ενημέρωση 8:06, 24 August, 2026

Μπριζίτ Μπαρντό: «Να απαγορευτεί η αναγκαστική σίτιση ζώων για την παραγωγή φουά γκρα»

Η πρώην ηθοποιός Μπριζίτ Μπαρντό ζήτησε από την Ευρωπαϊκή Ένωση να απαγορεύσει τη «βάρβαρη πρακτική» της αναγκαστικής σίτισης των παπιών και των χηνών για την παραγωγή φουά γκρα, με ανοιχτή επιστολή της που απευθύνεται στον Επίτροπο Υγείας της ΕΕ Βίτενις Αντριουκάιτις.

Η Μπαρντό, που εδώ και πολλές δεκαετίες αγωνίζεται για την προστασία των ζώων, δηλώνει ότι στηρίζει την πρωτοβουλία του υπουργού Γεωργίας της Δανίας, του Νταν Γιόργκενσεν, ο οποίος έχει επίσης ζητήσει από τον Επίτροπο να απαγορεύσει αυτήν την πρακτική.

«Πολλές χώρες-μέλη της ΕΕ έχουν ήδη λάβει παρόμοιες αποφάσεις, θα ήταν επομένως λογικό να εναρμονίσουμε τις νομοθεσίες απαγορεύοντας αυτήν τη βάρβαρη πρακτική που προσβάλλει τους ευρωπαϊκούς κανονισμούς που υποτίθεται ότι νοιάζονται για την ευημερία των ζώων», αναφέρει η γαλλίδα ακτιβίστρια, λίγες ημέρες πριν από τις γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς όπου, κατά παράδοση, το φουά γκρα έχει την τιμητική του στο γιορτινό τραπέζι.

 
 
  • Κατηγορία GREEN LIFE
  • 0

Oϊμιάκον: Το πιο παγωμένο κατοικημένο μέρος του κόσμου

Μόσχα, Ρωσία

Αποκαλείται «Ο Πόλος του Κρύου»: αυτή είναι η επίσημη επιγραφή που υπάρχει στην είσοδο του χωριού Οϊμιάκον, ενός χωριού 500 κατοίκων, όπου η θερμοκρασία δεν ανεβαίνει ποτέ πάνω από το μηδέν από τον Οκτώβριο μέχρι τον Μάρτιο.

Στο χωριό που βρίσκεται μόλις λίγα χιλιόμετρα από τον Αρκτικό κύκλο, έχουν καταγραφεί θερμοκρασίες που πέφτουν και κάτω από τους 55 βαθμοί Κελσίου υπό το μηδέν. Επίσης, εκεί έχει καταγραφεί η χαμηλότερη θερμοκρασία σε μέρος που κατοικείται μόνιμα, καθώς ο υδράργυρος έχει αγγίξει μέχρι και τους -71,2 C. Το χειμώνα η μέρα δεν διαρκεί πάνω από τρεις ώρες, ενώ αντίστοιχα  το καλοκαίρι ο Ήλιος δεν δύει παρά για τρεις ώρες, δηλαδή δεν προλαβαίνει καν να βραδιάσει.

Και μπορεί στη διάλεκτο των κατοίκων, το όνομα Oϊμιάκον να σημαίνει «νερό που δεν παγώνει ποτέ», όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική: τα πάντα στο χωριό είναι παγωμένα, γι’ αυτό και ο Ιωσήφ Στάλιν είχε χρησιμοποιήσει το μέρος αυτό στο παρελθόν ως τόπο εξορίας αντιφρονούντων.

Ο νεοζηλανδός φωτογράφος Εϊμος Τσαπλ βρέθηκε στο χωριό αυτό, στις εσχατιές της Σιβηρίας, και κατέγραψε με την κάμερα του μερικές συγκλονιστικές εικόνες.

«Θυμάμαι να βγαίνω στο κρύο για να φωτογραφήσω και το σάλιο μου να παγώνει μέσα στο στόμα μου και να μετατρέπεται σε μικρές, παγωμένες βελόνες που μου τρυπούσαν τη γλώσσα», λέει ο Τσαπλ που απαθανάτισε τους Ρώσους κατοίκους του να παλεύουν με τον κρύο χειμώνα.

Το πιο δύσκολο κομμάτι της καθημερινότητας τους, εκτός από το κρύο, είναι το θέμα της σίτισης: επειδή δεν μπορούν να καλλιεργήσουν καμία σοδειά, η διατροφή τους συνίσταται κυρίως σε κρέας αλόγου και ταράνδου καθώς και ζεστές σούπες.

