ενημέρωση 4:15, 4 August, 2020

Ο βασιλιάς είναι γυμνός

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

«Κάποιος εχθρός θα χαίρεται την όμορφη ασπίδα μου. Στα πόδια το ’βαλα, την πέταξα πίσω από κάποιο θάμνο. Με γεια του, με χαρά του! Δεν πάει στο διάολο και η ασπίδα; Εφόσον βγήκα ζωντανός, καλύτερη θα πάρω!». Οι παραπάνω στίχοι δεν ανήκουν σε κανέναν τυχαίο. Ο Αρχίλοχος -θεμελιωτής, κατά τον Ελύτη, της λυρικής ποίησης- βγάζει απ’ τον 7ο π.Χ. αιώνα αναιδέστατα τη γλώσσα στο σπαρτιάτικο «ή ταν ή επί τας», στα άγια των αγίων κάθε πατριωτικής ιδεολογίας. «Ας είμαι εγώ καλά κι ας ψοφήσουν χίλια αρνιά», λέει με άλλα λόγια ο βλάσφημος μέγας ποιητής.

Μερικές δεκαετίες νωρίτερα, ο Όμηρος (υπαρκτότατο, κατά τους πιο σύγχρονους μελετητές, πρόσωπο) είχε συνθέσει πρώτα την Ιλιάδα και κατόπιν την Οδύσσεια. Στη ραψωδία Σ’ της Ιλιάδας, ο Αχιλλέας σπαράζει στην ακρογιαλιά για τον χαμό του Πατρόκλου. Μες απ ’τα κύματα, προβάλλει η μάνα του: «Όσους και να θερίσεις Τρώες, ο αγαπημένος σου δεν πρόκειται να αναστηθεί», του λέει εν ολίγοις. «Γύρνα, λοιπόν, στην πατρίδα, να βασιλέψεις εκατό ευτυχισμένα χρόνια!». «Αν δεν εκδικηθώ τον Πάτροκλο», την κόβει εκείνος, «θα είμαι “άχθος αρούρης”, βάρος περιττό πάνω στη Γη. Θα σκοτωθώ στη μάχη…». Το λέει και το κάνει. Στη ραψωδία Λ’ της Οδύσσειας, ο Οδυσσέας τον συναντάει στον Άδη. «Ακόμα και στους πεθαμένους, βασιλιάς είσαι!», τον θαυμάζει. «Κάλλιο να ήμουν ζωντανός κι ο τελευταίος δούλος, παρά από τις νεκρές σκιές ο πρώτος!», βαριαστενάζει ο Αχιλλέας, σχολιάζοντας πικρά εκείνο του το «άχθος αρούρης»…

Η Ιστορία και η Ποίηση δεν είναι μονοκόμματες σαν πληκτικό διδακτικό βιβλίο. Στέλνουν μηνύματα περίπλοκα και αντιφατικά.

Οι Τριακόσιοι του Λεωνίδα δεν υπήρξαν ιδανικοί αυτόχειρες, καμικάζι της αρχαιότητας. Θυσιάστηκαν βάσει σχεδίου, για να καθυστερήσουνε τις περσικές στρατιές και να βρουν χρόνο οι Έλληνες να ετοιμαστούν για τη ναυμαχία της Σαλαμίνας.

Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος -ο οποίος στο, σχεδόν φιλικό, μήνυμα του Μωάμεθ απάντησε πως δεν μπορεί να του παραδώσει την Πόλη, διότι η Πόλη δεν ανήκει στον ίδιον, αλλά σε όσοι τη δόξαζαν επί δεκαπέντε αιώνες- ο τελευταίος μας Αυτοκράτορας πριν μαρμαρώσει είχε προσχωρήσει στον καθολικισμό, ποντάροντας -ματαίως- στη βοήθεια της Ρώμης. Οι «ανθενωτικοί», οι φανατικοί πατριώτες, έπνεαν μένεα εναντίον του και μάλλον θα ανακουφίστηκαν σαν, τελικά, τους φόρεσαν φακιόλι τούρκικο κι όχι τιάρα παπική…

Ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε’ είχε αποκηρύξει με τον πιο έντονο τρόπο την Επανάσταση του 1821 πριν τον κρεμάσουν οι Τούρκοι και ενταχθεί στο πάνθεον των μαρτύρων. Ο Διονύσιος Σολωμός, αφουγκραζόμενος τις μπαταριές της Εξόδου του Μεσολογγίου, έγραψε τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους». Έγραψε εν τούτοις κι έναν άλλο στίχο, που ακυρώνει κάθε ηρωική θυσία: «Γλυκιά» είναι πάντα «η ζωή και ο θάνατος μαυρίλα»…

Θυσιαζόμενοι οι μπροστάρηδες κάθε εποχής, δίνουν παράδειγμα κι ανοίγουν δρόμο για τις επερχόμενες γενιές. Όταν δε, αρνούνται να ελπίσουν στη μετά θάνατον ζωή, τότε η πράξη τους εμπνέει ακόμα μεγαλύτερο δέος. Τέτοια ήταν η περίπτωση του Νίκου Μπελογιάννη, που αντιμετώπισε αλύγιστος το εκτελεστικό απόσπασμα. Κι ας είχε -λίγη ώρα πριν- αποχαιρετήσει την αγαπημένη του Έλλη Παππά με την εξής τρομερή φράση: «Και να σκεφτείς, πάμε να πεθάνουμε για ένα λάθος…».

Θα σκοτώνατε εσείς ποτέ τα παιδιά σας; Θα προδικάζατε το μέλλον τους και θα το ματαιώνατε, βάσει των δικών σας πεποιθήσεων; Έτσι έπραξαν οι Σουλιώτισσες της Ιστορίας (ή του θρύλου): Πέταξαν πρώτα τα μωρά τους στον γκρεμό, στο Ζάλογγο, και έπειτα πήδηξαν κι εκείνες χορεύοντας. Το αντίστοιχο έκανε και ο Γιόζεφ Γκέμπελς, υπουργός προπαγάνδας και διάδοχος, για μια μέρα, του Χίτλερ: Όταν οι Ρώσοι εισέβαλλαν στο Βερολίνο, δηλητηρίασαν μαζί με τη γυναίκα του τα έξι παιδιά τους και στη συνέχεια αυτοκτόνησαν. «Ζωή δίχως Εθνικοσοσιαλισμό δεν είναι νοητή!», δικαιολόγησε την πράξη της η μάνα-φόνισσα. Η Μάγδα Γκέμπελς -θα μου πείτε- οραματιζόταν μια κόλαση, ενώ οι Σουλιώτισσες έναν ελληνικό παράδεισο. Το να σε πάρω -βρέφος βυζανιάρικο- στον τάφο προεξοφλώντας το εθνικοαπελευθερωτικό σου φρόνημα, συγχωρείται; Ας είμαστε στοιχειωδώς έντιμοι: Είτε κατανοούμε τόσο τις Σουλιώτισσες, όσο και τη Μάγδα Γκέμπελς, είτε τις καταδικάζουμε αμφότερες.

Θα μπορούσα να απαριθμώ, στο διηνεκές, πράξεις και λόγια εμβληματικά που επιδέχονται και την αντίθετη απ’ την επίσημη ερμηνεία τους. Το παιχνίδι της αποκαθήλωσης των ηρώων και της αποδόμησης της κυρίαρχης ιδεολογίας ξεκινάει με τη φράση του μικρού αγοριού στο παραμύθι του Άντερσεν: «Ο βασιλιάς είναι γυμνός και οι ράφτες του είναι ψεύτες!».

Όσο απολαυστικό κι αν είναι ωστόσο, δεν αρκεί να κλονίζεις τις βεβαιότητες εκείνων που έχουν εκ γενετής στρογγυλοκαθίσει πάνω στα ιερά οστά, στα «Όχι» και στα «Μολών Λαβέ» των προγόνων τους. Ανάλογα -σε διαφορετική, ίσως, κλίμακα- ερωτήματα προκύπτουν κάθε μέρα στη ζωή του καθενός μας. Εκεί, όση Ιστορία και Ποίηση κι αν έχεις μελετήσει, δεν αίρεσαι στο ύψος των περιστάσεων άμα δεν διαθέτεις και λιγάκι τσαγανό. Από τις απαντήσεις που ο καθένας έμπρακτα και με προσωπικό του κόστος δίνει στα ζητήματα του καιρού του, κρίνεται.

