ενημέρωση 4:06, 15 August, 2026

Θα σωθείς κυρά Μαρία, θα σωθείς, θα σωθείς...

 

 
Αν και η αλεπού θεωρείται απειλούμενο είδος της ελληνικής πανίδας, παραμένει στα θηρεύσιμα είδη, μάλιστα χωρίς περιορισμό στις μέρες κυνηγιού της και χωρίς περιορισμό στον αριθμό ζώων που μπορεί κάποιος κυνηγός να σκοτώσει. Πρόκειται για μία ακόμα αντίφαση της ελληνικής νομοθεσίας που από τη μία προστατεύει το συμπαθές τετράποδο και από την άλλη δίνει το πράσινο φως για την αλόγιστη εξόντωση του. Με αίτημα την ένταξη της αλεπούς στα προστατευόμενα είδη μια ηλεκτρονική «διαδήλωση» βρίσκεται σε εξέλιξη στο διαδίκτυο, με την ομάδα «Σώστε την αλεπού- Save fox in Greece» να μας καλεί να συμβάλλουμε στην προστασία της γνωστής μας από τα παραμύθια,«κυρά-Μαριώς».

Υπό απειλή αλλά όχι υπό προστασία

Η ελληνική αλεπού, που ανήκει στην κατηγορία της Κόκκινης Αλεπούς, στις μέρες μας θεωρείται απειλούμενο είδος της ελληνικής πανίδας.

«Θεωρείται απειλούμενο είδος -έστω ελάχιστης ανησυχίας- της ελληνικής πανίδας, αλλά και μη εκτιμημένο (ΝΕ - Not Εvaluated), δηλαδή, η αλεπού ανήκει στα είδη, που δεν ήταν δυνατόν να αξιολογηθεί ως προς τα σχετικά κριτήρια του Κόκκινου Βιβλίου των Απειλούμενων Ζώων της Ελλάδας της Διεθνούς Ένωσης Προστασίας της Φύσης (IUCN)», εξηγεί στο tvxs.gr ο Τάσος Καραντής, μέλος της ομάδας «Σώστε την αλεπού- Save fox in Greece», περιγράφοντας το υπάρχον νομικό καθεστώς.

Μέχρι το 1992 η αλεπού θεωρείτο βλαβερό είδος που έκανε ζημιές στη γεωργία και την κτηνοτροφία με αποτέλεσμα το κυνήγι της όχι μόνο να ήταν ελεύθερο αλλά να επιβραβεύεται κιόλας. Σήμερα το επιχείρημα της βλαπτικότητας καταρρέει καθώς έχει αποδειχθεί ότι η αλεπού όχι μόνο δεν προκαλεί ζημιές αλλά είναι και πολύτιμος σύμμαχος για τους καλλιεργητές, καθώς συμβάλλει στον περιορισμό των ζημιών από τα ποντίκια. Η λαϊκή εντύπωση, ότι η αλεπού καταστρέφει τα κονικλοτροφεία και τα κοτέτσια των ανθρώπων είναι επίσης υπερβολική, καθώς, σύμφωνα με σχετικές μελέτες, η διατροφής της κόκκινης αλεπούς αποτελείται:

  • Κατά 48,4% από φρούτα και καρπούς με κουκούτσια
  • Κατά 27,2% από μικρά τρωκτικά
  • Κατά 6,5% από λαγούς και κουνέλια
  • Κατά 3,1% από μικρά πουλιά
  • Κατά 3,1% από έντομα
  • Κατά 11,7% από άλλα είδη (κυρίως σκουλήκια και ψάρια)

Τα νούμερα της προ 1992 εποχής όμως έκαναν λόγο, ούτε λίγο ούτε πολύ, για «γενοκτονία» με 50.000 αλεπούδες να σκοτώνονται κάθε χρόνο.

