Η μελέτη

Οι ερευνητές, με επικεφαλής την καθηγήτρια διαιτολογίας Πένι Κρις-Έθερτον του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό του Αμερικανικού Καρδιολογικού Συλλόγου, αξιολόγησαν την επίπτωση των αβοκάντο στους παράγοντες καρδιαγγειακού κινδύνου, αντικαθιστώντας σε μια ομάδα εθελοντών τα κορεσμένα λιπαρά οξέα, με ακόρεστα που προέρχονταν από αβοκάντο.

Στη μικρή μελέτη συμμετείχαν 45 άτομα ηλικίας 21 έως 70 ετών, που είχαν βάρος παραπάνω από το φυσιολογικό και οι οποίοι κλήθηκαν να ακολουθήσουν τρεις διαφορετικές δίαιτες μείωσης της κακής χοληστερόλης επί πέντε εβδομάδες. Η πρώτη δίαιτα περιλάμβανε χαμηλά λιπαρά χωρίς αβοκάντο, η δεύτερη μέτρια λιπαρά χωρίς αβοκάντο και η τρίτη μέτρια λιπαρά με ένα αβοκάντο τη μέρα. Κάθε εθελοντής ακολούθησε διαδοχικά επί πέντε εβδομάδες και τα τρία ανωτέρω είδη διατροφής.

Η διατροφή που περιλάμβανε αβοκάντο καθημερινά, αποδείχτηκε ανώτερη, όσον αφορά την μείωση της χοληστερόλης. Η «κακή» χοληστερόλη (LDL) ήταν 13,5 mg/dL χαμηλότερη κατά μέσο όρο σε όσους κατανάλωναν μέτρια λιπαρά σε συνδυασμό με αβοκάντο, έναντι μείωσης 8,3 σε όσους έτρωγαν μέτρια λιπαρά χωρίς αβοκάντο και μείωσης 7,4 σε όσους κατανάλωναν χαμηλά λιπαρά χωρίς αβοκάντο. Επιπλέον, σε όσους έτρωγαν αβοκάντο καθημερινά, υπήρχε μεγαλύτερη μείωση στην ολική χοληστερόλη και στα τριγλυκερίδια του αίματός τους.

Η Κρις-Έθερτον επεσήμανε πως τα αβοκάντο δεν είναι μια τροφή που περιλαμβάνεται συχνά στην καθημερινή διατροφή των ανθρώπων, όμως μπορεί να μειώσει τους καρδιο-μεταβολικούς παράγοντες κινδύνου. Όπως είπε, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουν πώς να ενσωματώσουν το αβοκάντο στη διατροφή τους. Τα αβοκάντο μπορούν να φαγωθούν σε σαλάτες, με λαχανικά, σε σάντουιτς ή και ολόκληρα σαν τα φρούτα. Μπορεί όμως να είναι σχετικά ακριβά, ιδίως σε ορισμένες εποχές του έτους.

Το πείραμα της... ζούγκλας

Ερευνητές των καναδικών πανεπιστημίων ΜακΓκιλ και Μόντρεαλ, καθώς και του Τεχνικού Πανεπιστημίου του Βερολίνου, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στην επιθέωρηση «Frontiers in Psychology», ταξίδεψαν στα βάθη των δασών της κεντρικής Αφρικής, όπου συνάντησαν τη φυλή Μπενζελέ των Πυγμαίων, οι οποίοι ζουν απομονωμένοι χωρίς πρόσβαση σε ηλεκτρισμό, ραδιόφωνο, τηλεόραση και άλλες σύγχρονες ανέσεις.

Οι επιστήμονες, αφού έβαλαν τους Πυγμαίους να ακούσουν διάφορα μουσικά κομμάτια και κατέγραψαν τις αντιδράσεις τους, έκαναν το ίδιο -με ακριβώς την ίδια μουσική- με μια ομάδα Καναδών που ζούσαν στο Μόντρεαλ. Η κοινή μουσική που άκουσαν οι δύο τόσο διαφορετικές ομάδες (40 Πυγμαίων και 40 Καναδών) περιλάμβανε τόσο «δυτικά» κομμάτια, όσο και μουσική των Μπενζελέ, συνολικά 19 μουσικά αποσπάσματα διάρκειας 30 έως 90 δευτερολέπτων.

