Δεν μπορείς να ξέρεις αν έχει στ' αλήθεια τεράστια κατάθλιψη η ίδια ή η περσόνα της.   

Πάντως όταν ο Tim Jonze του Guardian την ρώτησε για την εμμονή της με το θάνατο, αυτή είπε "Εύχομαι να είχα ήδη πεθάνει". Μια εβδομάδα μετά τη δημοσίευση της συνέντευξης (με τον εν λόγω τίτλο) η Del Rey έγραψε στο τουίτερ της ότι οι ερωτήσεις ήταν κατευθυνόμενες και ότι ο Alexis -εννοεί τον μουσικοκριτικό του Guardian Αλέξη Πετρίδη- της το έπαιξε φαν αλλά είχε κακές προθέσεις.     

Αργότερα έσβησε τα τουίτς, αλλά το μπέρδεμα παρέμεινε, εκτός των άλλων επειδή τη συνέντευξη δεν της την είχε πάρει ο Alexis Petridis αλλά ο Tim Jonze. (Πώς τα φέρνει η τύχη: ο Petridis είχε γράψει την ίδια μέρα μια καλή κριτική, βάζοντας στο νέο άλμπουμ της Ultraviolence 4 στα 5 αστεράκια).   

Ο Jonze απάντησε αυτό:      

Και έβαλε το ηχητικό απόσπασμα απ' τη συνέντευξή τους.  

Το απόσπασμα με ψυχοπλάκωσε κάπως.  

Δεν ξέρω τι έχει γίνει, αν όμως είναι τόσο μπερδεμένη και με τόσο χοντρή κατάθλιψη η Del Rey τι να πούμε οι υπόλοιποι. Είναι νέα, όμορφη, πλούσια, πετυχημένη, ερωτευμένη με το σύντροφό της - συγγνώμη κιόλας αλλά δε δικαιούται να έχει ψυχικά προβλήματα. Ή μάλλον φυσικά και δικαιούται, αλλά έχει ταυτόχρονα την υποχρέωση (στον εαυτό της πάνω απ' όλα) να κάνει το πολύ απλό βήμα και να θεραπευτεί.  

Από την άλλη μπορεί η τεράστια κατάθλιψη να είναι μέρος της περσόνας του Ultraviolence και μετά να ένιωσε ότι παρατράβηξε. Σε κάθε περίπτωση, ο δημοσιογράφος του Guardian έχει απόλυτο δίκιο.        

Πέρα όμως απ' όλα αυτά, το γεγονός για μένα είναι ένα και μοναδικό.   

Ο νέος της δίσκος που βγήκε την Τρίτη, είναι -ως σύνολο- ό,τι καλύτερο έχει κάνει μέχρι σήμερα.   

Είναι σκοτεινός, παρακμιακός, καταθλιπτικός, σπαρακτικός. Την ίδια στιγμή όμως είναι γεμάτος με υπέροχες μελωδίες, με ρεφρέν που κολλάνε για μέρες, με απολαυστικά φωνητικά.  

Η παραγωγή του Dan Auerbach (Black Keys) πήρε τις γνωστές μελωδίες της ονειρικής ποπ που πάντα τραγουδά η Del Rey και τους έδωσε νέα πνοή. Το Cruel World, τραγούδι με το οποίο ξεκινά ο δίσκος είναι ενδεικτικό των προθέσεων και των δυο τους - σκληρή, "ποιοτική" παραγωγή από τη μία, αιθέρια φωνητικά και σούπερ πιασάρικό ρεφρέν. Eίναι τραβηγμένο αυτό που θα πω, αλλά το συγκεκριμένο τραγούδι θα μπορούσε να είχε βγει απ' το δίσκο των Velvet Underground, ακούγεται σαν διασκευή από τότε.    

