Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Ο Γιώργος Θωμάκος και μέλη του Δημοτικού συμβουλίου σε συζήτηση, μια μέρα μετά τις απίθανες αιτιάσεις για το τι συμβαίνει στη Κηφισιά. Ιδια αυτοπεποίθηση, ίδιος ναρκισσισμός...

Αν δεχτούμε –ίσως- την εκδοχή του Δήμαρχου περί «αυταπάτης», ότι επρόκειτο δηλαδή για μία καλοπροαίρετη αγαθή ομάδα συμβούλων που αντιμετώπισαν ανυποψίαστοι μια πραγματικότητα πιο ξεροκέφαλη από όσο την υπολόγιζαν, υπάρχει ένα πρόβλημα. Το τότε και το τώρα...

Πραγματικά δεν ξέρει τι να προτιμήσει κανείς. Να έχει έναν ανώριμο Δήμαρχο βουτηγμένο στις αυταπάτες του ή έναν κυνικό ηγέτη που υποδαυλίζει αδίστακτα αυταπάτες στους πολίτες. Θυμίζω ότι δεν μιλάμε για έναν μετεωρίτη που ξέραμε ότι υπάρχει αλλά είχαμε την αυταπάτη ότι δεν θα σκάσει στο κεφάλι μας. Δεν μιλάμε για τις πάστες που κατεβάζουμε ασυλλόγιστα γιατί έχουμε την αυταπάτη ότι ποτέ δεν θα πάθουμε ζάχαρο. Δεν μιλάμε για το κορίτσι που του δώσαμε τα πάντα γιατί είχαμε την αυταπάτη ότι μας αγαπά. Δεν μιλάμε για το χώρο του ψυχολογικού απροσδιόριστου δηλαδή, που μπορεί δικαιολογημένα να γεννήσει φαντασιώσεις, φενάκες και πλαναισθησίες.

Μιλάμε για την Κηφισιά, συγκεκριμένα νούμερα, σαφείς δεσμεύσεις, πραγματικά δεδομένα, γνωστούς παίκτες με ξεκαθαρισμένες προθέσεις. Μιλάμε για ένα περιβάλλον και μια εποχή που ένα μεγάλο κομμάτι των πολιτών προειδοποιούσε γιατί είχε βιώσει την εμπειρία στο πετσί του. Που μια μεγάλη ομάδα πολιτών περιέγραφαν με ακρίβεια, βήμα - βήμα, αυτά που επρόκειτο να συμβούν και έπεσαν απολύτως μέσα. Πού ακριβώς μπορεί να φωλιάσει μια αυταπάτη σε έναν κόσμο που ήταν όλα γνωστά;

Πώς μπορεί να πιστέψει κανείς ότι η Κηφισιά είναι ένα ετοιμόρροπο οικοδόμημα που αρκεί ένα μικρή ομάδα πολιτών να συνασπισθεί με λίγους άλλες ομάδες και να το γκρεμίσουν και  ανοικοδομήσουν; Πώς γίνεται να είναι κάποιος βέβαιος ότι οι οργανισμοί είναι αρκετά αδύναμοι ώστε να υποχωρήσουν στη δύναμη της πειθούς ενός ευειδούς και αποφασισμένου νέου πολιτικού; Πώς να είναι κάποιος τόσο ασυνθηκολόγητος  εχθρός της πραγματικότητας;

Ισως οι προσλαμβάνουσες του κυρίου Δημάρχου μέχρι εκείνην την περίοδο να δικαιολογούσαν τέτοιου είδους φρεναπάτες. Ισως ο κόσμος των διάφορων δικαιολογημένα αγανακτισμένων πολιτών, των γενικών συνελεύσεων, κατεξοχήν φτιαγμένος από τα υλικά του ονείρου, ευνοούσε ευγενείς ανεδαφικές προσδοκίες για τη δύναμη της λαϊκής θέλησης και του θρησκευτικού εκφραστή της, αλλά πάντως ουδείς μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν υπήρξαν ισχυρές προειδοποιήσεις.

Ίσως να δεχθώ την εκδοχή του Δημάρχου ότι επρόκειτο για μία καλοπροαίρετη αγαθή ομάδα πολιτικών που αντιμετώπισαν ανυποψίαστοι μια πραγματικότητα πιο ξεροκέφαλη από όσο την υπολόγιζαν. Αλλά υπάρχει ένα έλλειμμα σκέψης-προοπτικής

Η άλλη εκδοχή είναι να έλεγαν ενσυνείδητα ψέματα. Να ήταν ο ονειρικός αυτός κόσμος ένα κατασκεύασμα αδίστακτων ανθρώπων που το προσέφεραν στον απελπισμένο λαό ως αντίδωρο της ψήφου. Να ήταν ένα καλά οργανωμένο σχέδιο που στόχευε στο τραυματισμένο μαλακό υπογάστριο της κοινωνίας, μια ωμή σπέκουλα δηλαδή και ανήθικος πολλαπλασιαστής του μίσους και της οργής του πολίτη που θα δημιουργούσε τον ζωτικό πολιτικό χώρο για να γιγαντωθεί μια μικρή μέχρι τότε παράταξη. Προτιμώ να μην κάνω δίκη προθέσεων. Δέχομαι ίσως την εκδοχή του Δημάρχου ότι επρόκειτο για μία καλοπροαίρετη αγαθή ομάδα πολιτικών που αντιμετώπισαν ανυποψίαστοι μια πραγματικότητα πιο ξεροκέφαλη από όσο την υπολόγιζαν. Αλλά υπάρχει ένα έλλειμμα στρατηγικής, ήθους.

Ας κάνουν λίγο τον κόπο να δουν τα λόγια τις προθέσεις τους της προεκλογικής περιόδου του 2014 και τα τωρινά. Τα πρόσωπά και τα σώματά τους έχουν την ίδια αυτοπεποίθηση, την ίδια βεβαιότητα, την ίδια οίηση, τον ίδιο ναρκισσισμό, την ίδια επιθετικότητα και τότε και τώρα. Δηλαδή ανάμεσα στην εποχή που πίστευαν ότι έρχονται σε έναν κόσμο που τους περιμένει να τον αλλάξουν και στην τωρινή, που γνωρίζουν ότι η τότε άγνοιά τους κόστισε στη πόλη ένα καινούργιο κλεπτο-δημοτικό σκηνικό, ερμητικά κλειστές ομάδας, και μερικά εκατομμύρια, δεν μεσολάβησε κάτι απαραίτητο για να τους πιστέψουμε.

 Η συντριβή.-