Την τότε κατάσταση περιγράφουν ωμά οι ίδιοι οι κυνηγοίλέγοντας: «Την εποχή που δινόταν αμοιβή για την αλεπού θηρεύονταν μέχρι και 50.000 αλεπούδες ετησίως σύμφωνα με παλιές αναφορές των δασαρχείων. Αυτά μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1980.Τότε μπήκαμε στην εποχή της πολιτικής ορθότητας και της ιδεοληψίας που κακώς ονομάστηκε οικολογία στην Ελλάδα. Ο όρος επιβλαβές έγινε ταμπού, όλα τα είδη της πανίδας απέκτησαν ίσα δικαιώματα... Το 1992 ήταν το έτος της επίσημης κατάργησης του όρου επιβλαβή και παύσης της επ' αμοιβή δίωξης της αλεπούς....Η πιο αποτελεσματική, και η μοναδική επιλεκτική, λύση παραμένει το τουφέκι. Θα πρέπει, λοιπόν, να ξαναφέρουμε την παράδοση του αλεποκυνηγιού και τις τεχνικές του....».

«Πρόκειται για τραγική ειρωνεία της ανθρώπινης αλαζονείας : οι πρώτοι, ανατομικά, σύγχρονοι άνθρωποι, έζησαν και πήραν την τελική μορφή τους, πριν 200.000 χρόνια. Η αλεπού εμφανίστηκε στη Γη πριν από 400.000 χρόνια. Τα νεότερα είδη κι “ήμερα» (;), ήρθαν να κάνουν το “ρυθμιστή - θεό ή φύση, όπως το πιστεύει ο καθένας” και να εξαφανίσουν τα παλαιότερα κι “άγρια”(;)…”, θα σχολιάσει ο Τάσος Καραντής απαντώντας εμμέσως στα προαναφερθέντα.

«Όλο το θέμα αλεπού, είναι βάναυσο και βάρβαρο! Από το ανεξέλεγκτο κυνήγι τους, ως το φόλιασμα τους! Αν δεν μπει η αλεπού στα προστατευόμενα είδη της ελληνικής πανίδας, θα την θυμόμαστε από τους μύθους του Αισώπου και θα την βλέπουμε μόνο στις φωτογραφίες», θα πει καταληκτικά.

Η (αν) - ηθική του κυνηγιού

Με την εκβιομηχανοποίηση της κτηνοτροφίας, το κυνήγι δεν αποτελεί πια επιτακτική ανάγκη επιβίωσης.  «Οι δικαιολογίες των κυνηγών, πως συνεχίζουν μια χιλιάδων ετών ανθρώπινη δραστηριότητα δεν στέκει. Ο προϊστορικός άνθρωπος κυνηγούσε για την εξασφάλιση της τροφής του. Εδώ και χιλιάδες χρόνια, ο άνθρωπος έχει εξημερώσει τα ζώα εκτροφής για τις διατροφικές του ανάγκες και δεν χρειάζεται να βγαίνει στα βουνά», σημειώνει ο κ. Καραντής. «Αν οι κυνηγοί αγαπάνε τη χλωρίδα και την πανίδα, τους προτείνω τις πεζοπορίες και τις φωτογραφίσεις των άγριων ζώων, κι όχι τον τουφεκισμό τους και την εξαφάνισή τους!», τονίζει και συνεχίζει: « Αν πάλι, οι κυνηγοί αγαπάνε τα όπλα, υπάρχει το άθλημα της σκοποβολής, που είναι κι ολυμπιακό! Ας αφήσουν το αιματοβαμμένο σπορ του κυνηγιού! Βρισκόμαστε στον 21o αιώνα κι όχι στην προϊστορική εποχή!».   