Δεν ξέρω τι να ξεχωρίσω απ' το άλμπουμ. Παρ' ό,τι έχουν δουλέψει τουλάχιστον 7 διαφορετικοί συνθέτες και παραγωγοί σ' αυτόν, μοιάζει και είναι συμπαγής στον ήχο του. Ακούγεται ολόκληρος. Ενδιαφέρουσες πινελιές, η διασκευή στο The Other Woman που είχε γίνει γνωστό απ' την Νίνα Σιμόν, το τραγούδι που της έγραψε ο σκηνοθέτης (και σεναριογράφος του Kids) Harmony Korine, το κομμάτι Fucked My Way to the Top...   Βούλωσε πολλά στόματα μ' αυτό το άλμπουμ η Del Rey, κυρίως των πάλαι ποτέ επικριτών της. [Το Pitchfork με μισή καρδιά του έδωσε μεν 7.1, με μια κριτική όμως που θύμιζε κομψό τροπο παραδοχής λάθους - είχαν δώσει στο Born to Die μόλις 5.5.] Κι αν κάποιοι κριτικοί ήταν επιφυλακτικοί για τις προηγούμενες δουλειές της επειδή θεωρούσαν, βλακωδώς, ότι δεν είχαν το απαραίτητο credibility, τώρα απλώς μοιάζουν να ακούν και να απολαμβάνουν τη μουσική, χωρίς να το υπεραναλύουν.       

Το ξέρω ότι δεν μετράει ή δεν ενδιαφέρει, αλλά από μένα το άλμπουμ Ultraviolence παίρνει δέκα στα δέκα.      

Πηγή: Lifo

Στην περιοχή των λόφων Cotswolds, στην κομητεία του Gloucestershire βρίσκεται ένα γραφικό χωριό της βρεατανικής επαρχίας, το περίφημο Bourton-on-the-Water, το οποίο δημιουργήθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα. Κύρια χαρακτηριστικά του είναι η παραδοσιακή αρχιτεκτονική των σπιτιών, τα γραφικά πλακόστρωτα δρομάκια αλλά και τα εκπληκτικά φυσικά τοπία που το περιβάλλουν. Γι’ αυτό που ξεχωρίζει όμως πάνω από όλα είναι η μικρογραφία Bourton-on-the-Water που δεσπόζει στην κεντρική πλατεία του χωριού.

Και για όσους δεν κατάλαβαν ή παραξενεύτηκαν, αξίζει να διευκρινίσουμε ότι το χωριό διαθέτει το δίδυμο αδελφάκι του σε μικρότερο μέγεθος, το οποίο κατασκευάστηκε το 1930, σε κλίμακα 9 προς 1 όταν ένας τοπικός άρχοντας σκέφτηκε να τιμήσει τον τόπο του με αυτόν τον τρόπο. Μικρά σπιτάκια, εκκλησία, ανθισμένοι κήποι και παρτέρια, ακόμα και αυτοκίνητα έξω από τις αυλές αλλά και όλες οι λεπτομέρειες του κανονικού χωριού δημιουργήθηκαν κατ’ εικόνα και ομοίωση προκειμένου να αναπαραστήσουν… την πραγματικότητα. Πλήθος τουριστών περνούν κάθε χρόνο την… πόρτα του, ενώ ολόκληρη η περιοχή θεωρείται ένα από τα ωραιότερα βρετανικά αξιοθέατα.

* Το original χωριό

Φανταστείτε ένα δέντρο που παράγει όχι μόνο ένα είδος φρούτου αλλά μια ολόκληρη ποικιλία! Ο καθηγητής Τέχνης στο Πανεπιστήμιο των Συρακουσών, Sam Van Aken έκανε αυτό το όνειρο πράξη με το Δέντρο των 40 Φρούτων. Στην ουσία πρόκειται για ένα οπωροφόρο στα κλαδιά του οποίου παράγονται πάνω από 40 τύποι πυρηνόκαρπων – κεράσια, δαμάσκηνα, ροδάκινα, νεκταρίνια, βερίκοκα και αμύγδαλα. Ο Van Aken αγόρασε ένα περιβόλι στην περιοχή και ξεκίνησε να υλοποιήσει το πείραμά του.

Τι κάνει; Μέσω της διαδικασίας της μεταμόσχευσης παίρνει ένα τμήμα οπωροφόρου δέντρου και στη συνέχεια το εισάγει σε μια τομή στο δέντρο του. Εκεί αναπτύσσεται σιγά σιγά ένα κλαδί που παράγει τα φρούτα. Το ίδιο κάνει με διάφορες ποικιλίες με αποτέλεσμα το δέντρο του να έχει πολλά διαφορετικά… δέντρα επάνω του. «Η ωραιότερη εικόνα είναι την άνοιξη, που ανθίζουν πολύχρωμα άνθη σε διάφορα σημεία. Αλλά και κατά την καρποφορία, βλέποντας τα διαφορετικά φρούτα εντυπωσιάζεσαι…», λέει ο ίδιος.