Δείτε το βίντεο με τα οποία η Apple προβάλλει το πρώτο της smartwatch. Μετά την πρώτη ανακοίνωση της κατασκευής του Apple Watch τον Σεπτέμβριο του 2014, ο Τιμ Κουκ επανήλθε επί σκηνής για να παρουσιάσει το πρώτο προϊόν της Apple που φοριέται. 

Το βίντεο που ακολουθεί αφορά στην διαδικασία επεξεργασίας του μετάλλου από το οποίο κατασκευάζεται το Apple Watch, και συγκεκριμένα τα κράματα μετάλλων που δημιούργησαν ειδικά για το Apple Watch.

Ανοξείδωτο ατσάλι


Το Apple Watch θα είναι διαθέσιμο σε επιλεγμένα καταστήματα πολυτελείαςσε Παρίσι, Λονδίνο και Τόκιο μόνο για παρουσίαση και δοκιμή από τις 10 Απριλίου. Θα γίνει διαθέσιμο προς πώληση online από την Apple και μόνο στα φυσικά καταστήματα της εταιρείας και κάποιους εξουσιοδοτημένους μεταπωλητές σε Κίνα και Ιαπωνία. Εξάλλου, το Apple Watch ακόμα και στην πιο οικονομική, σπορ εκδοχή του (Apple Watch Sport) θα πωλείται αντί 349 δολαρίων ή 399 δολαρίων (38mm, 42mm).

To Apple Watch θα πωλείται από 549 δολάρια έως και 1.099 δολάρια και η ειδική έκδοσή του με χρυσό 18 καρατίων θα πωλείται ως Apple Watch Edition σε τιμές που ξεπερνούν τα 10.000 δολάρια και φτάνουν τα 17.000 δολάρια.

Την άποψη ότι η τρόικα κατέστρεψε συστηματικά τον ελληνικό λαό, εκφράζει σε δημοσίευμα της η γερμανική εφημερίδα Die Welt. Σύμφωνα με την εφημερίδα, «όλα αυτά τα χρόνια γραφειοκράτες της τρόικας κηδεμόνευσαν τον ελληνικό λαό, τον κατέστρεψαν συστηματικά, του έκοψαν από τον ομφάλιο λώρο από την υγειονομική περίθαλψη, με μια λέξη, τον ατίμωσαν».

Ο σχολιαστής της die Welt αποδίδει μονομέρεια στους δημιουργούς του. «Την ιστορία γράφουν πάντα οι νικητές, είχε πει ο Βάλτερ Μπένιαμιν, αλλά έχει περάσει πολύ καιρός από τότε. Εκτός αυτού, τότε δεν γνώριζε τη γερμανική δημόσια τηλεόραση. Χθες το βράδυ όμως έτριβε τα μάτια του από την έκπληξη. Διότι, επρόκειτο ακριβώς για το αντίθετο σε ό,τι αφορά τη διάσωση της Ελλάδας. Επρόκειτο για την καταγραφή της ιστορίας αποκλειστικά και μόνο από μέσα από τη αφήγηση των ηττημένων».

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης γεννήθηκε το 1922 στην Κωνσταντινούπολη και υπήρξε ένας φιλόσοφος που το έργο του μέσα από την διεπιστημονικότητα και την πολυεδρικότητα του κατάφερε να είναι οικουμενικό.

Η αφετηρία της ενεργής πολιτικής δράσης του στάθηκε ο τροτσκιστής Άγης Στίνας, στην ομάδα του οποίου προσχωρεί ο Καστοριάδης το 1943, επιλογή που προκαλεί την δίωξη του όχι μόνο από τους Γερμανούς αλλά και το ΚΚΕ του οποίου την στάση αποδοκίμασε κατά τα Δεκεμβριανά. Το 1944 φεύγει με το πορτογαλικό πλοίο Ματαρόα για το Παρίσι όπου και εγκαθίσταται μόνιμα. Εκεί, γίνεται μέλος της τροτσκιστικής Τετάρτης Διεθνούς και του Διεθνιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος, με τους οποίους όμως σταδιακά διακόπτει κάθε σχέση.

Μαζί με τον Claude Lefort ιδρύει την ομάδα «Socialisme ou Barbarie» («Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα»), που από την επόμενη χρονιά έως το 1965 εξέδιδε το ομώνυμο περιοδικό. Από πολύ νωρίς, λοιπόν, ο Κ. Καστοριάδης υποστηρίζει ότι ο στόχος των κομμουνιστικών κομμάτων δεν είναι η δημιουργία μίας αταξικής κοινωνίας αλλά μίας κομματικής δικτατορίας.

Το περιοδικό αυτό, το οποίο άσκησε καθοριστική επίδραση στον Μάη του ’68, ήταν ιδιαίτερα επικριτικό στα καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού και αποτέλεσε βήμα για γνωστούς διανοητές της Γαλλίας όπως ο Lyotard και ο Debord.

