Γράφει ο Κώστας Αργυρός

Όταν είσαι δημοσιογράφος υπάρχουν στιγμές, που αισθάνεσαι ότι δεν υπάρχουν οι λέξεις, που θα έκαναν «ρεπορτάζ» αυτό που βιώνεις ως πραγματικότητα. Μπορείς να το αντιμετωπίσεις σαν επαγγελματική πρόκληση, αλλά σίγουρα οφείλεις να το χαρείς ως προσωπικό δώρο…

Ολοι όσοι έζησαν εκείνη τη νύχτα στο Βερολίνο, μπορεί να μην το επεξεργάζονταν εκείνη τη στιγμή συνειδητά, αλλά ένοιωθαν ότι ζουν κάτι ιστορικό, που δεν πρόκειται ποτέ να ξαναζήσουν. Κάτι που θα αλλάξει για πάντα τη ζωή τους. Το συναίσθημα αυτό το επιβεβαίωσα 11 μήνες αργότερα, τότε που η επίσημη επανένωση των δύο Γερμανιών, στις 3 Οκτωβρίου του 1990, προσπάθησε εμφανώς αποτυχημένα να μιμηθεί την αυθόρμητη γιορτή εκείνου του Νοέμβρη.

Η επίσημη Γερμανία όμως αποφάσισε να καθιερώσει ως εθνική εορτή την 3η Οκτωβρίου και όχι την 9η Νοεμβρίου. Αυτή η επιλογή από μόνη της λέει πολλά. Οχι τόσο για την ψυχοσύνθεση των Γερμανών, όπως απλουστευτικά θα πουν κάποιοι. Δεν είναι άλλωστε μια επιλογή, που έκαναν οι πολίτες. Ηταν η γερμανική πολιτική ελίτ, που βρέθηκε απροετοίμαστη εκείνη τη νύχτα, όταν κάποιοι όρμησαν με σφυριά και καλέμια στο «προστατευτικό αντιφασιστικό τείχος» και λες και αποφάσισε ότι από κει και πέρα δεν πρόκειται να ξαναφήσει ποτέ τίποτα στην τύχη. Στο εξής όλα θα ήταν προτιμότερο να γίνονται προγραμματισμένα και νοικοκυρεμένα.

Η αμηχανία της γερμανικής πολιτικής ηγεσίας μπροστά σε απρόβλεπτα γεγονότα αποκαλύφθηκε και είκοσι χρόνια αργότερα, όταν μια κρίση που κανείς δεν είχε φανταστεί, άρχισε να πριονίζει τα θεμέλια της Ευρώπης. Μπορεί να ακουστεί υπερβολικό αλλά η στάση της ανατολικογερμανίδας Ανγκέλα Μέρκελ θυμίζει σε πολλά τη συμπεριφορά εκείνου του καθεστώτος, στο οποίο γεννήθηκε, μεγάλωσε, μορφώθηκε και γαλουχήθηκε. «Όταν δε μας βολεύει η πραγματικότητα, τόσο χειρότερο για την πραγματικότητα» έλεγε ένα από τα ανέκδοτα, που ψιθυριστά κυκλοφορούσαν στο Ανατολικό Βερολίνο, για να δείξουν πόσο απομακρυσμένη από την πραγματική ζωή ήταν η κομματική νομενκλατούρα.

Τη στάση αυτή θα μπορούσε να την αποδώσει κανείς και στην σημερινή κυβέρνηση του Βερολίνου, η οποία ειδικά στην αρχή της κρίσης έμοιαζε να αρνείται την πραγματικότητα, δίνοντας ρεσιτάλ αμηχανίας, διστακτικότητας και εθελοτυφλίας. Τελικά επέλεξε να ντυθεί «αυστηρή δασκάλα», κάτοχος της μίας και μόνης αλήθειας στην Ευρώπη, που όλοι οφείλουν να προσκυνήσουν. Κάθε φορά, που η Μέρκελ σηκώνει το δάχτυλο και λέει ότι «θα πρέπει όλοι να τηρήσουν τις υποχρεώσεις τους», μου έρχεται στο νου ο γηραλέος Εριχ Χόνεκερ, ο τελευταίος και… φαρμακερός ηγέτης της Ανατολικής Γερμανίας, που λίγο πριν από εκείνο τον ιστορικό Νοέμβρη επέμενε ότι το Τείχος αν χρειαστεί θα παραμείνει στη θέση του ακόμα και για τα 100 επόμενα χρόνια. Δεν ήταν ο κακός του χαρακτήρας, τα άσχημα γονίδια, κάποια κληρονομική ιδιότητα που τον έκανε μοιραίο και θλιβερό. Ηταν απλά η εμμονή του να ζει σε ένα δικό του κόσμο, απόμακρο και αποστειρωμένο, γεμάτο από πενταετή πλάνα και προβλέψεις, που του έστελναν σωρηδόν κάποιοι φοβισμένοι αυλοκόλακες.

