Σούλα Παπαλάμπρου

Τίτλος:"Ο εγωισμός και ο φόβος της εγκατάλειψης ωθεί τους  θετούς γονείς να  αποκρύπτουν την αλήθεια από τα υιοθετημένα παιδιά τους"

Το βιβλίο της "Ολόκληρα Ψέματα,Μισές Αλήθειες"( Άνεμος εκδοτική)),ένα βιβλίο που μιλά για την προσωπική της ιστορία, είναι η αφορμή για τη συνομιλία μας με την Σούλα Παπαλάμπρου. 

Με άξονα  την υιοθεσία της και την αναζήτηση της βιολογικής της οικογένειας,η συγγραφέας επισημαίνει τις βαρύνουσες αλήθειες και τα τραγικά ψέματα που επιφέρουν πολλές υιοθεσίες.

  Συνέντευξη στη Χαριτίνη Μαλισσόβα

1)Το βιβλίο σας με τίτλο Ολόκληρα ψέματα ,μισές αλήθειες μιλά για το εξόχως ευαίσθητο ζήτημα της υιοθεσίας.Πείτε μας λίγα λόγια.

Η Ελπίδα,  έφηβη ακόμη, ερωτεύεται τον εγωπαθή Άρη παράφορα. Μέσα από αυτή τη σχέση θα γεννηθούν τρία παιδιά που για κακή τους τύχη είναι κορίτσια. Και τα τρία κορίτσια δίνονται για υιοθεσία. Οι δρόμοι τους χωρίζουν. Τόσο με τη βιολογική οικογένεια όσο και μεταξύ τους. Όταν η Μαρίνα, το τρίτο κατά σειρά παιδί,  μαθαίνει την αλήθεια αρχίζει την αναζήτηση των ριζών της. Ένα ένα τα κομμάτια του παζλ της ζωής της μπαίνουν στη θέση τους. Μένει μόνο ένα ακόμη για να ολοκληρωθεί. Αυτό της μίας από τις τρεις αδερφές. 

Στο βιβλίο περιγράφονται τόσο τα συναισθήματα των βιολογικών και θετών γονιών, όσο και των υιοθετημένων παιδιών. Μια ζωή μισή, ανεκπλήρωτη, βουτηγμένη στο ψέμα και την απόρριψη, μια ζωή που όσο καλή κι αν ήταν για τα παιδιά, πάντα τους έλειπε "κάτι".
Αυτό το "κάτι" που τους στερούσε την απόλυτη ευτυχία στις ζωές τους.

Ένα βιβλίο, που ξεκίνησε ως γράμμα και έφτασε στις ενενήντα χιλιάδες λέξεις. Αφιερωμένο στην αδερφή μου.

2)Πόσο ταμπού θεωρείτε ότι είναι στις μέρες μας το συγκεκριμένο  ζήτημα;

Όσο και να θέλουμε να λέμε ότι δεν είναι ταμπού, δυστυχώς ακόμη είναι. Κι αυτό οφείλεται στον εγωισμό που διακατέχει (όχι όλους) τους θετούς γονείς. Αυτοί οι άνθρωποι είδαν να χάνονται τα βιολογικά τους παιδιά. Βίωσαν αποτυχημένες προσπάθειες εξωσωματικής εγκυμοσύνης, θεώρησαν τους εαυτούς τους ανίκανους. Όλο αυτό τους οδηγεί στο να αποκρύπτουν την αλήθεια τόσο από το υιοθετημένο παιδί τους, όσο και από τον περίγυρο. Νομίζουν ότι κάνουν το σωστό για το παιδί τους αλλά το μόνο που κερδίζουν είναι η αποξένωση  από το παιδί που θέλουν να κρατήσουν κοντά τους. Ο φόβος της εγκατάλειψης. Κανένα παιδί δεν εγκαταλείπει τους γονείς του. Αν έχει μεγαλώσει με αγάπη ,δεν θα το κάνει ποτέ. 