Επίσης, τα βιβλία η Γραφειοκρατική Κοινωνία (1973), η Πείρα του Εργατικού Κινήματος (1974),το Περιεχόμενο του Σοσιαλισμού, ο Σύγχρονος Καπιταλισμός και Επανάσταση, η Γαλλική Κοινωνία (1979), προκύπτουν από κείμενα της εποχής.

Μέσω του περιοδικού, ασκείται σφοδρή κριτική απέναντι στο ρωσικό καθεστώς αλλά και στα δυτικά φιλελεύθερα καθεστώτα θεωρώντας και τα δύο απορροές του γραφειοκρατικού καπιταλισμού.

Ήδη από τα χρόνια του περιοδικού ο Καστοριάδης ήταν πολέμιος της ιστορικής τελεολογίας, δηλαδή είχε διαπιστώσει ότι οι διάφορες δομές (οικονομικές, πολιτικές, πολιτισμικές) δεν προδικάζουν τελεολογικά την εξέλιξη των κοινωνιών.

Αντίθετα, όπως λέει ο Στέφανος Ροζάνης, «έβλεπε τον άνθρωπο ως φορέα απελευθέρωσης των ψυχικών, συναισθηματικών, ενεργητικών και γλωσσικών δυνάμεων. Δυνάμεων που τον ωθούν σε μία υπεύθυνη προσωπική παρέμβαση στο πεδίο των κοινωνικών δράσεων, και άρα τον δομούν ως τελεστή της ανθρώπινης ιστορίας».

Αξιοσημείωτο είναι ότι ο Καστοριάδης εξέδιδε τα κείμενά του με ψευδώνυμα (Pierre Chaulieu, Paul Cardan, Marc Noiraud κ.α ) καθώς φοβόταν την απέλαση του στην Ελλάδα διότι δεν είχε ακόμη την γαλλική υπηκοότητα. Προς τα τελευταία χρόνια του περιοδικού, ο Καστοριάδης απομακρύνεται από τη μαρξιστική φιλοσοφία και θεωρία της Ιστορίας όσο και από την μαρξιστική οικονομική ανάλυση και στρέφεται προς την ψυχανάλυση, εργάζεται και ο ίδιος ως ψυχαναλυτής μέχρι τον θάνατό του, και γίνεται μέλος της επονομαζόμενης Τέταρτης Ομάδας, ενός κινήματος διαφωνούντων της σχολής του Lacan.

Η μεγαλύτερη συνεισφορά του Καστοριάδη προέρχεται από την σύζευξη της κοινωνικής θεωρίας και της ψυχανάλυσης, η οποία χαρακτηρίζει σταδιακά το σύνολο της σκέψης του, πράγμα το οποίο αποτυπώνεται στο σημαντικότερο βιβλίο του «Η Φαντασιακή Θέσμιση της Κοινωνίας» (1975) και στη σειρά τα «Σταυροδρόμια του Λαβυρίνθου».

Κεντρικός όρος στον στοχασμό του Καστοριάδη είναι «η αυτονομία» της οποίας στόχος είναι η συνειδητοποίηση της αυτοθέσμισης της κοινωνίας. Οι ανθρώπινες κοινωνίες θα πρέπει να μπουν στην εξαιρετικά δύσκολη διαδικασία να συνειδητοποιήσουν την αυτοθέσμιση τους: το γεγονός ότι οι άνθρωποι ενώ συγκροτούνται οι ίδιοι σε κοινότητες, ταυτόχρονα ευθύνονται για την ιστορία τους η οποία είναι αποτέλεσμα της δική τους θέλησης και δράσης.

«Η πολιτική για τον Καστοριάδη υπάρχει όταν υπάρχει η αυτοστοχαστική δράση των ανθρώπων ως συλλογικότητας και δεν υπάρχει όταν οι άνθρωποι εκχωρούν τις επιθυμίες τους, τα όνειρά τους, την δράση τους, την εξουσία τους, στους δήθεν αντιπροσώπους τους που αντιπροσωπεύουν οικογενειακά, κομματικά, ιδιωτικά και προσωπικά συμφέροντα», όπως λέει ο Γιώργος Οικονόμου μαθητής του Κορνήλιου Καστοριάδη.

Το 1979 ο Καστοριάδης εξελέγη διευθυντής της Ecoles des Hautes Etudes en Sciences Sociales. Εκτός από την απασχόλησή του ως ψυχαναλυτής, εργαζόταν ως ειδικός στον ΟΟΣΑ έως το 1970.