Κατόπιν αυτών, εύλογη απορία είναι λοιπόν γιατί η πολιτεία επιτρέπει την επικράτηση του ανθρώπου επί της πανίδας, κατά τέτοιο βάναυσο τρόπο. Την απάντηση δίνουν και πάλι οι ίδιοι οι κυνηγοί μέσα από τις αντιδράσεις τους στις πρόσφατες εξαγγελίες ΣΥΡΙΖΑ, ότι αποτελεί προγραμματική του δέσμευση να περιοριστεί το κυνήγι σε περίπτωση εκλογικής του επικράτησης. Χαρακτηριστικό είναι το απόσπασμα επιστολής του Κυνηγετικού Συλλόγου Μολάων προς τον Αλέξη Τσίπρα, όπου ο πρόεδρος του συλλόγου διερωτάται: «Ποιους Έλληνες (200. 000 κυνηγούς ) θα τιμωρήσετε με αυτά που ανακοινώσατε, αυτούς που προσφέρουν 1,5 δις ευρώ στην ελληνική οικονομία από: άδειες θήρας, ρούχα, φυσίγγια, όπλα, καύσιμα, ξενοδοχεία, ταβέρνες, σκυλιά, αυτοκίνητα;;;;;».

«Δυστυχώς, το ελληνικό κράτος, βλέπει ψηφοθηρικά κι ωφελιμιστικά το κυνήγι. Γι’ αυτό και δεν το απαγορεύει! Κρατά μια πολιτικάντικη στάση, ρίχνοντας μια καραμέλα στους κυνηγούς περί νομιμότητας του κυνηγιού και μια καραμέλα στους φιλόζωους, όπως π.χ. φιλοζωικός νόμος 4039/2012», σχολιάζει ο Τάσος Καραντής. «Αν το κράτος είχε ουμανιστικές κι οικολογικές ευαισθησίες, θα έβαζε τη φιλοζωία και ως μάθημα στα σχολεία, θα έλυνε το πρόβλημα των αδέσποτων, πριν σεβαστεί και την ελληνική πανίδα, με την απαγόρευση του κυνηγιού», θα πει επίσης.

«Σώστε την αλεπού- Save fox in Greece»

Η ομάδα «Σώστε την αλεπού- Save fox in Greece» δημιουργήθηκε πριν, μόλις δυο μήνες, και ήδη αριθμεί 725 μέλη. «Να διευκρινίσουμε πως δεν είμαστε οι φιλόζωοι που έχουν, απλά, ένα ζώο συντροφιάς στο σπίτι τους, αλλά αγαπάμε κι ευαισθητοποιούμαστε για όλα τα ζώα του πλανήτη -εξημερωμένα κι άγρια- δηλαδή, για την πανίδα του, και φυσικά, για την πανίδα της Ελλάδας. Είμαστε, για να το θέσω αλλιώς, ενεργητικοί κι ακτιβιστές φιλόζωοι», λέει ο Τάσος Καραντής.

Βασικός, σκοπός και στόχος της ομάδας είναι η απαγόρευση του κυνηγιού της αλεπούς, δηλαδή η έξοδος της αλεπούς από τα θηρεύσιμα είδη (ρυθμίσεις θήρας 2014-2015) κι η ένταξή της στην κατηγορία των προστατευόμενων ειδών. 

Η προσπάθειά της ομάδας εστιάζεται αυτή τη στιγμή σε μία ηλεκτρονική διαμαρτυρία που βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη στο διαδίκτυο και εστιάζει στη συγκέντρωση υπογραφών στο ψήφισμά όπου διατυπώνει τα αιτήματα της και το οποίο προτίθεται να επιδώσει προς το ελληνικό κοινοβούλιο.

«Θα έλεγα, ακόμα και προς αυτούς που δεν είναι φιλόζωοι, αλλά, τουλάχιστον – με βάση την κοινή λογική – δεν μισούν τα ζώα κι αγαπάνε την πατρίδα μας, ας πλαισιώσουν την ομάδα μας, και, κυρίως, ας υπογράψουν, για να σώσουμε ένα από τα πιο ωφέλιμα και συμπαθητικά είδη της ελληνικής πανίδας. Κι η ελληνική πανίδα είναι μέρος του ελληνικού πολιτισμού μας! Του οικολογικού μας πολιτισμού μας! Ας μην τον σκοτώσουμε – οι ίδιοι – κι αυτόν!», θα καταλήξει ο Τάσος Καραντής.