Ωστόσο, το μεγαλύτερο πρόβλημα το αντιμετωπίζουν όταν πεθάνει κάποιος: εξαιτίας του παγωμένου εδάφους, απαιτούνται αρκετές μέρες και πολλά εργατικά χέρια για να σκάψουν έναν τάφο, ενώ υπάρχουν και περιπτώσεις όπου προηγουμένως χρειάζεται ξεπάγωμα του εδάφους με αναμμένα κάρβουνα. Το καλό βέβαια είναι πως η σορός διατηρείται στην απαιτούμενη θερμοκρασία για την… κατάσταση του.

Και να ήταν μόνο αυτά: τα αεροπλάνα δεν μπορούν καν να προσεγγίσουν το χωριό το χειμώνα, ενώ τα αυτοκίνητα είναι όλη μέρα με τη μηχανή ανοικτή, καίγοντας βενζίνη, καθώς οι κάτοχοι τους φοβούνται πως αν σβήσουν τη μηχανή, τότε δύσκολα το αμάξι θα ξαναπάρει μπρος επειδή η μηχανή του παγώνει σε χρόνο… dt. Tο μοναδικό σχολείο του χωριού κλείνει μόνο όταν η θερμοκρασία πέσει στους -52 βαθμούς Kελσίου.

Το αξιοπερίεργο είναι πως μια από τις κύριες πηγές εσόδων για τους κατοίκους είναι ο… εξτρίμ τουρισμός καθώς κάθε χρόνο επισκέπτονται το μέρος χιλιάδες λάτρεις της (ακραίας) περιπέτειας για να κυνηγήσουν ταράνδους, να ψαρέψουν στις παγωμένες λίμνες και να κάνουν μπάνιο στις θερμές πηγές του νησιού.

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Lamborghini Aventador LP 700-4 Pirelli Edition: Ιταλική ισχύς


H ιταλική φίρμα αποφάσισε να τιμήσει την μακρά συνεργασία της με την Pirelli, δημιουργώντας μια έκδοση με τα διακριτικά της φίρμας ελαστικών και δίνοντας έτσι μια ευκαιρία στους κοινούς θνητούς να θαυμάσουν τις γραμμές του εξωτικού τετράτροχου, αλλά και σε εκείνους που έχουν τη δυνατότητα, να την αποκτήσουν. 


Η νέα έκδοση θα διατεθεί σε δύο επιλογές χρωμάτων ή μάλλον καλύτερα, διχρωμιών. Η πρώτη επιλογή ξεχωρίζει για τα βαμμένα σε ματ μαύρο, οροφή, κολώνες, καθρέφτες και κάλυμμα κινητήρα ενώ για τις υπόλοιπες επιφάνειες οι δυνάμει ιδιοκτήτες της θα μπορούν να επιλέξουν μεταξύ των χρωμάτων Giallo Spica, Rosso Mars, Bianco Isis, Nero Aldebaran, Grigio Liqueo και Grigio Ater. 

Στη δεύτερη περίπτωση, υπάρχει επιλογή γυαλιστερής μαύρης βαφής για τα παραπάνω τμήματα σε συνδυασμό με τέσσερις ματ επιλογές χρωμάτων για το υπόλοιπο αμάξωμα (Bianco Canopus, Nero Nemesis, Grigio Adamas or Grigio Titans). 

Τις νέες χρωματικές επιλογές για την Aventador που θα διατεθεί τόσο ως coupe όσο και ως roadster, θα συνοδεύσουν ειδικά σχεδιασμένα αξεσουάρ με την υπογραφή του Lamborghini Centro Stile.

  • Κατηγορία AUTO-MOTO
  • 0

Η τυχερή μου μέρα

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω το συναίσθημα που μάζεψα κατεβαίνοντας στο κέντρο της Κηφισιάς. Οδηγώντας το αυτοκίνητο έφτασα ως το κέντρο όπου υπάρχει ένα γκαράζ να το αφήσω να αρχίσω τις δουλειές μου. Πριν φτάσω στο parking κι ενώ ήμουν ακίνητος λόγω κυκλοφορίας άκουσα ένα χτύπημα στο κλειστό μου τζάμι.