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης διατηρούσε δυνατούς δεσμούς με την Ελλάδα και τα τελευταία χρόνια της ζωής του έδωσε πολλές διαλέξεις σε ελληνικά πανεπιστήμια. Το 1989 αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και το 1993 στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης.

Έφυγε από τη ζωή τέσσερα χρόνια αργότερα, στις 26 Δεκεμβρίου του 1997.

ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ ΒΑΘΜΙΑΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΟΥΣ ΤΥΠΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ

"…Αν ο καπιταλισμός μπόρεσε να λειτουργήσει και να αναπτυχθεί στο παρελθόν, αυτό έγινε επειδή κληρονόμησε μια σειρά ανθρωπολογικών τύπων τους οποίους ΔΕΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ Ο ΙΔΙΟΣ: αδιάφθορους δικαστές, ακέραιους δημόσιους υπαλλήλους ικανούς να υπηρετούν το κοινό καλό, εκπαιδευτικούς αφοσιωμένους στο καθήκον τους, εργάτες για τους οποίους η δουλειά ήταν –παρά τις σκληρές συνθήκες- πηγή αξιοπρέπειας και υπερηφάνειας κλπ. Αυτοί οι ανθρωπολογικοί τύποι ΔΕΝ αναδύθηκαν από μόνοι τους, αλλά δημιουργήθηκαν σε ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΕΣ ιστορικές περιόδους με αναφορές σε ΑΞΙΕΣ που ήσαν τότε καθιερωμένες: την εντιμότητα, την ανιδιοτελή προσφορά προς το κοινωνικό σύνολο, τη μετάδοση της γνώσης, την εργασία που παράγει ωφέλιμο έργο  κλπ.

Στις σύγχρονες κοινωνίες αυτές οι αξίες δεν έχουν πέραση, αφού το μόνο που μετράει πλέον είναι το ΧΡΗΜΑ. Οι ανθρωπολογικοί τύποι που ενσαρκώνουν την εντιμότητα, την ηθική ακεραιότητα, την ανιδιοτέλεια γίνονται σχεδόν αδιανόητοι στη σύγχρονη εποχή. Δεν υπάρχουν επομένως καθιερωμένες αξίες ικανές να λειτουργήσουν ως ΦΡΑΓΜΟΣ στη διάδοση της ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ. Ακόμη και ο ανθρωπολογικός τύπος που αποτέλεσε ιστορικό δημιούργημα του ίδιου του καπιταλισμού, ο τύπος του επιχειρηματία –που συνδύαζε την τεχνική επινοητικότητα, την ικανότητα να δημιουργεί αγορές- είναι και αυτός ΠΡΟΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ. Αντικαθίσταται από διευθυντικές γραφειοκρατίες και από κερδοσκόπους, που εγκαταλείπουν τις παραγωγικές δραστηριότητες για να στραφούν προς το ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΑΚΟ ΚΕΡΔΟΣ.

ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ ΒΑΘΜΙΑΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΟΥΣ ΤΥΠΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ.

Ο Καστοριάδης θεωρούσε αναγκαία μια νέα φαντασιακή δημιουργία που θα έβαζε στο κέντρο της ζωής του ανθρώπου σημασίες άλλες από την αύξηση της παραγωγής και της κατανάλωσης, που θα έθετε διαφορετικούς στόχους ζωής, για τους οποίους οι άνθρωποι θα μπορούσαν να πουν πως αξίζουν τον κόπο. Για να αποφύγουμε την οικολογική καταστροφή, αλλά και για να βγούμε από τη σημερινή ψυχική και ηθική εξαθλίωση των ανθρώπων –έλεγε- είναι αναγκαίο να επιδιώξουμε μια κοινωνία στην οποία οι οικονομικές αξίες δεν θα κατέχουν κεντρική ή κυρίαρχη θέση και στην οποία η οικονομία θα έχει ξαναμπεί ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΗΣ, δηλαδή θα έχει γίνει απλό μέσον και όχι ο υπέρτατος σκοπός του ανθρώπινου βίου.

(μέρος άρθρου από τον Θανάση Γιαλκέτση – ένθετο «Βιβλιοθήκη» - Ελευθεροτυπία – 2008)

Κορνήλιος Καστοριάδης - Παρασκήνιο ET1 from Julien Chaulieu on Vimeo.

Θέμα δήμευσης της περιουσίας του Γερμανικού δημοσίου στην Ελλάδα, και μαζί νέο ταραχώδες κεφάλαιο στις σχέσεις Αθήνας-Βερολίνου, ανοίγει η δήλωση του υπουργού Δικαιοσύνης Νίκου Παρασκευόπουλου για πιθανή ενεργοποίηση της απόφασης του Αρείου Πάγου του 2000 υπέρ των θυμάτων του Διστόμου.