Πηγή:tvxs

 

  • Κατηγορία GREEN LIFE
  • 0

Νέο είδος ανελκυστήρα κινείται οριζοντίως και καθέτως

Βερολίνο
Ένας ανελκυστήρας χωρίς καλώδιο, ο οποίος κινείται με μαγνήτες και μπορεί να κινείται όχι μόνο κατακόρυφα αλλά και οριζόντια, υπόσχεται να αλλάξει τους ουρανοξύστες του μέλλοντος.

Όπως αναφέρουν οι Financial Times, η γερμανική ThyssenKrupp, γίγαντας της χαλυβουργίας και των ανελκυστήρων, παρουσίασε το νέο σύστημα Multi, το οποίο επιτρέπει σε πολλά ασανσέρ να κινούνται μέσα στο ίδιο φρεάτιο.

Εδώ και χρόνια οι κατασκευαστές ανελκυστήρων δέχονται πιέσεις για αλλαγή του παραδοσιακού σχεδιασμού. Τα ασανσέρ θέτουν περιορισμούς στο ύψος των ουρανοξυστών: όσο ψηλότερο το κτήριο, τόσο περισσότερα φρεάτια ανελκυστήρων πρέπει να στριμωχτούν στην ίδια επιφάνεια, καταναλώνοντας πολύτιμο χώρο.

Το σύστημα Multi θα μπορούσε να δώσει τη λύση. Όταν ο ανελκυστήρας φτάσει στην κορυφή του φρεατίου, κινείται οριζόντια και στη συνέχεια κατεβαίνει από ένα δεύτερο φρεάτιο. Αυτό απελευθερώνει το πρώτο φρεάτιο για το επόμενο ασανσέρ και η διαδικασία επαναλαμβάνεται αδιάκοπα.

Οι ανελκυστήρες του συστήματος, κατασκευασμένοι από ελαφριά, σύνθετα υλικά άνθρακα, δεν κρέμονται από συρματόσχοινα όπως οι συμβατικοί ανελκυστήρες. Κινούνται σε κατακόρυφες ράγες με «μαγνητικούς γραμμικούς κινητήρες», μια τεχνολογία της ThyssenKrupp που αναπτύχθηκε αρχικά για τρένα μαγνητικής αιώρησης, γνωστά ως Maglev, τα οποία αιωρούνται πάνω από τις γραμμές με ισχυρά μαγνητικά πεδία.

Το μόνο που δεν εντυπωσιάζει με τους ανελκυστήρες Multi είναι η ταχύτητά τους, η οποία περιορίζεται στα 5 μέτρα ανά δευτερόλεπτο, ή 18 χιλιόμετρα την ώρα. Συγκριτικά, ο ταχύτερος ανελκυστήρας του κόσμου, ο οποίος λειτουργεί στον ουρανοξύστη Taipei 101 της Ταϊβάν, φτάνει τα 16,8 μέτρα το δευτερόλεπτο ή 60,5 χιλιόμετρα την ώρα.

Η ThyssenKrupp υποστηρίζει πάντως ότι, παρά τη χαμηλή ταχύτητα, οι χρήστες δεν θα περιμένουν πολύ ώρα. Η χρήση κοινών φρεατίων επιτρέπει την άφιξη μιας καμπίνας κάθε 15 με 30 δευτερόλεπτα.

Από το 2016, το σύστημα Multi θα δοκιμαστεί σε έναν ουρανοξύστη των 240 μέτρων που κατασκευάζεται στο Ρότβαϊλ της Γερμανίας.

ΒΜW σειρά 3 για την plug-in, υβριδική

Οι πρώτες συστάσεις της ΒΜW για την plug-in υβριδική Σειρά 3
Η BMW παρουσίασε μια πρωτότυπη plug-in υβριδική Σειρά 3 με… αφετηρία την προσεχή ανανέωση του μοντέλου –εξ ου και το καμουφλάζ- και η οποία υπόσχεται επιδόσεις αντίστοιχες μιας εξακύλινδρης 3άρας αλλά και μέση τιμή κατανάλωσης καυσίμου 3,0 λίτρων/100 χλμ.  
 