Υπό αυτήν την έννοια, δεν αποκλείεται ο βίος και η πολιτεία κάποιων «ευρωλιγούρηδων» να συγγενεύει περισσότερο με τη γενναιότητα ενός Καραϊσκάκη ή μίας Μπουμπουλίνας, απ’ τις ανέξοδες κραυγές των «Ελληνόψυχων»…

Αντίο Μεγάλε Περίπατε

Τί τραβάει και η δόλια Αθήνα ρε φίλε…

Το πρώτο πράγμα που έχω να πω είναι ότι Μεγάλος Περίπατος δίχως Ατενίστας είναι αυγό χωρίς αλάτι!
Ε ναι παιδιά, αλήθειες να λέμε και να μην κρυβόμαστε πίσω απ΄ το δάχτυλό μας. Αν υπάρχει μια ομάδα, ένας οργανισμός, ένα μόρφωμα τέλος πάντων που κράτησε όρθιο το κλεινόν άστυ όλα αυτά τα μαύρα χρόνια τα μνημονιακά, δεν ήταν ούτε οι Ρουβίκωνες ούτε οι Ουρσουλίνες.

Οι Ατενίστας ήταν, με τις επιλεγμένες παρεμβάσεις τους, με την οραματική τους στόχευση, με την παρηγορητική τους φιλοσοφία. Ένα τετραγωνικό γκαζόν εδώ σαπέρα, ένα ζιπουνάκι για τα δεντράκια εκεί σαδώθε, λίγο χαλίκι, μερικά λουλουδάκια, μισό τσουβάλι χώμα και να πως αλλάζει όψη η πρωτεύουσα. Και γίνεται ένας μικρός Παράδεισος, που έλεγε η αλήστου μνήμης καφετέρια στα ριζά του Ζωγράφου!

Αλλά πού μυαλό, ρε φίλε. Όλα στο τσάτρα και στο πάτρα γίνονται σε αυτόν τον τόπο, έτσι ακριβώς μας προέκυψε και το παραμυθάκι του Μεγάλου Περιπάτου. Που τον βαφτίσανε μάλιστα και μέγιστη τουριστοπαγίδα, την εποχή ακριβώς που δεν πατάει ούτε ένας τουρίστας στην Αθήνα και κλαίνε οι ερμπιενμπίδες, ποτάμι το δάκρυ, κοντεύουν να πλημμυρίσουν ως και τα Φάληρα. Αχ, ούτε μια αντιδημαρχία εξωστρέφειας δεν μπορεί να σε σώσει τέτοιες στιγμές από το φιάσκο.

Την καταστροφή, τη συμφορά, που την προβλέπαμε όλοι εμείς οι κόπανοι, τα γίδια, τα γκιράπια του αστικού ιστού. Τα κορόιδα τριανταέξι ιντσών γουάιντ σκριν, που αγωνίζονταν να καταλάβουν τι συνέβη στο κέντρο και πως στο διάολο θα καταφέρουν επιτέλους να φτάσουν στον προορισμό τους…

Διότι αυτό ήταν που λησμονήθηκε μέσα στο γενικό ταρατατζούμ και στις μελέτες (χα, χα, χα στις μελέτες!) των ειδικών από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Ότι στο λεκανοπέδιο της Αττικής συγκεντρώνεται ο μισός πληθυσμός της χώρας ολόκληρης και ότι δεν φτάνουν η Αττική Οδός και το Μετρό και τα Λεωφορεία για να πάει όλος αυτός ο κόσμος από το τάδε στο δείνα σημείο. Μερικές φορές, μερικές φορές λέω, χρειάζεται να μπει στο τουτού και να σωφάρει.

Κι αντί να τον διευκολύνουμε, αντί να του κάνουμε τη ζωή και την πορεία πιο χαλαρές, ερχόμαστε και του λέμε ότι απαιτείται ποδηλατόδρομος στην Πανεπιστημίου, να έρχεται ο ποδηλάτης από την άλλη άκρη του κόσμου να κάνει ορθοπεταλιές τίγκα στη μπουρούχα!

