Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Ίσως να έχω τελικά χαμηλό επίπεδο κορεσμού σε κάποια πράγματα. Ίσως να έχει να κάνει με τον τρόπο που έχω επιλέξει να αντιστέκομαι. Ίσως να μην έχω υπομονή, να μην μου αρέσει να με θεωρούν ηλίθιο, να μην ανέχομαι να με χειραγωγούν ενώ το διακρίνω ξεκάθαρα.

Το «δια ταύτα» αυτής της ενδοσκόπησης είναι ότι η πολιτική αντιπαράθεση, αυτή η προ-εκλογική κυρίως, με έχει απογοητεύσει σε τέτοιο βαθμό που κάθε φορά που ασχολούμαι με ένα θέμα, κάθε φορά που παρακολουθώ μια συζήτηση ή διαβάζω δηλώσεις πολιτικών, κάθε κακόβουλη επίθεση και διαστρέβλωση που εκσφενδονίζεται με άνεση και αλαζονεία και κάθε επικοινωνιακό παιχνίδι που παίζεται πάνω στις πλάτες ενός ολόκληρου λαού μου αφήνει μια πικρή γεύση αηδίας, καθημερινά χειρότερη.

Δεν θέλω πια να ακούω τις αβάσιμες κατηγόριες, τους προκλητικούς χαρακτηρισμούς, την αήθη επικινδυνολογία, τις προσβολές και τις ψευτιές στις οποίες μας εκθέτουν, κάνοντας μας συνένοχους άθελα μας, όλοι εκείνοι στα χέρια των οποίων έχουμε εναποθέσει την τύχη αυτού του τόπου. Περίμενα, το ομολογώ, ότι αυτή τη φορά θα ήταν ίσως λίγο διαφορετικά τα πράγματα.

Όταν μια χώρα έχει περάσει - και συνεχίζει να περνάει - την χειρότερη περίοδο της νεότερης ιστορίας της μετά την χούντα, όταν έχουν ανατραπεί όλα τα δεδομένα και η κοινωνία είναι διαλυμένη, κανείς θα φανταζόταν ότι οι προεκλογικές πρακτικές του παρελθόντος, του αποτυχημένου και καταστροφικού παρελθόντος, θα είχαν εξαφανιστεί ή έστω λιγοστέψει και περιθοριοποιηθεί.

Αντίθετα είναι εμφανές ότι έχει συμβεί ακριβώς το αντίθετο και η σημερινή αντιπαράθεση είναι πιο βδελυρή και βρώμικη από ποτέ. Οι γονείς θα έπρεπε να μην αφήνουν τα παιδιά τους να παρακολουθούν ειδήσεις ή πολιτικές εκπομπές. Θα έπρεπε να θεωρούνται Ακατάλληλες για Ανηλίκους καθώς το μόνο που θα δουν είναι χτυπήματα κάτω από τη ζώνη, ψευτιές, μισαλλόδοξα και ρατσιστικά σχόλια, προσβολές και ύβρεις.

Δεν πρόκειται τα παιδιά να πάρουν κανένα μάθημα ήθους ή δημοκρατίας και σίγουρα αυτό που θα βιώσουν δεν είναι κάτι στο οποίο θα έπρεπε να εκτίθενται σε τρυφερή και εύπλαστη ηλικία. Καλύτερα το Criminal Minds παρά αυτό που λέει ο λόγος. Στο κάτω κάτω εκείνο είναι μυθοπλασία, η βία σκηνοθετημένη και το αίμα ψεύτικο. Στη πολιτική ζωή του τόπου, όμως, είναι δυστυχώς όλα πολύ αληθινά και σιχαμερά.

Δεν ισχύει για όλους αυτό, το γνωρίζω. Η γενίκευση και η απλούστευση, χάριν επιχειρηματολογίας, δεν είναι πάντα σωστή. Αλλά, δυστυχώς, αυτή είναι η εικόνα που τελικά επικρατεί στη συνείδηση του κόσμου... Οι καλοί, οι σωστοί, οι ειλικρινείς και οι άφθαρτοι, όσοι υπάρχουν από αυτούς, κινδυνεύουν να χαθούν, να αφανιστούν άλλα, δυστυχώς, και να παρασυρθούν από το γενικό κλίμα αυτής της αντιπαράθεσης.

