Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Ερώτηση. Εάν εσείς είχατε πάθος με τον αερομοντελισμό -συναρμολογούσατε και πετάγατε τηλεκατευθυνόμενα αεροπλανάκια- και κάποιος ξαφνικά μια μέρα σάς προσέφερε θέση κυβερνήτη σε Μπόινγκ 747, θα τη δεχόσασταν; Θα αναλαμβάνατε, με ενθουσιασμό και με συγκίνηση πλην με μηδενική εμπειρία, την ευθύνη για τις ζωές εκατοντάδων σε κάθε πτήση επιβατών;

Εάν εσείς ήσασταν ένας εξαιρετικός σκηνοθέτης με ειδίκευση στις "αισθησιακές" ταινίες, θα τολμούσατε στα εβδομήντα πέντε σας να πρωταγωνιστήσετε ο ίδιος σε ένα πορνό; Να περάσετε μπροστά στην κάμερα για να επιδείξετε τα κάλλη και τη λίμπιντό σας;

Αναφέρομαι εμμέσως πλην σαφώς σε δύο από τα μέλη της Δημαρχίας Κηφισιάς. Στο Γ. Θωμάκο, που υποδύεται τον Δήμαρχο Κηφισιάς και στον «μπούλη» Βαγγέλη Αυ--τη, ο οποίος είναι και «μόνιμος» αντιδήμαρχος ελέω κουμπαριάς με τον Δήμαρχο Γ. Θωμάκο. Τους αντιμετωπίζω όσο πιο καλόπιστα γίνεται - δέχομαι ότι διαπνέονται από προθέσεις αγαθές, πως φλέγονται από τα ιδεώδη τους.

Και ξαναρωτώ: Δεν έχουν την ελάχιστη συναίσθηση των αντικειμενικών δυνατοτήτων τους;

Ο μεν Βαγγέλης Αυ—της, λογιστής στο επάγγελμα, μόνιμος φερέλπων σφιγγοκολάριος του κουμπάρου και φίλου Γ. Θωμάκου, έχει αγωνιστεί από έφηβος στις επάλξεις της Ν.Δ και διηύθυνε, ως Γραμματέας το τοπικό γραφείο της στη Κηφισιά. Η πολιτική ρέει προφανώς στο αίμα του. Θα μπορούσε να δοκιμαστεί αναβαθμιζόμενος σε θέση Προέδρου του Δ. Σ Κηφισιάς ή και να ηγηθεί ακόμα και του Δήμου, αν και όταν αποφασίσει ο Γ. Θωμάκος να αποσυρθεί.

Αντιδήμαρχος επιχειρηματικότητας όμως; Αντιδήμαρχος επιχειρηματικότητας στη Κηφισιά;  Δεν περνάει από το μυαλό του Βαγγέλη Αυ--τη ότι τον διάλεξαν για να φέρει σε πέρας την βρώμικη δουλειά και στη συνέχεια να τον πετάξουν σαν στυμμένη λεμονόκουπα; Έχει τέτοιο παραταξιακό πατριωτισμό ώστε να θυσιαστεί ως άλλη Ιφιγένεια -και μάλιστα αυτοβούλως- μπας και φυσήξουν ούριοι άνεμοι για τον στόλο του Θωμάκου;

Ή πρόκειται περί απλής φιλοδοξίας ξεμωραμένων;

Ο Γιώργος Θωμάκος απ' την άλλη - αιρετικός το πάλαι «διανοούμενος του λιθαριού», υβρίδιο της Ν. Δ και νεορθοδοξίας, θαμών ικανός να απαγγείλει από στήθους δεκάδες σελίδες ολόκληρες της Αγίας Γραφής, βατράχι της πολιτικής που σάλταρε με χάρη απ' την ακρολιμνιά του Βάρσου στο νούφαρο του Ν. Χιωτάκη, εξεπόρθησε ύστερα από την χαοτική κατάσταση που επικρατούσε στην Κηφισιά, τον Δήμο. Και αναλαμβάνει –εδώ και τρία χρόνια-  Δήμαρχος. Γιατί; Για να ασκήσει διοίκηση; Για να ξυπνάει αξημέρωτα και να διεκπεραιώνει -αυτός, ο αιώνιος γραφιάς-δικηγορίσκος- τα Δημαρχιακά του καθήκοντα;

