Έχει μέγεθος πιστωτικής κάρτας και θα υποστηρίζει τα Windows

Πολλοί βλέπουν το μέλλον των υπολογιστών, πίσω από το πολύχρωμο, φιλικό λογότυπο του Raspberry Pi. 134 Εμφανίστηκε το 2012 από μια νεοφυή εταιρεία με έδρα το Camridge του Ην. Βασιλείου, και έφερε επανάσταση σε χομπίστες, χάκερς και εφευρέτες σε όλο τον κόσμο εξαιτίας του μικρού του μεγέθους και των μεγάλων δυνατοτήτων του.  

Μιλάμε για το Raspberry Pi, τον υπολογιστή τσέπης που πούλησε 4,5 εκατομμύρια τεμάχια μέσα σε σχεδόν 3 χρόνια, και δίδαξε προγραμματισμό μικρούς και μεγάλους, ενεργοποίησε διάφορες τρελές εφευρέσεις, και με την προσθήκη πληκτρολογίου, mouse, κάρτας μνήμης και οθόνης αποτελεί ένα ολοκληρωμένο PC. O υπολογιστής-πλακέτα, διαθέτει εισόδους USB, θύρα για κάρτα SD αντί για σκηρό δίσκο, και έξοδο HDMI που υποστηρίζει εικόνα High Definition, υψηλής ευκρίνειας Σήμερα, το ίδρυμα Raspberry Pi ανακοίνωσε την άμεση διάθεση του νέου, αναβαθμισμένου μοντέλου της "μαγικής" πλακέτας, ονόματι Raspberry Pi 2, στην ίδια τιμή με τον προκάτοχό του, δηλαδή 35 δολάρια (περίπου 30 ευρώ).   

Ο νέος υπολογιστής σε μέγεθος πιστωτικής κάρτας, διαθέτει διπλάσια μνήμη RAM, στο 1 GB, κι έναν τετραπύρηνο επεξεργαστή  χρονισμένο στα 900Mhz, που σημαίνει ότι είναι κατά πολύ γρηγορότερος, άρα προσφέρει πολύ περισσότερες δυνατότητες από το προηγούμενο μοντέλο.  

Και αν αυτά δεν είναι αρκετά, το Raspberry Pi 2, θα διαθέτει αρκετή υπολογιστική δύναμη ώστε να υποστηρίζει εκτός από την έκδοση Ubuntu του Linux, και τα επερχόμενα Windows 10, τα οποία θα διαθέτει δωρεάν με την αγορά του, ως αποτελέσμα της συνεργασίας της Microsoft με την Raspberry Pi, το τελευταίο εξάμηνο, κάνοντας το χειρισμό του παιχνίδι. 

«Στις σχέσεις ανάμεσα σε μια αδύνατη κυβέρνηση κι έναν εξεγερμένο λαό, αργά ή γρήγορα, έρχεται η στιγμή που κάθε βήμα της εξουσίας εξαγριώνει τις μάζες και κάθε άρνησή της να δράσει, προκαλεί την περιφρόνηση». Έτσι περιγράφει ο Τζον Ριντ στις «Δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο», την παραμονή του ξεσπάσματος της Οκτωβριανής Επανάστασης.

Θέλαμε εμείς να έχει ο Βενιζέλος θωρακισμένη ΒMW 750.000 και να την κάνει σέρβις με 24.000 ευρώ...; Ε, όχι δεν θέλαμε. Άλλοι γιατί απλά δεν την είχαμε οι ίδιοι και άλλοι γιατί θεωρούσαμε ότι δεν ταιριάζει στο παρουσιαστικό του... Θέλαμε εμείς να παραμένει ανέπαφη η λίστα Λαγκάρντ αλλά να κουρεύονται τα ομόλογα των βιοπαλαιστών; Θέλαμε να χαρίζονται τα χρέη των ποδοσφαιρικών ομάδων, να συντηρείται στρατός από κομματόσκυλα στα γραφεία των Υπουργών, να ξοδεύονται εκατομμύρια σε ανώφελα προγράμματα «αξιολόγησης» και να καταστρέφονται επιχειρήσεις από τους οριζόντιους φόρους; Προφανώς, δεν θέλαμε!

Κατά τον ίδιο τρόπο δεν ήθελαν και οι μπολσεβίκοι την αθλιότητα της τσαρικής Ρωσίας αλλά και οι Γάλλοι το «παντεσπάνι» της Μαρίας Αντουανέτας. Τι έκαναν όμως; Σπασμωδικά και με απελπισία, επεδίωξαν ή ανέχθηκαν την επιβολή των επόμενων. Αυτών που έσπευσαν, ως λυτρωτές, να πατήσουν πάνω σε βάθρα δικαίου και να εκδικηθούν την αισχρή αδικία των ξιπασμένων της εξουσίας. Έτσι έγινε και το ΄67 με τη χούντα. Το ΄74 επίσης, με την απελευθέρωση από τη χούντα… Το ΄81 με την «αλλαγή» και το ’89 με την απαλλαγή από την «αλλαγή»!

Σε όλες αυτές τις περιόδους, τις «επαναστατικές», οι εναλλασσόμενες μορφές εξουσίας έσπευδαν να αντιμετωπίσουν ένα κατεστημένο που άλλαζε μορφές μόνο για να εξυπηρετήσει την ανυπομονησία του «οργισμένου» λαού. Στην πραγματικότητα, συνέχιζε να υφίσταται, έως ότου το πλήρωμα του χρόνου άλλαζε την ποιότητα του ίδιου του λαού και όχι τις παραλλαγές της διοίκησης που τον κυβερνά. Ένα καλό δικό μας ιστορικό δείγμα είναι ότι το ίδιο κοινωνικό μείγμα που «ευημερούσε» ως «δεξιό» με τη δικτατορία, έτρεξε να «ξαναευημερήσει» ως «αριστερό» με τον σοσιαλισμό του ΠΑΣΟΚ!