 
Η βαυαρική φίρμα δημοσιοποίησε τα πρώτα στοιχεία για την plug-in υβριδική έκδοση της Σειράς 3 τα οποία αποκάλυψε στο πλαίσιο εκδήλωσης για τις τεχνολογικές καινοτομίες του ομίλου και με όχημα την ανανεωμένη -και καμουφλαρισμένη- εκδοχή του δημοφιλούς premium sedan.

Εκτός από τα εθιμοτυπικά νέα σχεδιαστικά στοιχεία και τις βελτιώσεις που θα φέρει η ανανέωση της, η Σειρά 3 υπόσχεται και μια πρωτόγνωρη εξέλιξη η οποία έγκειται στην συνύπαρξη ενός δίλιτρου turbo βενζινοκινητήρα με ηλεκτρικό μοτέρ και που υπόσχεται αντίστοιχες επιδόσεις με μια εξακύλινδρη έκδοση της 3άρας.

Σύμφωνα, λοιπόν, με τις συστάσεις η συνδυαστική ισχύς της πρωτότυπης plug-in hybrid Σειράς 3 διαμορφώνεται σε 245 ίππους και 400 Nm ροπής. 

Το μηχανικό σύνολο συμπληρώνεται από την παρουσία μιας αναβαθμισμένης εκδοχής του αυτόματου κιβωτίου Steptronic εξασφαλίζοντας τιμές κατανάλωσης καυσίμου που περιορίζονται σε 2,0 λίτρα/100 χλμ. μέγεθος που, με τη σειρά του, μεταφράζεται σε μόλις 50 γρ./χλμ. διοξειδίου του άνθρακα. 

Παράλληλα, η plug-in υβριδική 3άρα έχει τη δυνατότητα ηλεκτρικής λειτουργίας με αυτονομία 35 χλμ. πρόγραμμα στο οποίο μπορεί να κινηθεί με ταχύτητες έως και 120 χλμ./ώρα.

Για αυτό –και όχι μόνο για αυτό- είναι υπεύθυνες οι συστοιχίες ιόντων λιθίου που τοποθετούνται κάτω από το πάτωμα του πορτ μπαγκάζ και οι οποίες μπορούν να φορτίσουν μέσω πρίζας σε οικιακό δίκτυο.

Παράλληλα με τα βασικά στοιχεία του αποδοτικού χαρακτήρα της, η BMW Σειράς 3 plug-in hybrid διαθέτει και το σύστημα Driving Experience Control, το οποίο δίνει στον οδηγό, μέσω ενός διακόπτη στην κεντρική κονσόλα, τη δυνατότητα να επιλέξει μεταξύ των προγραμμάτων Comfort, Sport και Eco Pro τα οποία παραμετροποιούν αναλόγως τη λειτουργία του μηχανικού συνόλου και του κιβωτίου αλλά και τις ρυθμίσεις της ανάρτησης.

 