Γύρισα και είδα μια κυρία με άσπρα μαλλιά να στέκεται και να με κοιτά. Την έκανα περίπου εξήντα ετών. Άνοιξα το τζάμι και μου είπε δειλά με ένα βαθύ ερωτηματικό και βλέμμα που χωρούσε ολόκληρο πέλαγος. «Κάτι για να αγοράσω ψωμί;». Αμέσως δίχως να σκεφτώ έβαλα βιαστικά το χέρι στην τσέπη και τις έδωσα τα ψιλά μου. Μου είπε ευχαριστώ και χάθηκε.

Πάρκαρα το αυτοκίνητο και μπήκα στο κέντρο της Κηφισιάς. Δεν είχε κόσμο. Όταν έφτανα στο ΟΤΕ κι ενώ ήμουν κολλητός στην πόρτα, μια άλλη κυρία μελαχρινή αυτή τη φορά, της ίδιας ηλικίας μου είπε με ευγενικό παρακλητικό τόνο : «Με απέλυσαν. Έχετε κάτι;». Ενώ είχε ανοίξει η πόρτα κι επειδή δεν είχα άλλα ψιλά έβγαλα ένα πεντάευρο και της το έδωσα. Κι ενώ εγώ ήμουν έξω από κάποια μαγαζιά και μου είπε «ευχαριστώ.». Ανέβηκα την σκάλα και βγήκα στους δρόμους. 

Περπατώντας προς την πλατεία Κηφισιάς πρόσεξα ότι πάρα πολλά μαγαζιά ήταν ξενοίκιαστα. Ότι τα μαγαζιά που πουλούσαν σάντουιτς, καφέδες και ψωμί είχαν πολλαπλασιαστεί. Για δε τα σουβλατζίδικα δεν θα εκφέρω άποψη, επί του παρόντος. Κόσμος δάγκωνε δώδεκα η ώρα το μεσημέρι διάφορα σάντουιτς και τοστ, ρουφώντας ιταλικούς καφέδες σε πλαστικά ποτήρια. Συνειδητοποίησα επίσης ότι καινούργια φαρμακεία είχαν ανοίξει το ένα δίπλα στο άλλο. Όλα σαν να είναι φτιαγμένα από τον ίδιο διακοσμητή, φωτισμένα με το ίδιο δυνατό φως, λαμπερά από καθαριότητα και γεμάτα πελάτες. Τότε θυμήθηκα κάτι που μου είχε πει ένας φίλος. «Δεν πολλαπλασιάστηκαν οι άρρωστοι. Τα ψυχοφάρμακα. Όλοι πια παίρνουν χάπια.».

Εν τω μεταξύ, στ’ αφτί μου δίχως να το προκαλέσω ερχόταν η δήλωση του κ. Χιωτάκη: «Πάμε για την Κηφισιά του αύριο.», ή την δήλωση Θωμάκου που ήταν και η «ταμπέλα» του συνδυασμού του «δύναμη ελπίδας»

Περπάτησα ως την Πλατεία και έβγαλα την κάρτα να ανάληψη χρημάτων από την ALPHA Bank. Μου φάνηκε άδειος ο χώρος γιατί δεν ήταν εκεί καθισμένη με τις φουσκωμένες σακούλες της η κυρία που πουλούσε διάφορα ζαρζαβατικά στους πελάτες της τράπεζας και τους περαστικούς. Τι να έπαθε η καημένη αναρωτήθηκα και έκανα να πάω στην οδό Κασσαβέτη όπου είχα ραντεβού με γνωστό μου να με πάει με το αυτοκίνητο σε μια συνάντηση. Πριν προλάβω να περάσω τη διάβαση ένας κύριος με πλησίασε. Ήταν ασπρομάλλης. Είχε την ίδια ηλικία με τις δυο προηγούμενες κυρίες. Με κοίταξε ίσα στα μάτια. Ευγενικά. Δίχως καμιά κακομοίρικη διάθεση: «Μπορείτε να δώσετε κάτι;». Έβγαλα και του έδωσα, δίχως να αρθρώσω λέξη, πέντε ευρώ.

Αυτή τη φορά δεν άφησα να μου πει εκείνος το «ευχαριστώ». Εγώ τον ευχαρίστησα. Με κοίταξε και μου χαμογέλασε. Αν δεν είναι άγγελοι αυτοί τότε ποιος είναι; 

Ήταν η τυχερή μου μέρα.-    

Πηγή:ΤΑ ΝΕΑ της ΚΗΦΙΣΙΑΣ