Και εγώ όσο γράφω άρθρα για αυτά, όσο σχολιάζω και αναλύω και προβληματίζομαι και αναπαράγω σκέψεις και ιδέες τόσο περισσότερο αναρωτιέμαι αν κάνω καλά, τόσο περισσότερο νιώθω ότι, με έναν σχεδόν αδιόρατο τρόπο, εμπλέκομαι και γω σε ένα παιχνίδι που δεν έχει ούτε καθαρούς ούτε ξεκάθαρους κανόνες.

Και επειδή για μένα η τέχνη, η λογοτεχνία, η μουσική, ο πολιτισμός γενικότερα, δεν αποτελούν αποφυγή της σύγχρονης δύσκολης πραγματικότητας ούτε πολυτέλεια, αλλά, αντίθετα, εναλλακτικά και σημαντικά «όπλα» προόδου και ανατροπής και μια πιο «ηθική» πολιτική και προσωπική προσέγγιση θα προσπαθήσω να επικεντρωθώ εκεί. Και όταν δεν θα έχω κάτι σημαντικό αλλά και «άξιο» να πω τότε θα σιωπήσω, συνειδητά και με επιλογή, ώστε να μην επιτρέψω στον εαυτό μου να προσθέσει ούτε ένα τόσο μικρό, έστω και ασήμαντο, πετραδάκι στην ρυπαρότητα που μας περιβάλλει.

Και αν δεν τα καταφέρω, αν υποκύψω, αν ενδώσω και παρασυρθώ από τον οχετό τότε... ντροπή μου!-

... ζούμε σε ένα κόσμο που έχουμε καθήκον να υπακούμε σε κανόνες, 

να συμπεριφερόμαστε κόσμια, με σεβασμό στου συμπολίτες ....

Πηγή:protagon

«Δεν θα γίνω ένας ροκ-σταρ. Θα γίνω ένας θρύλος», είχε πει ο Freddie Mercury. Και βγήκε αληθινός. Έχουν περάσει ήδη είκοσι δύο χρόνια από τον θάνατό του στις 24 Νοεμβρίου του 1991, από επιπλοκές που προκάλεσε η ασθένεια του AIDS. Στο τελευταίο άλμπουμ του με τους Queen είπε ένα υπερήφανο «The show must go on». Έμεινε στη μουσική ιστορία για τις μαγικές φωνητικές του ικανότητες, άφησε ως κληρονομιά τραγούδια που θεωρούνται άπιαστα αριστουργήματα, συγκρινόμενα με τη σύγχρονη μουσική παραγωγή στη Δύση. Και τέλος, «δίδαξε», τη σημασία της σκηνικής παρουσίας στους επόμενους perfomers, με τις «θεατρικές» ερμηνείες του που έκανα τα πλήθη στις συναυλίες του να παραληρούν. 

Το 1955 ο μικρός Φαρόκ στάλθηκε πίσω στην Ινδία σε ένα οικοτροφείο αρρένων. Εκεί πήρε το παρατσούκλι«Freddie» που θα κρατούσε για όλη του τη ζωή. Ο διευθυντής του σχολείου παρατήρησε το μουσικό ταλέντο και πρότεινε στους γονείς του να πάρει μαθήματα πιάνου. Και έτσι έγινε. Σε ηλικία δώδεκα ετών μπήκε στο μουσικό συγκρότημα The Hectics, με το οποίο έπαιζε σε διάφορες κυρίως σχολικές εκδηλώσεις.

Το 1963 επέστρεψε στη Ζανζιβάρη, που στα τέλη του της ίδιας χρονιάς απέκτησε την ανεξαρτησία της από το Ηνωμένο Βασίλειο. Τον Ιανουάριο του 1964 ξέσπασε βίαιη επανάσταση κατά του σουλτάνου της Ζανζιβάρης και ο δεκαεπτάχρονος τότε Freddie εγκατέλειψε το νησί μαζί με τους γονείς και την αδελφή του. Εγκαταστάθηκαν στο Λονδίνο, όπου ο Mercury σπούδασε γραφιστική στο Ealing College of Art κάνοντας παράλληλα τα πρώτα του μουσικά βήματα.