Το πρωϊ της 10ης Νοεμβρίου, ξενυχτισμένοι και λίγο ελαφρά σαστισμένοι περπατούσαμε με μερικούς ξένους συναδέλφους στο Λούστγκάρτεν, κοντά στο τείχος και …πέσαμε στο άγαλμα της Γερμανίας (δίδυμο εκείνου που υπάρχει στο πρώην στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Μάουτχάουζεν) με τους στίχους του Μπέρτολντ Μπρεχτ:

«Ω Γερμανία, χλωμή μητέρα!

Πώς καταφέρανε οι γιοι σου να σε κάνουνε έτσι,

που στους λαούς αναμεσό να κάθεσαι

σαν κοροϊδία ή τρόμος!»

Ο Φινλανδός της παρέας, πάντα ...επιφυλακτικός με τους Γερμανούς, βρήκε την ευκαιρία να ξεσπαθώσει: «να δεις που σε λίγα χρόνια πάλι θα τρέμουμε όλοι μας τη Γερμανία». Υπερβολικό; Ισως. Αλλά κανείς δε μπορούσε να φανταστεί τότε, πόσο «γερμανική» θα έχει γίνει σήμερα η Ευρώπη. Και πόσο κλειστοφοβική θα έχει γίνει μια κοινωνία, που κάποτε έμοιαζε να μην ξεχνά τα ιστορικά της “βαρίδια” και να σέβεται τουλάχιστον τις ανάγκες των γειτόνων της.

Η αδυναμία των Γερμανών να αισθανθούν αλληλεγγύη για την υπόλοιπη Ευρώπη ίσως να αποτελεί μια πληγή, που άνοιξαν οι εξελίξεις μετά την επανένωση. Δύο κοινωνίες τόσο διαφορετικές μεταξύ τους πιέστηκαν να γίνουν βίαια μία. Αυτό που βιώνουν είναι η δυσκολία να ξεπεραστούν οι ανισότητες, που συχνά λειτουργούν ακόμα σαν αόρατο τείχος. Αυτό που έμεινε, είναι η καχυποψία για κάθε συγκατοίκηση, που προϋποθέτει θυσίες. Οι Γερμανοί έχουν κάθε λόγο να γιορτάζουν στις 9 Νοέμβρη. Αλλά το τι συνέβη εκείνο το βράδυ δεν το έχουν πραγματικά «χωνέψει» ούτε κι οι ίδιοι. Κι αυτό είναι πρόβλημα, όχι μόνο για αυτούς, αλλά για ολόκληρη την Ευρώπη.

Πηγή:tvxs

Για την Porsche το τέλειο μπορεί να γίνει τελειότερο. Όπως με την Cayenne GTS, η οποία αφήνει στο χρονοντούλαπο της προσωπικής ιστορίας της τον ατμοσφαιρικό κινητήρα των 4.8 λτ. των 420 ίππων και τοποθετεί κάτω από το καπό το V6 bi-turbo μοτέρ των 440 ίππων με ροπή …φορτηγού (600Nm)! 

Λόγω του μικρότερου μοτέρ, η κατανάλωση μειώθηκε κατά 0,9 λτ./100 χλμ.. Πάντως, τα γκάζια παραμένουν στο προσκήνιο για το σπορ SUV: Συγκεκριμένα, τα 0-100 χλμ./ώρα είναι στα 5,2 δλ. ή 5,1 δλ. με το προαιρετικό πακέτο Sport Chrono ενώ είναι ταχύτερη κατά 0,5 δλ. σε σχέση με το μοτέρ των 420 ίππων. Η τελική ταχύτητα φτάνει τα 262 χλμ./ώρα. 

Αλλαγές υπάρχουν και στην εξωτερική σχεδίαση με την Cayenne GTS να εφοδιάζεται με νέο προφυλακτήρα και μεγαλύτερες εισαγωγές αέρα . Επίσης, η ενεργητική ασφάλεια του μοντέλου έχει ενισχυθεί από την πρωτοποριακή σπορ ανάρτηση Porsche Active Suspension Management (PASM) ενώ προαιρετικά θα υπάρχει αερανάρτηση.

Πριν από έναν χρόνο ο καναδός αστροναύτης Κρις Χάντφιλντ έστειλε από το Διάστημα μια εντυπωσιακή εικόνα.

Επρόκειτο για μια φωτογραφία του Βερολίνου, που είχε τραβήξει εκατοντάδες χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τη Γη, η οποία αποδεικνύει ότι η πόλη παραμένει διχασμένη 25 ολόκληρα χρόνια (24 τότε) μετά την πτώση του Τείχους.

Το Δυτικό Βερολίνο λάμπει, καθώς παντού κυριαρχεί ένα υπόλευκο χρώμα. Αντιθέτως, το ανατολικό Βερολίνο είναι κιτρινωπό.

Στο μέσον, μια φωτεινή «διαχωριστική γραμμή» παραπέμπει στο διαβόητο Τείχος που κάποτε χώριζε την πόλη στα δύο.

