Μία ανάσα από την αρχή της Εβδομάδας, λίγο πριν το καθημερινό μας τραπέζι γίνει αυστηρά εορταστικό, ας επιτρέψουμε σε εαυτούς και αλλήλους μία τελευταία αμαρτία, ένα πληθωρικό και χορταστικό πρωινό: αφράτο και ευωδιαστό μπισκότο με απολαυστικές δόσεις σοκολάτας.

Μέσα σε μισή περίπου ώρα μπορούμε να ετοιμάσουμε το σχεδόν υπερμεγέθες γλυκό μπισκότο μας, που στην όψη θυμίζει περισσότερο κέικ αλλά γευστικά διατηρεί τις οικείες βουτυρένιες μυρωδιές των κλασικών και χειροποίητων μπισκότων. Τραγανό στην επιφάνεια, μαλακό και υγρό στο εσωτερικό, με τη σοκολάτα να μοιράζεται σε κάθε μπουκιά του, για το πιο γλυκό κυριακάτικο ξύπνημα του Νοέμβρη.

Για το μπισκότο της αμαρτίας θα χρειαστούμε

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς και τοποθετούμε τη σχάρα στη μεσαία υποδοχή του. Διαλέγουμε ένα ταψί, με διάμετρο περίπου 25 εκατοστών και τουλάχιστον τρία δάχτυλα βάθος, και το βουτυρώνουμε γενναιόδωρα. Σε ένα βαθύ σκεύος ή στο μπολ του μίξερ - οι εξοπλισμένοι εξ ημών - ανακατεύουμε σε χαμηλή ταχύτητα το βούτυρο και τη ζάχαρη για περίπου δύο λεπτά. Με μία σπάτουλα ξύνουμε προσεκτικά τα τοιχώματα, ώστε να εκμεταλλευτούμε όλο το μίγμα μας. 
Δε σταματάμε να ανακατεύουμε και προσθέτουμε τα αυγά, το ένα μετά το άλλο.

Μόλις τα υλικά μας έχουν ενωθεί προσθέτουμε το αλεύρι και συνεχίζουμε να ανακατεύουμε το πολύ για 1 λεπτό. Ξύνουμε ξανά με τη σπάτουλα και ανακατεύουμε. Η στιγμή της σοκολάτας έφτασε: Ρίχνουμε περίπου τη μισή και συνεχίζουμε το ανακάτεμα με τη σπάτουλα μέχρι να μοιραστεί παντού - άλλωστε ποιος δεν αναζητά έστω ένα κομμάτι σοκολάτας σε κάθε μπουκιά μπισκότου; Βάζουμε το μίγμα μας στο σκεύος που θα το ψήσουμε και το πιέζουμε ώστε να το καλύψει απ' άκρη σ' ακρη ενώ στρώνουμε πρόχειρα την επιφάνειά του με τη σπάτουλα. Όση σοκολάτα απέμεινε - και δεν καταναλώσαμε την ώρα που η ζύμη ετοιμαζόταν - την μοιράζουμε στην επιφάνεια του μίγματος και πατάμε ξανά ελαφρώς τη ζύμη.

Ψήνουμε το μπισκότο για περίπου 35 λεπτά, μέχρι να δούμε πως η ζύμη έχει ροδίσει περιμετρικά και έχει ξεκολλήσει από το ταψί ενώ στο κέντρο παραμένει σχετικά πεσμένη και υγρή. Ξεφουρνίζουμε, οι υπομονετικοί περιμένετε 10 με 15 λεπτά για να κρυώσει, οι ανυπόμονοι ξεκινάμε αμέσως: κόβουμε το μεγάλο μπισκότο σε όσα κομμάτια θέλουμε, όπως θέλουμε. Για ηδονικότερο αποτέλεσμα θα το γαρνίρουμε με παγωτό της αρεσκείας μας και μεμιάς μεταμορφώνεται σε πλούσιο, δροσερό επιδόρπιο.

Περίσσεψε για την επόμενη μέρα; Ακόμα καλύτερα, η γεύση του θα είναι βελτιωμένη και ασυναγώνιστη!

Όταν πήγα πριν από κανέναν μήνα στον κινηματογράφο και είδα την ταινία Chef, υπέροχη ταινία πραγματικά, που, όπως και η «Ένα Ταξίδι 30,5 μέτρα Μακριά» (The Hundred Foot Journey), σου ανοίγει την όρεξη και σου φτιάχνει τη διάθεση, θυμάμαι πολύ καλά έναν συγκεκριμένο ήχο που βγήκε από όλους μας σε μία σκηνή του έργου.