Άσε που οι κύριοι κύριοι (να βάλω άλλο ένα κύριοι;) επιστήμονες δεν κατανόησαν καν ότι τα κάνανε μπάχαλα και πηγαίνανε στις συνεδριάσεις της σχετικής επιτροπής του Δήμου με προτάσεις να κλείσει εντελώς το κέντρο για τα αυτοκίνητα, αφού πια είχε χάσει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Και γιατί όχι δηλαδή; Ποιο είναι, ποιο να ‘ναι το πρόβλημα το δικό τους; Το ωραιότερο πράγμα στον κόσμο δεν είναι τα χείλη της Μόνικα Μπελούτσι, είναι τα σχέδια επί χάρτου σε κάθε δυνατή ευκαιρία. Κάθεσαι στο γραφείο, ξύνεται ο γάτος ξύνεσαι κι εσύ, κατεβάζεις ιδέες, τις πουλάς στους πρόθυμους, εντ οφ στόρι. Κι άσε τους γιωταχήδες να καίνε βυτία ολόκληρα από βενζίνα στα μποτιλιαρίσματα…

Αλλά είχαμε μείνει στους Ατενίστας. Μόνο η δική τους η παρέμβαση έλειψε για να ξεσπάσει η τέλεια καταιγίδα στην Πανεπιστημίου. Ίσως να θέλανε παρκέ αντί για άσφαλτο, ίσως να θέλανε ιμάντες μεταφορές (© Ισαάκ Ασίμωφ) αντί για πεζοδρόμια, ίσως να θέλανε κασκολάκια για τις σχάρες της αποχέτευσης. Ακόμη κι αυτοί ωστόσο, τέτοια κωμωδία δύσκολα θα μπορούσαν να τη σκεφτούν.

Όπου καταλήξαμε απ’ τον Μεγάλο Περίπατο στον Μεγάλο Περίγελο, μετά βαΐων και  κλάδων. Και σε χρόνο dt, που λέγαμε ως ταλαίπωροι φοιτητές Φυσικού στην δόλια την καφετέρια του Ζωγράφου!

Πηγή:koutipandoras

Τι συμβαίνει με τον Στέφανο Χίο;

Αν η κοινωνία παραμείνει αμήχανη ή σιωπήσει, όταν δύο πιστολάδες ρίχνουν στο ψαχνό επειδή αυτός που είναι το θύμα υπήρξε πολλές φορές  θύτης, τότε τινάζουμε τη Δημοκρατία και κάθε έννοια δικαίου στον αέρα.

Τα ξημερώματα της Δευτέρας, 27 Ιουλίου, δύο κουκουλοφόροι και κουμπουροφόροι, πυροβόλησαν τον Στέφανο Χίο για να τον σκοτώσουν. Μία σφαίρας πέρασε ξυστά από την καρωτίδα και μία πολύ κοντά στην καρδιά. Από το πρωί της Δευτέρας που έμαθα την είδηση, σκέφτομαι τι μπορεί να κρύβει αυτή η απόπειρα. Δε σας κρύβω, πως δε σκέφτομαι μόνο από ενδιαφέρον δημοσιογραφικής «εξιχνίασης», αλλά με έντονη ανησυχία για το τι εξελίσσεται. Και αυτό δεν αφορά τον Χίο, αφορά όλους μας.

Έχει λίγη σημασία πώς χαρακτηρίζει κάποιος τον Χίο, αν τον αντιλαμβάνεται ως δημοσιογράφο ή βαποράκι χυδαιότητας, αν στο πρόσωπό του βλέπει τον επικίνδυνο φασίστα ή κάποια διαταραγμένη λειτουργία. Σημασία έχει πως δύο πιστολάδες πυροβόλησαν τον Χίο για να τον σκοτώσουν, υλοποιώντας προφανώς κάποιο συμβόλαιο. 