Μένει, λοιπόν, να δούμε και τώρα, αν ο ρους των εξελίξεων θα μας απαλλάξει από τη θωρακισμένη BMW του Βενιζέλου. Αν και το βρίσκω σχεδόν αδύνατον (η επανάληψη της αδήριτης ιστορικής επανάληψης, βλέπετε…), ελπίζω σε μια μερική απαλλαγή του πολιτικού κατεστημένου από την ασυλία που απολάμβανε για δεκαετίες. Μπορεί, δηλαδή, αν δεν επέλθει μη αναστρέψιμη καταστροφή, να εμπεδωθεί στην κοινωνία μια διαφορετική αντίληψη της εξουσίας, όσον αφορά την επίδειξη πλούτου και δύναμης. Να μην θέλουν δηλαδή κάποιοι να γίνουν υπουργοί για να έχουν BMW ή να περιοριστεί το λάιφ στάιλ από τις πολιτικές εξορμήσεις.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, η ΒΜW του Βενιζέλου δεν έχει να κάνει μόνο με την αλαζονεία της πολιτικής εξουσίας αλλά και με την χυδαία κουλτούρα που επιβάλλει και η πολιτιστική. Αυτά τα δύο πάνε μαζί. Η «λιτότητα» που θέλει να μας «διαφημίσει» η αριστερή μας κυβέρνηση θα πρέπει να εμπεδωθεί και ως δείγμα πολιτιστικό στην καθημερινότητά μας και στη μαζική (μιντιακή) επικοινωνία μας. Πράγμα δύσκολο για μια μικροκαπιταλιστική κοινωνία που μιμείται, με το χειρότερο τρόπο, το κάθε  καταναλωτικό πολιτιστικό «σκουπίδι».

Με λίγα λόγια, οι κυβερνήσεις πέφτουνε μα η συνήθεια μένει. Και οι κοινωνίες αλλάζουν πραγματικά, μόνο όταν αλλάζουν οι λαοί τους. Οι Δανοί δεν χρειάζονται για παράδειγμα, αριστερά, για να μην έχουν λιμουζίνες οι πολιτικοί τους. Ας περιμένουμε, λοιπόν, να δούμε πόσο έχει διάθεση, αυτή τη φορά, να αλλάξει η ελληνική κοινωνία. Γιατί μόνο τότε θα αλλάξουν και οι εξουσίες που την κυβερνούν!

Πηγή:protagon

Έτσι όπως αντιλαμβάνομαι τα νεότερα από τη νέα ελληνική κυβέρνηση, ο Γιάννης Βαρουφάκης λέει ότι ο ίδιος και οι συνάδελφοί του δεν ενδιαφέρονται για την ονομαστική αξία του χρέους. Αυτό που θέλουν είναι ουσιαστική, αλλά όχι εξωφρενική χαλάρωση από το βάρος των πρωτογενών πλεονασμάτων, μειώνοντας το ποσοστό που καταλήγει στους πιστωτές από 4,5% στο 1-1,5% του ΑΕΠ: θέλουν επίσης ευελιξία για την επίτευξη αυτών των πλεονασμάτων με ένα μείγμα πολιτικής που περιλαμβάνει περισσότερα έσοδα και λιγότερη λιτότητα.

Όλοι γνωρίζουν ότι το ελληνικό χρέος δεν μπορεί να αποπληρωθεί στο ακέραιο, με την έννοια  η Ελλάδα να επιτυγχάνει τελικά πρωτογενή πλεονάσματα ίσα με το χρέος. Πώς θα παρουσιασθεί αυτό -μια ευθεία μείωση της ονομαστικής αξίας του χρέους ή μια νέα συσκευασία που θα ελαφρώνει το βάρος- δεν έχει σημασία.

Αφού είμαστε βέβαιοι ότι το χρέος δεν θα αποπληρωθεί στο ακέραιο, το ερώτημα είναι πώς θα εξασφαλίσουμε την μερική αποπληρωμή του. Όπως έχω υποστηρίξει, το βασικό είναι να χαλαρώσει η απαίτηση για μεγάλα πρωτογενή πλεονάσματα από την Ελλάδα, ώστε να δημιουργηθεί το περιθώριο για ανάπτυξη. Και αυτό ζητάει η Ελλάδα τώρα.

Δεν μπορώ να σκεφτώ  ποιο επιχείρημα μπορεί να χρησιμοποιήσει η Γερμανία για να απορρίψει εξαρχής την πρόταση αυτή. Αν η γερμανική θέση είναι πως το χρέος πρέπει να αποπληρωθεί ολόκληρο, χωρίς καμία ουσιαστική ανακούφιση, τότε η θέση αυτή είναι βασικά τρελή και όλες οι διαβεβαιώσεις ότι η Γερμανία έχει επίγνωση της πραγματικότητας θα αποδειχθούν λανθασμένες. Αν η Γερμανία πιστεύει ότι οι Έλληνες απαιτούν πολλά, η απάντηση είναι ότι βρισκόμαστε σε διαπραγμάτευση - σε μια διαπραγμάτευση που ελπίζω ότι δεν χρησιμοποιείται ως απειλή ότι η ΕΚΤ θα καταστρέψει τις ελληνικές τράπεζες.

Το σημαντικό είναι πως ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει μια λογική πρόταση. Η επόμενη κίνηση είναι στο χέρι των πιστωτών.

*Ο Πολ Κρούγκμαν είναι νομπελίστας οικονομολόγος
Πηγή: New York times