3)Σε ποιες περιπτώσεις είναι κατά την άποψή σας αναγκαία τα κατά συνθήκη ψεύδη;

Το ψέμα κρύβει ανασφάλεια και συχνά προσφεύγουμε σε αυτά για να καλύψουμε κάποιο αρνητικό αίσθημα για τον εαυτό μας. Το αν τα ψέματα είναι κακά ή καλά κρίνεται κατά περίπτωση και κυρίως από την πρόθεση αυτού που τα λέει, αλλά και από το αποτέλεσμα που αυτά έχουν στους αποδέκτες τους. Καλύτερα να πούμε την αλήθεια κι ας πονάει, παρά να πούμε ένα ψέμα για να αισθανθεί ο αποδέκτης καλύτερα. 

4)Αναφέρεστε στις περιπτώσεις αδελφών οι οποίοι ,όταν  ανακαλύπτουν τη συγγενική τους σχέση,βλέπουν με καχυποψία τις κινήσεις επανασύνδεσης-έστω σε κοινωνικό επίπεδο.Τι πιστεύετε ότι τους οδηγεί στη συγκεκριμένη συμπεριφορά;

Η άγνοια και ο φόβος. Αν δεν γνωρίσεις τον άλλον πώς θα μάθεις ποια είναι τα θέλω του από αυτή τη σχέση; Δεν μπορείς να απορρίψεις κάποιον χωρίς να γνωρίζεις τι ακριβώς ζητάει από σένα. Φυσικά έχουμε δει και έχουμε ακούσει για αναζήτηση προς όφελος,αλλά δεν ισχύει πάντα αυτό. Κάποιοι άνθρωποι έχουν μάθει να δίνουν και όχι να παίρνουν. Δεν είναι πάντα τα υλικά που σε αναγκάζουν στο να κάνεις μια τέτοια αναζήτηση. Υπάρχουν και τα ψυχικά αποθέματα αγάπης που θες να τα μοιραστείς. Πόσο,δε,όταν αυτό αφορά τα ίδια σου τα αδέρφια. 

5)Οι κοινωνικοοικονομικές συνθήκες αλλά και το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο είναι συχνοί παράγοντες που αναγκάζουν μια μητέρα ή ένα ζευγάρι να δώσουν τα παιδιά τους .Τα παιδιά μπορούν ποτέ να συγχωρέσουν την κίνησή τους αυτή ;

Τα παιδιά δεν τα ενδιαφέρει πόσο φτωχός ή πόσο μορφωμένος είσαι. Τα παιδιά θέλουν να μεγαλώσουν με την οικογένεια τους. Μεγαλώνοντας ίσως αναιρέσουν, ίσως συγχωρέσουν κάποια πράγματα, όχι όμως τον αποχωρισμό από τα αδέρφια τους. 

6)Τελικά γονιός είναι εκείνος που γεννά ή εκείνος που μεγαλώνει ένα παιδί;

Τα παιδιά αγαπούν τους γονείς τους για αυτό που είναι, δεν τους νοιάζει αν βγήκαν ή δεν βγήκαν από την κοιλιά τους. Γονιός είναι εκείνος που αναπνέει όταν αναπνέεις, που πονάει όταν πονάς, που χαίρεται με τη χαρά σου, που η πρώτη και η τελευταία σκέψη είσαι  εσύ, το παιδί του. Γονιός δεν είναι εκείνος που απλά σε φέρνει στον κόσμο. Τα παιδιά επιστρέφουν συναισθήματα:ό,τι παίρνουν, δίνουν.

7) To ανά χείρας βιβλίο είναι το πρώτο σας βιβλίο. Έχετε πρόθεση να ασχοληθείτε με τη συγγραφή;

Είναι κάτι που μου άρεσε να κάνω από παιδί. Να γράφω λέξεις και να δημιουργώ εικόνες. Φυσικά και είναι μέσα στα σχέδια μου η συγγραφή του επόμενού μου βιβλίου. 

8)Ποιοι είναι οι δικοί σας αγαπημένοι λογοτέχνες;

Από τους κλασικούς, ο Λουντέμης. Από τους νεώτερους έχω πάρα πολλούς αγαπημένους. Νομίζω πως αν πω έναν, δύο, θα αδικήσω τους υπόλοιπους. Για μένα περισσότερο σημασία έχει το περιεχόμενο του βιβλίου, παρά το όνομα του συγγραφέα. 

Σούλα Παπαλάμπρου