Σε ό,τι αφορά την προσωπική αξιολόγηση που κάνω για τον Χίο δε χρειάζονται πολλά. Μου έχει αφιερώσει καμιά εικοσαριά πρωτοσέλιδα και δεκάδες «ρεπορτάζ» στα οποία άλλοτε με αποκαλεί προδότη που πρέπει να με στήσουν στα οκτώ μέτρα όπως τον Μπελογιάννη και άλλοτε αφήνει κάθε είδους υπονοούμενα για το ποιος είμαι. Δεν γνωρίζω αν ο φασιστικός δημόσιος λόγος του Χίου είναι αποτέλεσμα της διαταραγμένης του δημοσιογραφίας ή έχει ιδεολογικούς ή άλλους χορηγούς. Γνωρίζω όμως πολύ καλά πως ο Χίος υπάρχει στο δημόσιο λόγο, γιατί δεν υπάρχει δημοσιογραφία. Έτσι κάθε απελπισμένος είναι έτοιμος να γαντζωθεί πάνω στις ύβρεις, τα ψέματα και τις κατηγορίες που εξαπολύει αντιλαμβανόμενος το Χίο ως αυτόν που λέει όσα πρέπει να λέγονται.

Μετά την απόπειρα εναντίον του Χίου, τα Μέσα Ενημέρωσης, σιώπησαν αφού μετέδωσαν λιτά και συνοπτικά την είδηση.  Δηλαδή, ενώ υπάρχει η απόπειρα εναντίον ενός δημοσίου προσώπου, που από άποψη ελληνικής μιντιακής κουλτούρας είναι το τέλειο τηλεοπτικό αφήγημα, πέφτει σιωπή ασυρμάτου. Η ίδια η Αστυνομία που αρέσκεται σε διαρροές για τις «πετυχημένες έρευνές της», είναι φειδωλή σε ενημέρωση. Τι συμβαίνει λοιπόν;

Μία εξήγηση είναι πως για την κοινή γνώμη, η συμπεριφορά του Χίου, αργά ή γρήγορα θα τον έβαζε σε μπελάδες. Θα χρησιμοποιηθεί αυτή η διαπίστωση, για να δικαιολογήσουμε μια απόπειρα δολοφονίας; Θα γίνει η κοινή γνώμη ανεκτική σε τέτοιες ενέργειες, επειδή αυτός για τον οποίο μιλάμε είναι ενοχοποιημένος;

Δεν υπάρχει πιο επικίνδυνη αντίληψη από αυτή. Αν η κοινωνία παραμείνει αμήχανη ή σιωπήσει, όταν δύο πιστολάδες ρίχνουν στο ψαχνό επειδή αυτός που είναι το θύμα υπήρξε πολλές φορές  θύτης, τότε τινάζουμε τη Δημοκρατία και κάθε έννοια δικαίου στον αέρα. Αλλά δεν είναι μόνο θεωρητικοδημοκρατικό το θέμα. Από τη στιγμή που η κοινωνία, ο καθένας από εμάς, επιτρέψει να γίνονται δολοφονίες για όσους είναι ενοχοποιημένοι ή ένοχοι, τότε οι εντολείς των δολοφόνων θα έχουν ως μοναδικό πρακτικό θέμα, να ενοχοποιήσουν όσο χρειάζεται αυτόν που θέλουν να δολοφονήσουν.

Αν σήμερα σιωπήσουμε επειδή ο Χίος είναι αυτός που είναι, αν αποδεχθούμε πως το βεβαρημένο παρελθόν του είναι η εξήγηση και η δικαιολογία για την (παραλίγο) δολοφονία, τότε ανοίγει ο δρόμος για  να δολοφονείται ο κάθε ανεπιθύμητος ή ενοχλητικός δημοσιογράφος. Απλώς το σύστημα θα έχει ως μοναδική διεκπεραιωτική υποχρέωση, να ενοχοποιήσει όσο πρέπει αυτόν που θα εξοντώσει και η κοινωνία θα είναι θεατής που θα αναμασά με κουτσομπουλίστικη επιπολαιότητα και τελικώς αποδοχή τις λεπτομέρειες του φριχτού εγκλήματος. Ο δρόμος είναι πολύ επικίνδυνος. Αυτό πρέπει να το καταλάβουν οι δημοσιογράφοι και τα κόμματα  που φοβούνται να πάρουν θέση μην κατηγορηθούν πως υπερασπίζουν έναν ακροδεξιό και εκφραστή της άθλιας δημοσιογραφίας όπως ο Χίος. Αύριο θα σκοτώσουν κάποιον άλλο, τον οποίο μέσα από την μιντιακή τους υπεροπλία θα έχουν αμαυρώσει γιατί θα έχουν εκπαιδεύσει την κοινή γνώμη πως είναι λογικό ή τέλος πάντων τα ήθελε ο κώλος του. Μπορούμε να αφήσουμε να παγιωθεί καθεστώς Κολομβίας; Ας το απαντήσει ο καθένας. Προσωπικά, αν και θύμα του Χίου, απαντώ με βεβαιότητα «όχι». 