Επειδή όλα τα μέλη της συγκεκριμένης φυλής Πυγμαίων τραγουδούν τακτικά για τελετουργικούς λόγους, οι ερευνητές -για λόγους σύγκρισης- περιέλαβαν στην ομάδα των καναδών εθελοντών μόνο ερασιτέχνες ή επαγγελματίες μουσικούς. Αν και οι δύο ομάδες ένιωσαν αρκετά διαφορετικά για το κατά πόσο μερικά κομμάτια μουσικής τούς φαίνονταν ωραία ή άσχημα, υπήρχε «ομοφωνία», τόσο σε υποκειμενικό (ψυχολογικό), όσο και σε αντικειμενικό (σωματικό) επίπεδο, κατά πόσο η μουσική ήταν ηρεμιστική ή διεγερτική. 

Οι μουσικές

Η δυτική μουσική ήταν κυρίως κλασσική ορχηστρική (Μπραμς, Λιστ, Μέντελσον κ.α.) και περιλάμβανε αποσπάσματα από  γνωστές κινηματογραφικές ταινίες (όπως ο «Πόλεμος των 'Αστρων», η «Λίστα του Σίντλερ» και το «Ψυχώ»), καλύπτοντας μια ευρεία γκάμα συναισθημάτων. Η μουσική των Πυγμαίων ήταν πολυφωνική φωνητική μουσική, που αποσκοπεί στο να κατευνάσει τον θυμό ενός ενήλικα ή το κλάμα του μωρού, να ανακουφίσει τον πόνο του θανάτου, να ευχηθεί καλή τύχη σε έναν κυνηγό κ.α.

Οι ερευνητές ζήτησαν από τους Πυγμαίους και Καναδούς ακροατές να βαθμολογήσουν αυτά που άκουγαν και να εκφράσουν κατά πόσο τους έκαναν να νιώθουν ηρεμία ή το αντίθετο. Παράλληλα, οι επιστήμονες κατέγραφαν -μέσω βιοαισθητήρων- τις φυσιολογικές αντιδράσεις των ακροατών, όπως τους παλμούς της καρδιάς τους, τον ρυθμό της αναπνοής, τον ιδρώτα των χεριών τους κ.α.

 «Η μεγάλη μας ανακάλυψη είναι ότι οι ακροατές από πολύ διαφορετικές ομάδες ανθρώπων αντέδρασαν με παρόμοιους τρόπους στο κατά πόσο η μουσική τούς ηρεμούσε ή τούς διέγειρε» δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής Χάουκε Έγκερμαν. Όπως είπε, οι άνθρωποι φαίνονται να αντιδρούν παρόμοια στον ρυθμό της μουσικής, στον τόνο της και στο ηχόχρωμά της.

 Η βασική διαφορά μεταξύ Πυγμαίων και Καναδών ακροατών ήταν ότι οι δεύτεροι δήλωσαν πως ένιωθαν μια πολύ μεγαλύτερη γκάμα συναισθημάτων, θετικών και αρνητικών, όταν άκουγαν τη δυτική μουσική «τους», από ό,τι οι Πυγμαίοι, όταν άκουγαν είτε τη δική τους, είτε τη δυτική μουσική. Αυτό πιθανώς οφείλεται, κατά τους επιστήμονες, στο ότι η μουσική παίζει διαφορετικό ρόλο στην κουλτούρα ενός Δυτικού από ό,τι στην κουλτούρα ενός Πυγμαίου.

 «Τα αρνητικά συναισθήματα διαταράσσουν την αρμονία του δάσους στην κουλτούρα των Πυγμαίων, γι' αυτό θεωρούνται επικίνδυνα» δήλωσε η ερευνήτρια Ναταλί Φερνάντο, που μελετά την μουσική των Μπενζελέ εδώ και δέκα χρόνια. «Αν ένα μωρό κλαίει, οι Μπενζελέ θα τραγουδήσουν ένα χαρούμενο τραγούδι, ενώ το ίδιο θα κάνουν και όταν οι άνδρες φοβούνται να πάνε για κυνήγι. Γενικά, η μουσική χρησιμοποιείται στην κουλτούρα τους για να εξοβελίσει όλα τα αρνητικά συναισθήματα, έτσι δεν είναι παράξενο που αισθάνονται πως όλη η μουσική που ακούνε, τους κάνει να νιώθουν ωραία». Αντίθετα, στη Δύση οι άνθρωποι συχνά ακούνε μουσική που μπορεί να τους αγχώνει, να τους φοβίζει και γενικά να τους δημιουργεί αρνητικά συναισθήματα.