Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Προς Θεού, δεν είναι ο εικονιζόμενος στη φωτογραφία.

Είναι ο πρίγκηπας Μίσκιν από το ομώνυμο έργο του Ντοστογιέφσκι. Που επιστρέφει στην Αγία Πετρούπολη, και εκεί μαθαίνει ότι κληρονομεί μια μεγάλη περιουσία. Έτσι, ο εικοσιεξάχρονος ευγενής, βρίσκεται, ανέλπιστα, στο επίκεντρο της άγνωστης για αυτόν ζωής μιας μεγαλούπολης. Οι άντρες που τον περιβάλλουν, μην μπορώντας να εξηγήσουν διαφορετικά την άδολη και αγνή φύση του, τον χαρακτηρίζουν «ηλίθιο». Και οι γυναίκες – αχ τι είναι, οι γυναίκες- τον ερωτεύονται τρελά.

Θα το έχει διαβάσει πολλές φορές –υποθέτω- ο Γιώργος Θωμάκος αυτό το μυθιστόρημα. Ίσως να είναι και το αγαπημένο του.

Και του αρέσει να αποκαλεί ηλίθιους, αυτούς που τον έχουν ξεγράψει ή τον γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους, για αυτά που λέει.

«Θέλω να επισημάνω πόσο ηλίθιοι είναι αυτοί που αποφάσισαν να μη με καλέσουν, γιατί δεν είναι δυνατόν να με ξέχασαν. Γιατί αν με καλούσαν και δεν πήγαινα, θα έπρεπε να δικαιολογηθώ γιατί δεν πήγα, ενώ τώρα πρέπει να δικαιολογηθούν αυτοί που δεν με κάλεσαν» ήταν μία από τις πρώτες του ατάκες περί ηλιθίων -θυμίζει λίγο ΑΡΚΑ η διαλεκτική, αλλά άντε να βρεις ποιος αντιγράφει ποιόν στις εξυπνάδες.

Γελούσαν, λοιπόν, αυτοί μεταξύ τους- με τους ευρηματικούς χαρακτηρισμούς που κάθε φορά σκαρφιζόταν ο πολιτικός και ο «συγγραφέας»- γελούσαμε και εμείς οι υπόλοιποι με τις πονηρές ερωτήσεις των δημοσιογράφων που προετοίμαζαν το έδαφος, για να αρχίσει η λογοδιάρροια των καλεσμένων.

Πώς όταν πας στον Γρηγοράκο, ναι αυτόν τον απατεώνα δημοσιογράφο όπως τον αποκαλούσες αγαπητέ Γιώργο, αυτόν που σε όλα τα υπόγεια κόλπα, γνωριμίες θα έλεγα πιο καλλίφωνα και του λέει καμιά χαζομάρα αρκεί μόνο να εισπράττει το αντίτιμο. Ναι αυτόν που δεν ήθελες να ακούς κουβέντα καμιά, και πριν ο Γρηγοράκος προλάβει να απαντήσει, εσύ έχεις ξεραθεί στα γέλια; Γελάς, γιατί περιμένεις τι θα ακούσεις.

Έτσι και εμείς. Δεν έχει σημασία που έβριζαν τους θρησκευόμενους. Εδώ οι θρησκευόμενοι βριζόμαστε μεταξύ μας, και θα μας πείραζε που μας βρίζανε οι άλλοι;

«Κάθε παράταξη έχει τον γελωτοποιό της» είχε πει κάποιος λίγο πριν αποχωρήσει και αρχίσει την περατζάδα από παράταξη σε παράταξη.

Δεν είπε, βέβαια, ότι και κάθε παράταξη έχει και τον Καραγκιόζη της. Αυτόν που κάνει τους «υπηκόους» να γελάνε. Δεν ήταν αυτή δική του δουλειά.

Και εκεί, πάνω που λέγαμε «Τι έγινε ρε ο Θωμάκος, καιρό έχει να πει καμία εξυπνάδα, να σου τον στον Γρηγοράκο. Να αμολάει την τελευταία του ατάκα για τους ηλίθιους.

«Όχι, είναι τιμή» της απάντησα για να κλείσουμε την μικρή αυτή συζήτηση που πυροδότησε η συνέντευξη του απόμαχου πολιτικού στο Γρηγοράκο.

Μπορεί να είπαμε και άλλα με την σύζυγό μου, αλλά αυτά δεν ενδιαφέρουν.

Εκείνο που ενδιαφέρει, είναι να αναλύσουμε, εάν πράγματι είμαστε λαός ηλιθίων και έχει δίκιο ο Θωμάκος που το λέει.

Και φαίνεται, σαν να έχει.

 «Δουλειά δεν είχε ο διάολος, «αγαπούσε» τα παιδιά του» λέει ο σοφός λαός.

Οι θρησκευόμενοι, νευριάζουν και αυτοί. Αλλά με Ιεχωβάδες ή παλαιοημερολογίτες. Και αν βρίσκονται έγκλειστοι σε μοναστήρια, δεν το έχουν σε τίποτα να κανονίσουν -σαν τους γηπεδικούς συναδέλφους του- κανένα ραντεβού για ξεκαθάρισμα λογαριασμών με καλόγερους αντίπαλων μονών.

Μπορεί να μην κρατάνε μαδέρια οικοδομής για να τραυματίσουν τους αντίπαλους τους ή να φορούν σιδερογροθιές, αλλά είναι εξοπλισμένοι με τα λάβαρα του Κοκκώνη, που στην κορυφή τους φέρουν σταυρούς.

Αυτοί, έτσι και σε πετύχουν, σε στέλνουν με την μία. Στο παράδεισο.

Τη διπλή εξουσία του αυτοκράτορα. Την κοσμική και την πνευματική.

Έτσι όμως και δουν, τίποτα βλαμμένους να σφάζουν κανένα κόκορα και να διαβάζουν ευχές, την ψωνίζουν. Σατανιστή τον ανεβάζουν, σατανιστή τον κατεβάζουν.

 «Ρε, μπας και έχει δίκιο Θωμάκος και μας θεωρεί ηλίθιους;» σκεφθήκαμε πολλοί από μέσα μας.

Βλέπετε; Δεν είναι μόνο ο Θωμάκος, που μιλάει για τους ηλίθιους. Είναι και άλλοι.

Έχει δίκιο ο φίλος μου. Τα θρησκευτικά πρόσωπα είναι ο σημερινός τρόμος της κοινωνίας.

Αυτούς που έσπειραν τον πανικό, την καταστροφή και την κατάθλιψη.

 «Ηλίθιοι είναι; Να πάει στράφι η προπαγάνδα και η αποχαύνωση για την οποία τόσο κόπιασαν;»-

Σημ. Ο ηλίθιος δεν έχει καμία σχέση με τον βλάκα, ο τελευταίος είναι, συν τοις άλλοι ς, και επικίνδυνος. Ο βλάκας είναι πονηρός, συμφεροντολόγος, δουλοπρεπής, εγωπαθής και φυσικά άχρηστος για την κοινωνία. Ο ηλίθιος, επειδή ίσως έχει άγνοια κινδύνου, ένα πράγμα δεν είναι: χέστης. Ο χέστης είναι ο θρασύδειλος, που μπορεί, στο κέφι του πάνω να χαρακτηρίσει κάποιον -που είναι απών από την συζήτηση- ηλίθιο. Και αν διαπιστώσει ότι αυτός ο ηλίθιος έχει την δύναμη να τον στείλει, ο χέστης θα ζητήσει συγνώμη.