Ας πάμε όμως και σε άλλα ανησυχητικά που προκύπτουν. Μετά από σειρά δημοσιευμάτων αυτές τις μέρες, ο Στέφανος Χίος, φαίνεται να έχει καταθέσει στην Αστυνομία, πως γνωστός μεγαλοδικηγόρος, ο οποίος είναι και δικηγόρος της κυρίας Μαρέβας Μητσοτάκη, τον πλησίασε δύο μέρες πριν την απόπειρα και επιχείρησε να τον χρηματίσει για να σταματήσει να γράφει «για τη Φαμίλια και την κυρία». Όπως μάλιστα υποστηρίζει ο Χίος, η συνάντηση έχει βιντεοσκοπηθεί και αποδεικνύει τα λεγόμενά του.

Λέει αλήθεια ο Χίος; Μήπως είναι «η γνωστή πρακτική Χίου»; Όταν κάποιος επιζεί από μια απόπειρα δολοφονίας, θεωρώ πως μοναδικός σκοπός του, είναι να τιμωρηθούν όποιοι το έκαναν. Τώρα αν τα στοιχεία που εισφέρει έχουν ή όχι σχέση με την απόπειρα πρέπει να ερευνηθεί.

Επιχείρησε ο μεγαλοδικηγόρος να χρηματίσει τον Χίο; Χρησιμοποίησε μάλιστα γι αυτό το όνομα του πρωθυπουργού ή άλλου μεγαλόσχημου, όπως αφήνει να εννοηθεί ο Χίος; Έχουν εξεταστεί τα βίντεο που έχει; Έχουν εξεταστεί άλλα βίντεο από την διαφυγή των πιστολάδων; Γιατί τόσο σκοτάδι σε μια υπόθεση ανθρωποκτονίας από την Αστυνομία; Επί μέρες ο Χίος ανακατεύει παράγοντες του δημόσιου βίου σε αυτή την υπόθεση και όλοι σφυρίζουν αδιάφορα. 

Πριν από δέκα χρόνια, πάλι επί Υπουργίας του Μιχάλη Χρυσοχοϊδη στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, δολοφονήθηκε ο δημοσιογράφος Σωκράτης Γκιόλιας. Και τότε, είχε επιστρατευτεί η φημολογία περί της αμφιλεγόμενης δημοσιογραφίας  για να δικαιολογηθεί ένα έγκλημα. Πολύ γρήγορα αποκαλύφθηκε πως η Σέχτα , η οποία ανέλαβε την δολοφονία, ήταν μια ανύπαρκτη οργάνωση, ενώ προέκυψαν διάφορα στοιχεία για ολιγωρία της Αστυνομίας. Η Αντιτρομοκρατική δεν ερεύνησε ποτέ τις καταγγελίες της συζύγου και του αδελφού του Γκιόλια για όσα είχαν προηγηθεί της δολοφονίας.

Σήμερα το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί δεν είναι αν το χτύπημα στον Χίο είναι χτύπημα κατά της ελευθερίας του Τύπου. Ο Χίος είναι ένα θύμα πιστολέρο με εντολείς που δεν είναι τυχαίοι αγανακτισμένοι. Κατά την άποψή μου (και εύχομαι να διαψευστώ) η απόπειρα δολοφονίας του, είναι πρόβα παρακράτους. Πρέπει τα κόμματα να πάρουν θέση. Δεν παίρνουν θέση για την ποιότητα του Χίου αλλά για την ποιότητα της Δημοκρατίας. 

Πηγή: koutipandoras

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0