Λίγο μετά από την ίδρυση των Queen το 1970 ο «Freddie» Bulsara πήρε το καλλιτεχνικό όνομα «Mercury», το ρωμαϊκό αντίστοιχο του αγγελιοφόρου των θεών των αρχαίων Ελλήνων, τον Ερμή. Σύμφωνα με τον Brian May το όνομα αυτό έχει σχέση με το κομμάτι του Freddie Mercury «My Fairy King» στο πρώτο άλμπουμ των Queen, στο οποίο περιέχεται ο στίχος: «Mother Mercury, look what they've done to me, I cannot run I cannot hide». Μετά την ηχογράφηση, ο Freddie ρωτήθηκε αν η «Mother Mercury» του τραγουδιού αναφέρεται στην μητέρα του και αυτός απάντησε: «Ναι, από’ δω και πέρα, θα είμαι ο Freddie Mercury».

Σύντροφος του για αρκετά χρόνια στη δεκαετία του 1970 ήταν η Mary Austin. Χώρισαν όταν ο Freddie της αποκάλυψε ότι ήταν ομοφυλόφιλος, όμως έμειναν πολύ στενοί φίλοι. Αργότερα η Austin έγινε η κύρια κληρονόμος της περιουσίας του.

Σύντροφός του από το 1985 μέχρι το 1991 ήταν ο Jim Hutton που του έμεινε πιστός μέχρι την τελευταία του ημέρα.

Το 1991 οι Queen κυκλοφορούν τον τελευταίο τους δίσκο με τίτλο Innuendo. Στο τελευταίο τραγούδι, το κλασικό πια «The show must go on», οι στίχοι δείχνουν ότι ο Freddie Mercury γνώριζε πως δεν θα ήταν για πολύ καιρό ακόμη στη ζωή. Ήδη τα προηγούμενα χρόνια φούντωναν οι φήμες ότι έπασχε από AIDS, ασθένεια που τότε οδηγούσε ακόμη στον θάνατο.

Καθώς η κατάσταση του Freddie χειροτέρευε, οι φήμες γύρω από την υγεία του γίνονταν ακόμη εντονότερες. Στις 23 Νοεμβρίου του 1991 ανακοίνωσε στον Τύπο, που είχε κατασκηνώσει έξω από το σπίτι του στο Κένσινγκτον στο Λονδίνο, ότι πάσχει από AIDS.

Ένα εικοσιτετράωρο αργότερα άφησε την τελευταία του πνοή στο σπίτι του, στις 24 Νοεμβρίου 1991, σε ηλικία 45 ετών.

Όλο αυτό το διάστημα ήταν κοντά του οι γονείς του, η Mary Austin (πρώην σύντροφός του) και ο σύντροφος του τα τελευταία έξι χρόνια της ζωής του, Jim Hutton.

Η ζωή του μέσα από φωτογραφίες 

Στα 4α γενέθλιά του στη Ζανζιβάρη.

Πηγαίνοντας προς τον Ναό της Φωτιάς για τον εορτασμό των γενεθλίων του. Η οικογένειά του πήγαινε εκεί συνήθως με τοπικά ταξί, όμως η μητέρα του Jer ήθελε να βιώσει ο Freddie την παραδοσιακή βόλτα με το χειροκίνητο ταξί.

Από τα 7 του χρόνια, ο Freddie άρχισε να φοιτά σε ένα αγγλικό οικοτροφείο αρρένων στην Ινδία, στο Panchgani, 250 χμ περίπου από τη Βομβάη (το σημερινό Mumbai). Εδώ με ένα βραβείο για τον «πιο επιτυχημένο» μαθητή.

Σπούδασε στο Ealing Art College. Ήταν τότε που άρχισε να σκέφτεται μια καριέρα στη μουσική. Στο τελευταίο του έτος στο κολλέγιο, εντάχθηκε στους Ibex. Εδώ σε στιγμές χαλάρωσης με άλλα μέλη του συγκροτήματος στο Κένσινγκτον, στο δυτικό Λονδίνο.