Παραμένει, αλήθεια διαιρεμένο το Βερολίνο 25 χρόνια μετά;

Αν το κοιτάξεις από τη Γη, η διαχωριστική γραμμή που αποτυπώνεται στη διαστημική φωτογραφία είναι δύσκολα ορατή.

Ωστόσο, αυτό που αποτυπώνεται στη φωτογραφία του καναδού αστροναύτη έχει μια ισχυρή δόση αλήθειας.

Η Ανατολικογερμανίδα Ανγκελα Μέρκελ μπορεί να κυβερνά σήμερα τη χώρα, αλλά οι δρόμοι στο ανατολικό τμήμα εξακολουθούν να φωτίζονται με λαμπτήρες ατμών νατρίου, παράγοντας έντονο κίτρινο φωτισμό ο οποίος προκαλεί έντονη χρωματική παραμόρφωση των σωμάτων που φωτίζει.

Αντιθέτως, στο δυτικό τμήμα υπάρχουν λαμπτήρες φθορίου που «ντύνουν» τους δρόμους με ένα απαλό λευκό φως.

Στο ανατολικό Βερολίνο οι άνθρωποι εξακολουθούν να διαβάζουν Berliner Zeitung, ενώ στη Δύση προτιμούν την Tagesspiegel.

Οι κάτοικοι του δυτικού τμήματος υποστηρίζουν στο ποδόσφαιρο τη Χέρτα, ενώ του ανατολικού την Ουνιόν.

Επίσης, το εισοδηματικό χάσμα μεταξύ των δύο τμημάτων σταδιακά κλείνει, αλλά εξακολουθεί να υπάρχει.

Οι κοινωνικές, πολιτιστικές και πολιτικές διαφορές μεταξύ Ανατολικού και Δυτικού Βερολίνου είναι ακόμη υπαρκτές. 

Ωστόσο, αυτό δεν έχει πολύ σημασία, όπως σημειώνει η γερμανική εφημερίδα Tagesspiegel, πολύ απλά διότι «το Βερολίνο ήταν ανέκαθεν μια πόλη όπου οι διαφορές πειράζουν λιγότερο από ό,τι αλλού».

Αυτή η πίτα έχει πολλά χαρίσματα: Πρώτ' απ' όλα είναι εξαιρετικά εύγευστη. Ο κιμάς “παντρεύεται” θαυμάσια με τα λαχανικά και τα τυριά. Δεύτερον, είναι χορταστική. Όλα αυτά τα υλικά ενωμένα προσφέρουν ένα πλήρες γεύμα που τα περιέχει όλα. Τρίτον, αποτελεί ένα θαυμάσιο, ολοκληρωμένο συνοδευτικό για τσιπουράκι δίπλα στο τζάκι. Τέταρτον, αρέσει στα παιδιά. Κι αυτό είναι σημαντικό γιατί τρώνε εύκολα ένα σωρό - καμουφλαρισμένα με κιμά - λαχανικά χωρίς γκρίνια.

Υλικά

Ψιλοκόβουμε το ένα κρεμμύδι, τις δύο σκελίδες σκόρδο και τα σωτάρουμε μαζί με τον κιμά σε τέσσερις κουταλιές λάδι. Σβήνουμε με κρασί, προσθέτουμε τον πολτό της ντομάτας, την κανέλα, το μπαχάρι, την ζάχαρη, το ξύδι, το κέτσαπ, αλάτι, πιπέρι και ένα ποτήρι ζεστό νερό. Ανακατεύουμε καλά και αφήνουμε το μείγμα να βράσει μέχρι να απορροφηθούν τα υγρά, περίπου μισή ώρα. Φτιάχνουμε, δηλαδή, μια σάλτσα κιμά όπως την φτιάχνουμε για παστίτσιο.

Σε ένα άλλο τηγάνι βάζουμε τις άλλες τέσσερις κουταλιές λάδι, τα τριμμένα κολοκύθια και τη μελιτζάνα. Τα ανακατεύουμε, αλατοπιπερώνουμε και τα αφήνουμε να “πιούν” τα νερά τους, περίπου ένα δεκάλεπτο στη φωτιά.

Ενώνουμε τη σάλτσα του κιμά με τα λαχανικά, προσθέτουμε τα τριμμένα τυριά, τα τρία αυγά και την φρυγανιά, ανακατεύουμε και η γέμιση είναι έτοιμη.

Αλείφουμε ένα ταψί με λίγο λάδι (εγώ προτιμώ τα διαφανή, γυάλινα, πιρέξ γιατί μπορώ να δω αν έχει ψηθεί η πίτα από κάτω). Στρώνουμε το ένα φύλλο σφολιάτας, από πάνω ρίχνουμε τη γέμιση και καλύπτουμε με το άλλο φύλλο σφολιάτας. Χτυπάμε το τέταρτο αυγό και αλείφουμε το φύλλο από πάνω. Χαράζουμε την πίτα και την φουρνίζουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180-200 °C, μέχρι να ροδίσει, για 50΄ έως μία περίπου ώρα.