Ήταν εκείνος ο δύσκολος αλλά και πολύ χαρακτηριστικός ήχος της λιγούρας (το σάλιο να χτυπά στη γλώσσα και ένας αναστεναγμός γλυκύς να βγαίνει απ’ το στόμα!) που κάνουμε όταν δούμε και δοκιμάσουμε κάτι από άλλο κόσμο.

Κι αυτός ο ήχος ακούστηκε σχεδόν απ’ όλους στην αίθουσα όταν ο Σεφ Jon Favreau, που έγραψε, σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε στο έργο, πήρε την συμπρωταγωνίστριά του Scarlett Johansson στο σπίτι του, μετά από μια δύσκολη μέρα στο εστιατόριο όπου ο ιδιοκτήτης του είπε να μην αυτοσχεδιάζει στη κουζίνα αλλά να κάνει μόνο τα πιάτα που αρέσουν στους πελάτες, και «έριξε» όλο το μεράκι, όλη τη φαντασία, όλη τη ψυχή του σε μία απλή μακαρονάδα, με σκόρδο, λάδι, φρέσκο μαϊντανό, φρεσκοτριμένο κόκκινο πιπέρι και παρμεζάνα grana padana.

Καθώς την έφτιαχνε, καταλάβαινες ότι δημιουργούσε (εκδικούμενος θαρρείς τον ξενέρωτο ιδιοκτήτη του εστιατορίου όπου δούλευε) ένα πραγματικό γαστρονομικό αριστούργημα, με τα πιο απλά και νόστιμα φρέσκα υλικά που μπορεί κάποιος να φανταστεί.

Η Johansson, με την πρώτη πιρουνιά που έβαλε στο στόμα της, πήρε την έκφραση που μόνο ένας ερωτικός οργασμός μπορεί να σου δώσει. Έκανε «μμμμ» κι έλεγες τώρα θα τελειώσει. Και βλέποντάς την να το κάνει αυτό, παραλίγο να το πάθουμε κι εμείς...

Ήταν, εν πάση περιπτώσει, τόσο δυνατή αυτή η σκηνή που, βγαίνοντας από το σινεμά, άκουσα πολλούς να λένε «αφήστε ρε παιδιά τα σουβλάκια, πάμε να φάμε καμιά τέτοια μακαρονάδα» και πολλά ζευγαράκια να είναι πιο σφιχταγγαλιασμένα απ’ όταν μπήκανε.

Επίσης στο Ίντερνετ έγινε χαμός τις επόμενες μέρες από εκείνους που ρωτούσαν να μάθουν «πώς να φτιάξουμε και εμείς αυτό το σπαγγέτι;» - κάτι που εκμεταλλεύτηκαν πολλοί από τους άπειρους κομπογιαννίτες που έχουν κατασκηνώσει στο Διαδίκτυο και άρχισαν να ανεβάζουν ιμιτασιόν συνταγές «αυτής που αποπλάνησε την Johansson» στα blogs τους και στο YouTube.

Ευτυχώς, το σοβαρό μαγειρικό blog Food & Wine αποκάλυψε ότι τη συνταγή την έφτιαξε για την ταινία (όπως κι όλες τις συνταγές που είδαμε στο έργο) ο διάσημος Αμερικανοκορεάτης σεφ Roy Choi, ο οποίος και δέχτηκε να την μοιραστεί με τους αναγνώστες του blog.

Αυτό το πιάτο, που ο ίδιος ο Choi ονόμασε «transcendence through a handful of humble ingredients» (δηλαδή «υπέρβαση μέσω μιας χούφτας ταπεινών υλικών»), το έφτιαξα ακολουθώντας τη συνταγή του κατά γράμμα και νομίζω ότι πέτυχε! Ίσως να έβγαλα και εγώ στην ψυχωμένη μαγειρική τα απωθημένα μου εναντίον ανθρώπων που διευθύνουν ένα μαγαζί μόνο για να ικανοποιούν συγκεκριμένους πελάτες.

Scarlett για να αποπλανήσω δεν υπήρχε, αλλά επειδή κάτι ένιωσα να με αναστατώνει μέσα μου μόλις γεύτηκα και εγώ την πρώτη πιρουνιά, είπα να αντιγράψω τη συνταγή και να την μοιραστώ μαζί σας, με λίγες παρατηρήσεις έτσι, για να κάνω κι εγώ τον καμπόσο.