Για φωτογράφηση των Queen που έγινε στο διαμέρισμα του Freddie στο Holland Park, στο δυτικό Λονδίνο.

Ο Freddie σε μια φωτογράφηση στο Primrose Hill στο βόρειο Λονδίνο, τον Σεπτέμβριο του 1974.

Με τους γονείς τους, Jer και Bomi Bulsara, σε μια επίσκεψή τους στο διαμέρισμα του Freddie στο Κένσινγκτον.

Στα παρασκήνια του Rainbow Theatre, στο Λονδίνο, το Νοέμβριο του 1974.

Φωτογραφίες που τραβήχτηκαν από τον Brian May, τον κιθαρίστα των Queen, χρησιμοποιώντας μια στερεοφωνική κάμερα. Με τη χρήση ενός stereo viewer, οι φωτογραφίες αυτές φαίνονται ιδιαίτερα αληθινές, μοιάζοντας με 3D εικόνες.

Το Duck House, το σπίτι στην άκρη της λίμνης της Γενεύης, στο Μοντρέ στην Ελβετία, έγινε το καταφύγιο του Freddie, μακριά από τα ΜΜΕ, κατά τη διάρκεια της τελευταίας φάσης της καριέρας του. Ήταν το σπίτι του ενόσω ηχογραφούσε τα τελευταία τραγούδια με τους Queen, στα Montreux's Mountain Studios. Εκεί έγραψε το τελευταίο τραγούδι του «A Winter's Tale» (Ένα χειμωνιάτικο Παραμύθι).

Ωστόσο το τελευταίο τραγούδι που έγραψε σε συνεργασία (με τον May) και η τελευταία του ερμηνείαήταν το «Mother Love». Δεν πρόλαβε να συνεχίσει την ηχογράφηση, γι' αυτό ακούγεται μόνο στο πρώτο μισό του.

Μία από τις πολλές «θεατρικές» εμφανίσεις του.

Σε μια ερμηνεία του στη Νέα Υόρκη, στη διάρκεια της περιοδείας «A Night at the Opera». Ο Freddie αγάπησε τη Νέα Υόρκη και για ένα διάστημα είχε ένα διαμέρισμα εκεί. Είχε πει σε φίλους του ότι στη Νέα Υόρκη ένιωθε ότι μπορούσε να συμπεριφερθεί περισσότερο ως «συνηθισμένο άτομο».

Σε μια συναυλία στη Βρετανία, στο πλαίσιο της περιοδείας «Α Night at the Opera».

Στο πάρτι για τα 39α γενέθλιά του στο club Mrs Henderson 's στο Μόναχο στη Γερμανία. Κάλεσε τους στενούς του φίλους  να διασκεδάσουν μέσα από το cross-dressing (μεταμφίεση - παρενδυσία) και στη συνέχεια βιντεοσκοπήθηκε το βίντεο-κλιπ του σόλο single του,«Living on my own».

Η εταιρεία παραγωγής του βίντεο, το απαγόρευσε. Το πλήρες βίντεο κλιπ δημοσιοποιήθηκε το 1993, με την επανακυκλοφορία του τραγουδιού.

Ο Freddie στο Μόναχο, δουλεύοντας το πρώτου του σόλο άλμπουμ, «Mr Bad Guy».

Ο Freddie Mercury λάτρευε τις γάτες του, τόσο πολύ, που όποτε βρισκόταν σε περιοδεία, έπαιρνε τακτικά τηλέφωνο για να δει τι κάνουν. Η πρώην σύντροφός του και πολύ καλή του φίλη Mary Austin, κρατούσε τις γάτες κοντά στο τηλέφωνο ώστε ο Freddie να μπορεί να τους μιλάει.

Είχε επίσης πολλά πορτραίτα τους. Είχε γράψει μάλισταένα τραγούδι για την αγαπημένη του γάτα, τηνDelilah (η δεύτερη γάτα πίσω).

*Οι περισσότερες φωτογραφίες από το βιβλίο Freddie Mercury, The Great Pretender, A Life in Pictures, αναδημοσιευμένες στοtelegraph.co.uk.