Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Ένα αηδές φαινόμενο, εσχάτως, είναι η αναβίωση της αρπαχτής δημοσιογραφίας. Όποιος έχει στοιχειώδη γνώση της Ιστορίας, ξέρει πόσες τραγωδίες, γελοιότητες και οπισθοδρομήσεις θα είχαν αποφευχθεί χωρίς τους φαιδρούς δημοσιογράφους μας.

Και θα ντρεπόταν να παρουσιάζει στα έντυπά του τους γόνους ενός «πρώην αριστερού» που ορκίστηκε στο βωμό του ψεύδους, της σκάρτης είδησης, της αρπαχτής. Αλλά η νέα αρπακτική δημοσιογραφία, δεν νοιάζεται για αυτά, καθώς αργά  πάνω στα οικόσημα και τους θυρεούς, σα ρόδινη, αρωματισμένη σκυλίτσα.

Διότι την αφορά μόνο ο εαυτός της, και η αισθητική ανάγνωση του κόσμου― η αισθητική των κτιρίων, το γαλάζιο κρίνο της Κηφισιάς, οι γραίες του Κεφαλαρίου που από τις ευγενικές τους μασελιές κυλάει αίμα.  

Παλιό θέμα, από την εποχή των γονιών Γρηγοράκου, που βαμπιρικά, γνωρίζει νέες ενσαρκώσεις: ένας χορτασμένος δεξιός κυνισμός, με πληθυντικό και γαλλικά, που μπροστά του ωχριά ο εκτεθειμένος κυνισμός της Χιωτακίλας.-