  • Κατηγορία AUTO-MOTO
  • 0
Φράγκικος χαλβάς παιδικού γούστου

Φράγκικος χαλβάς παιδικού γούστου

Πάει αρκετός καιρός που δεν έχω επισκεφθεί τη Γαλλία. Παλιότερα, δευτερεύουσες επαγγελματικές υποχρεώσεις με καλούσαν συχνά - πυκνά στο Παρίσι. Κι εκεί, στις ελεύθερες ώρες μου, το είχα τάμα κάθε φορά να περάσω από το αγαπημένο μου βιβλιοπωλείο του Saint- Germain, με την τόσο προσφυή ονομασία L’ ecume des pages  («Στον αφρό των σελίδων», προφανώς κατά το «Στον αφρό των ημερών» του βέρου Παριζιάνου της αριστερής όχθης Boris Vian). Συναντούσα στα τραπέζια του τα νέα βιβλία που έπρεπε να φυλλομετρήσω (πόσο καλότυχος αισθανόμουν πάντα που τα ωραία κείμενα με την καινούρια, όλο φρεσκάδα επιχειρηματολογία με βρίσκαν πρώτα εκείνα, αντί να σκαλίζω εγώ υπομονετικά να τα βρω). Στην επιστροφή μου στο ξενοδοχείο φρόντιζα βέβαια να προμηθευτώ από το πρώτο περίπτερο και το μηνιαίο λαϊκό περιοδικό, με πλούσια και ποικίλη ύλη, Cuisine et vins de France (Μαγειρική και κρασιά της Γαλλίας). Μαντέψτε τώρα ποιαν από τις δύο σακκούλες άνοιγα πρώτα, φτάνοντας στο δωμάτιο του ξενοδοχείου μου. Εκείνη του βιβλιοπωλείου ή την άλλη, του περιπτέρου, με τ’ αφιερώματα στην παλιά τέχνη κόσκινο των φίλων Γάλλων;

Λίγα πράγματα μου λείψαν τον τελευταίο καιρό εδώ, στην Αίγινα. Ομολογώ όμως πως μου ’λειψε πολύ το καλοστημένο και πάντα ευρηματικό γαλλικό μαγειρικό περιοδικό - ένα έντυπο που πάντα χαίρεσαι να το ψωνίζεις από το περίπτερο της γειτονιάς σου. Και, ω, τι ωραία έκπληξη που τις προάλλες το βρήκα στα ράφια του ντόπιου Κέντρου Τύπου, στην καρδιά του λιμανιού μας. Κατακλυσμό , όπως όλοι ξέρουμε, τελευταίως, από γηγενή μαγειρέματα στην τηλεόραση, στο διαδίκτυο, στα πολυσέλιδα φύλλα του Σαββατοκύριακου - ο θεός να τις κάνει εφημερίδες, χωρίς τις ειδήσεις της ημέρας, μόνο με σχόλια και λιγότερο ή περισσότερο εμβριθείς αναλύσεις - καθώς βέβαια και στα life-style - τρομάρα μας - περιοδικά. Ένας ψόγος, παρενθετικά εδώ - από τον οποίο προφανώς εξαιρείται το καλότροπο και καλόγουστο δικό μας bostanistas (αν δεν παινέψεις το σπίτι σου...): Δύο είναι οι σαφώς αντιφατικές τάσεις που επικρατούν στην εγχώρια κουζινογραφία: από τη μια μεριά οι εξεζητημένες και συχνά ακατέργαστες νεωτερικές προτάσεις και από την άλλη μια σεβαστική υπόκλιση σε μιαν απολιθωμένη παράδοση, την οποία είναι σχεδόν αδύνατον να διαχειριστούν οι σημερινοί φίλοι του καλού φαγητού (δυσεύρετα υλικά, ακριβοθώρητες τεχνικές που έχουν πάψει πια να περνούν από χέρι σε χέρι κι από γενιά σε γενιά και ούτω καθεξής). Χάθηκε, λοιπόν, αγαπητοί φίλοι, ο πάντα στρωτός μέσος δρόμος, αυτός ακριβώς που είναι η μετριοπαθής επιλογή του Cuisine et Vins de France, με το οποίο ξαναέσμιξα με τόση χαρά, όπως προείπα, προ ημερών;

Ξεσηκώνω, λοιπόν, από την έκδοση του Νοεμβρίου τη συνταγή για ένα οικογενειακό γλύκισμα που έτερψε μικρούς και μεγάλους χρόνια πολλά τώρα. Δυτικότροπο χαλβά θα τον έλεγα και είναι τουλάχιστον εξίσου απολαυστικός με τον δικό μας, ανατολίτικης εμπνεύσεως. Το καλό περιοδικό σημειώνει πως έχουν προταθεί πολλές παραλλαγές του, αλλ’ η συντακτική ομάδα προτιμά να σταθεί στην πιο κλασική εκδοχή του. Μαγείρεμα ή πλάσιμο (όπως ομάδα) που κερδίζει, δεν αλλάζει.

