αυτήν την «ντροπή».
Πρώτον, οι ψηφοφόροι αυτοί δεν μπορούν να επικαλούνται «άγνοια». Αυτό μπορεί ίσχυε όταν έγιναν οι εκλογές, όταν πρωτοπήγαν στην κάλπη. Ίσως μέχρι τότε να νόμιζαν ότι ο Γ. Θωμάκος είχε το μαγικό ραβδί, που θα άλλαζε άρδην την κατάσταση πλήρους αποσύνθεσης Χιωτάκη, της Κηφισιάς της ανομίας, των λαμόγιων, της αρπαχτή και αμέσως μετά θα άλλαζε τελείως το βρώμικο σκηνικό. Μέσα στους πρώτους μήνες της διοίκησης Θωμάκου είδαν, έπαθαν και (πρέπει να) έμαθαν.

Δεύτερον δεν μπορούν να επικαλούνται «παραπλάνησή» τους. Ο Γιώργος Θωμάκος και το επιτελείο του, δηλ. ο κουμπάρος Βαγγέλης Αυ—της έδωσαν τις προθέσεις τους. Πέταξαν στα σκουπίδια όσα είχαν πει στις πρώτες, συμφώνησαν σε όλα με τους απερχόμενους Χιωτάκη-Βάρσο σε όλα. Ο Γ. Θωμάκος και οι συν αυτόν ήραν πίσω όλες τις υποσχέσεις τους. Επομένως, η καλόβολη δικαιολογία «πίστευα ότι τουλάχιστον ένα από τα δέκα που είχε υποσχεθεί θα το έκανε» δεν στέκει. Όσοι την επικαλούνται είναι απλώς αμετ-ανόητοι.

Στην πολιτική δεν υπάρχουν ανώδυνες επιλογές. Πόσο μάλλον «αθώοι» ψηφοφόροι. Ο Γ. Θωμάκος και οι συν αυτώ δεν έκρυψαν ότι μετέβαλαν πολιτική. Σε ορισμένες περιπτώσεις το έκαναν με κυνισμό. Όσοι έβλεπαν μόνο τα φτιασίδια που χρησιμοποιούσαν καλά να πάθουν. Δική τους είναι η ευθύνη και δεν δικαιούνται να την μεταβιβάζουν. Αυτοί οι ψηφοφόροι μπορεί σήμερα να «ντρέπονται» για τις επιλογές τους και γι’ αυτό να μη μιλάνε στις δημοσκοπήσεις. Όμως, για την ντροπή το έχει πει καλύτερα ο Γάλλος δοκιμιογράφος Μισέλ ντε Μοντέν (εξελληνισμένα Μονταίνιος): 

«Ας μην ντρεπόμαστε να πούμε αυτό που δεν ντρεπόμαστε να σκεφτούμε».-