Η απόφαση εκείνη του Αρείου Πάγου δικαίωνε τα θύματα του Διστόμου και τους απογόνους τους, υποχρεώνοντας τη Γερμανία να δώσει αποζημιώσεις, διαφορετικά θα γινόταν συντηρητική κατάσχεση περιουσιακών της στοιχείων στην Ελλάδα και θα ακολουθούσε πλειστηριασμός τους. Ανάμεσα σ’ αυτά τα εν Ελλάδι περιουσιακά στοιχεία της Γερμανίας είναι το Ινστιτούτο Γκαίτε, του γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο και η Γερμανική Σχολή. Για να είναι εκτελεστή όμως η απόφαση πρέπει να φέρει και την υπογραφή του υπουργού Δικαιοσύνης, κάτι που ποτέ δεν έγινε μέχρι σήμερα.

Δεν είναι, πάντως, η πρώτη φορά που ο κ. Παρασκευόπουλος ανοίγει το θέμα της δήμευσης: Ο ίδιος είχε δώσει στίγμα προθέσεων πριν από έναν μήνα, επίσης στη Βουλή στη συζήτηση για τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης. «Θα υπάρξουν διεκδικήσεις των κατοχικών δανείων και των αποζημιώσεων με την εκτέλεση των δικαστικών αποφάσεων», είχε πει τότε.

Η ιστορική απόφαση του Αρείου Πάγου

Μια επίσης «ιδιαίτερη» ευρωπαϊκή συγκυρία ήταν εκείνη που είχε αποτρέψει την εκτέλεση της απόφασης το 2000: Ηταν τότε η ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ, επί κυβέρνησης Σημίτη, που απέτρεψε τον υπουργό Δικαιοσύνης Μιχάλη Σταθόπουλο να ανοίξει μέτωπο με το Βερολίνο υπογράφοντας την δήμευση γερμανικών περιουσιακών στοιχείων. Η ιστορία ξεκίνησε το 2000 όταν ο Άρειος Πάγος δικαίωσε το αίτημα για αποζημιώσεις περίπου 9,5 δισ. δραχμών (28 εκ. ευρώ), που είχε υποβάλλει το 1997 ο δικηγόρος Γιάννης Σταμούλης, ως εκπρόσωπος των συγγενών 218 θυμάτων της σφαγής του Διστόμου.

Ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης κ. Σταθόπουλος δεν υπέγραψε την ενεργοποίησή της, συγγενείς των θυμάτων κίνησαν μόνοι τους τις διαδικασίες δήμευσης και δικαστικοί κλητήρες πήγαν στον ινστιτούτο Γκαίτε το καλοκαίρι του 2000 επιδίδοντας τα κατασχετήρια. Η όλη διαδικασία όμως ανακόπηκε από την κυβέρνηση.

Ο Γιάννης Σταμούλης αποφάσισε τότε, πατώντας σε ευρωπαϊκό κανονισμό που επιτρέπει την αναγνώριση της εκτελεστότητας αποφάσεων ενός κράτους μέλους στο έδαφος άλλου, να ζητήσει την κατάσχεση περιουσίας του γερμανικού κράτους στην Ιταλία και συγκεκριμένα τη βίλα Βιγκόνι, στη Φλωρεντία. Η Ιταλία επελέγη προφανώς διότι τα ιταλικά δικαστήρια είχαν αποδεχθεί παρόμοιες αγωγές Ιταλών πολιτών.

Η προσφυγή του Σταμούλη απορρίφθηκε πρωτοδίκως και στο εφετείο, αλλά έγινε δεκτή από το ιταλικό Ανώτατο Δικαστήριο το καλοκαίρι του 2011. Η Γερμανία προσέβαλε την απόφαση αυτή στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης, που στις 3 Φεβρουαρίου 2012, έκανε δεκτή τη γερμανική προσφυγή, η οποία υποστήριζε ότι η Ιταλία παραβίασε την αρχή της ετεροδικίας, με βάση την οποία ένα κράτος δε μπορεί να δικάζεται στα δικαστήρια άλλου κράτους.

Μεταγενέστερη όμως απόφαση του ιταλικού Συνταγματικού Δικαστηρίου στις 22 Οκτωβρίου του 2014 σύμφωνα με την οποία κάθε άνθρωπος έχει το θεμελιώδες δικαίωμα να εισακουστεί από τα δικαστήρια, άνοιξε νέα νομικά δεδομένα και νέες διόδους. Όπως είπε, άλλωστε, χθες στη Βουλή ο κ. Παρασκευόπουλος η απόφαση του Δικαστηρίου της Χάγης περί ετεροδικίας δεν εμποδίζει την εκτέλεση της απόφασης για δήμευση του ελληνικού Αρείου Πάγου, καθώς η προσφυγή της Γερμανίας δεν αφορούσε την συγκεκριμένη υπόθεση.