Gateau de semoule
(Σιμιγδαλένια τούρτα)

Χρειαζόμαστε

125 γρ. σιμιγδάλι ψιλό
  • 1 λίτρο γάλα (πλήρες)
  • 75 γρ. ζάχαρη άχνη
  • 15 μεγάλους κύβους ζάχαρης
  • 3 αβγά
  • 75 γρ. σταφίδα ξανθιά
  • ρούμι (4 κουταλιές  σούπας τουλάχιστον)

Σε μια κατσαρόλα με ανθεκτικό πάτο βάζουμε τους κύβους της ζάχαρης σε μέτρια φωτιά. Θα λιώσουν ενόσω εμείς ταρακουνάμε διαρκώς την κατσαρόλα, πιάνοντάς την από το χερούλι. Μόλις αρχίσει και ξανθαίνει η λιωμένη ζάχαρη - απαρχή καραμέλας - την μεταφέρουμε αμέσως σε μια κυκλική φόρμα - προσοχή, εδώ, η οποιαδήποτε καθυστέρηση μπορεί ν’ ακριβοπληρωθεί. Η ρευστή ακόμα καραμέλα μας, καθώς χειριζόμαστε επιδέξια τη φόρμα, πρέπει να πάει παντού, από τον πάτο ως επάνω στα χείλη του σκεύους. (Μια σπάτουλα επίσης θα μας κάνει σίγουρα τη ζωή πιο εύκολη.)

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς. Έχουμε βουτήξει τις σταφίδες στο ρούμι και τις έχουμε αφήσει να φουσκώσουν. Χωρίζουμε τους κροκούς από τ’ ασπράδια των αβγών. Με τ’ ασπράδια ετοιμάζουμε μια σφιχτή μαρέγκα. Ζεσταίνουμε το γάλα με τη ζάχαρη άχνη σε μια βοηθητική κατσαρόλα. Μόλις αρχίσει να παίρνει βράση, ρίχνουμε το σιμιγδάλι κι ανακατεύουμε σταθερά το μίγμα, 10 λεπτά πάνω κάτω, με μια ξύλινη κουτάλα. Τόσο όσο να δούμε το σιμιγδάλι μας να φουσκώνει.

Μακριά από τη φωτιά, προσθέτουμε τα κροκάδια των αβγών ένα ένα, ανακατεύοντας καλά το μίγμα κάθε φορά. Προσθέτουμε τώρα τις σταφίδες που είχαμε βουτήξει στο ρούμι. Επιμελές ανακάτεμα και πάλι. Τελευταία φροντίδα η εισαγωγή της μαρέγκας μας με τις γνωστές ελαφριές ανακινήσεις που την διπλώνουν μέσα στο γλύκισμα. Μεταφορά στη φόρμα που έχουμε ντύσει με την ελαφριά καραμέλα, και, ωπ, στον φούρνο για τρία τέταρτα της ώρας περίπου.

Βγάζοντάς την από το φούρνο, αφήνουμε τη σιμιγδαλένια τούρτα μας να ξεκουραστεί. Ένα δεκάλεπτο αρκεί πριν την μεταφέρουμε σε μια πιατέλα. Το γλύκισμά μας σερβίρεται χλιαρό ή δροσερό.

Χαλβάς με βούτυρο ή λάδι, να τώρα και με γάλα. Διαλέξτε και πάρτε. Η δυνατότητα επιλογής είναι πάντα καλό πράγμα. Συμβουλευτείτε πάντως και τους μπόμπιρες που είναι ενδεχομένως πλάι σας - κάτι μου λέει πως ο πειρασμός του καραμελωμένου γαλατένιου χαλβά θα είναι γι’ αυτούς ακαταμάχητος.