 Ή για να γράφουν στις δεξιώσεις, κάτω απ' το όνομα του, μια επιπλέον ιδιότητα;

Οι περιπτώσεις Θωμάκου και Αυ--τη βγάζουν μάτι. Δεν είναι εντούτοις οι εξωφρενικότερες που έχουν καταγραφεί στην πρόσφατη Ιστορία μας. Θυμηθείτε τον χαρισματικό κωμικό και ανεκδιήγητο δημόσιο άνδρα κύριο Βασίλη Βάρσο, που είχε χρισθεί ως Δήμαρχος Κηφισιάς. Ή τον «Ντόριαν Γκρέι» της πολιτικής, Ν. Χιωτάκη ο οποίος έκανε κοτζάμ καριέρα ναρκισσευόμενος.

"Αν ήξερα πόσο ζώα είναι οι Κηφισιώτες, -στη πραγματικότητα Έλληνες είχε αναφέρει- θα τους διοικούσα από δεκανέας" είχε πει ο στρατηγός Κονδύλης. Χολερική κουβέντα ενός δικτάτορα που επιβαλλόταν χάρη στην ισχύ των όπλων.

Μόνο από υποτακτικότητα δεν χαρακτηρίζονται οι Κηφισιώτες. Μόνο από προθυμία να σκύψουν το κεφάλι στον κάθε απίθανο και άκαπνο, στον κάθε μετεωρίτη του δημοτικού βίου. Θαμπώνονται πράγματι εύκολα απ' τους δημαγωγούς. Το ίδιο εύκολα εντούτοις τούς κατακρυμνίζουν μόλις φανερωθεί το ψέμα τους.

Συχνά -φευ- ερωτεύονται τον αμέσως επόμενο δημαγωγό...

Εν πάση περιπτώσει, εάν οι δημοτικοί παραγοντίσκοι -αντί να διορίζονται από τον Δήμαρχο της παράταξης- επιτρέψτε μου να πιστεύω ακράδαντα πως ποτέ ο Βαγγέλης Αυ--της θα κέρδιζαν ποτέ το άηλο τίτλο του αντιδημάρχου.

"Τι τρώγεσαι με τα ρούχα σου;" απορείτε. "Σάμπως πρόκειται να αποφασίζουν εκείνοι για τις ζωές μας; Όπως οι κούκλες στις βιτρίνες θα είναι, που τις χαζεύεις περπατώντας στους εμπορικούς δρόμους, καμιά φορά δε παρασύρεσαι και μπαίνεις στα μαγαζιά. Αυτός που ανέκαθεν σχεδόν διοικεί είναι ο στενός πυρήνας, το περιβάλλον του Δημάρχου. Και ο μηχανισμός. Τύποι που δεν πολυγουστάρουν τη δημοσιότητα, που ζουν εξ απαλών ονύχων στα γραφεία και κυρίως στους διαδρόμους, που μηχανορραφούν κι αλληλομαχαιρώνονται αέναα.

Στις επαρχιακές παρατάξεις ήταν τα αφανή μέλη της Κεντρικής σκηνής με τα γκρίζα παλτά, τους όρθιους γιακάδες και τα χαμηλωμένα -ώστε να κρύβουν το πρόσωπο- καπέλα. Ο ιστορικός του μέλλοντος, ο οποίος θα μελετήσει την μετα-δημοτική πορεία τους, θα σταθεί ιδιαιτέρως στην περίπτωση -για να αναφέρω ένα παράδειγμα- του Γιώργου Θωμάκου.

Στις παρατάξεις είναι οι παραταξιάρχες, οι μυστικοσύμβουλοι, οι παρακοιμώμενοι. Κυρίως δε οι άμεσα εποφθαλμιώντες την εξουσία και ότι αυτό συνεπάγεται.

Τύποι, στο μεταξύ, σαν τον Γ.Θωμάκο και τον Βαγγέλη Αυ--τη θα χαμογελούν ή θα μουτρώνουν στο φακό, θα λεονταρίζουν προς τέρψιν των πολιτών, θα μπαινοβγαίνουν στα δημοτικά τους αυτοκίνητα, θα απολαμβάνουν τα προνόμια της προσωπικής ματαιοδοξίας.

Φιλοδοξίες των ξεμωραμένων.-