Η συνταγή είναι για 4 άτομα αλλά αν σκοπεύετε να την εκτελέσετε για κάποιο πρόσωπο special, κάντε την για 4 – είναι ιδανικές οι αναλογίες εδώ και δύσκολα πετυχαίνεις το ίδιο για 2. Και να περισσέψει λίγη, την τρώτε εσείς το πρωί στα κρυφά!

Υλικά:

Εκτέλεση
Βράζουμε αλατισμένο νερό σε μια κατσαρόλα, προσθέτουμε το σπαγγέτι και ψήνουμε μέχρι al dente – αν στη συσκευασία λέει 8-10 λεπτά, ψήστε τα ως τα 8 και μέχρι να τα συνθέσετε με τα άλλα υλικά και να τα σερβίρετε θα είναι just right. Πριν τα στραγγίξουμε πάντως, φυλάμε ένα φλιτζάνι από τον ζωμό τους.

Όσο θα ψήνονται τα μακαρόνια, θερμαίνουμε σε ένα βαθύ, μεγάλο τηγάνι το λάδι. Τσιγαρίζουμε το σκόρδο σε μέτρια φωτιά, ανακατεύοντας συχνά, μέχρι να μαραθεί και να πάρει ένα ελαφρύ καφετί χρώμα. Προσθέτουμε το θρυμματισμένο και βάζουμε και λίγο αλατοπίπερο. Προσθέτουμε τα στραγγισμένα μακαρόνια στο βαθύ τηγάνι, τα ανακατεύουμε και προσθέτουμε τον ζωμό που φυλάξαμε από το βράσιμο – σχεδόν να τα σκεπάσει αλλά όχι να τα πνίξει.

Αποσύρουμε το τηγάνι από τη φωτιά, προσθέτουμε τον μαϊντανό και την παρμεζάνα και «γυρίζουμε» τα μακαρόνια τινάζοντάς τα. Δοκιμάζουμε και, εάν χρειαστεί, προσθέτουμε κι άλλο αλάτι για γεύση.  Έπειτα μπαίνει ο χυμός του λεμονιού, γαρνίρουμε με λίγη ακόμα παρμεζάνα και σερβίρουμε με μία λεπτή φέτα λεμονιού σε κάθε πιάτο και λίγο ακόμα θρυμματισμένο κόκκινο πιπέρι από πάνω.

Αυτό είναι όλο. Καλή όρεξη κι ό,τι ήθελε προκύψει...

Γράφει η Δρ Αναστασία Μοσχοβάκη

ΙΟΣ ΕΜΠΟΛΑ: ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΕ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

Η ανταλλαγή αίματος (π.χ. τρύπημα από μολυσμένη βελόνα), η άμεση και παρατεταμένη επαφή με το δέρμα ή τα σωματικά υγρά του πάσχοντος, η επεξεργασία αίματος ή σωματικών υγρών του πάσχοντος χωρίς την λήψη ειδικών προφυλάξεων, η άμεση επαφή με το νεκρό σώμα μολυσμένου ατόμου κατά την ετοιμασία του προς ταφή αποτελούν δραστηριότητες υψηλού κινδύνου. Εάν έχετε επιστρέψει από χώρες με επιδημική έξαρση του ιού ή έχετε έρθει σε σωματική επαφή με πρωτεύοντα στις χώρες αυτές (π.χ. χιμπαντζήδες)  πρέπει να είστε σε επιφυλακή για έκλυση συμπτωμάτων 21 ημέρες μετά την επιστροφή σας.

Σημαίνει ότι το δέρμα ή τα υγρά του σώματος (αίμα, σάλιο, βλέννα, εμετός, ούρα σπέρμα ή κόπρανα) από ένα μολυσμένο άτομο (ζωντανό ή νεκρό) έρχονται σε επαφή με τα μάτια, τη μύτη, το στόμα, μικροτραύματα δέρματος ή τρίβονται πάνω στο δέρμα.

Η απάντηση είναι όχι ο ιός δεν μεταδίδεται αερογενώς. Εάν ωστόσο ευρίσκεστε σε παρατεταμένη στενή μη σωματική επαφή σε απόσταση μικρότερη του μέτρου παρουσιάζετε έκθεση χαμηλού κινδύνου.

Ο Σίλας περιγράφει την επικαιρότητα