Την απάντηση στο ερώτημα του τίτλου προσπάθησε να δώσει η Τζένιφερ Γκάρνερ. Και δεν την έδωσε απλά, αλλά προχώρησε κι ένα βήμα παραπάνω και την εξήγησε, παραθέτοντας το προσωπικό της παράδειγμα.

Η Αμερικανίδα ηθοποιός μίλησε σε γκαλά γυναικείου περιοδικού για το πώς την αντιμετωπίζει ο απλός κόσμος κι έφερε ένα παράδειγμα από την προσωπική της ζωή:

“Με τον άντρα μου κάνουμε την ίδια δουλειά. Ασχολείται με τις ταινίες, την παραγωγή τους και τους ηθοποιούς κι αυτός όλη την ημέρα. Τις περισσότερες φορές είμαστε στα ίδια μέρη, στις ίδιες εκδηλώσεις. Μία φορά, λοιπόν, αποφασίσαμε όταν γυρίσουμε σπίτι να συζητήσουμε για το τι μας ρωτάει ο κόσμος. Πραγματικά, όλοι όσοι μου μίλησαν με ρώτησαν για το πώς μπορώ να συνδυάζω δουλειά και οικογένεια”.

Κι αν αναρωτιέστε για το τι ακριβώς ρώτησαν τον Μπεν Άφλεκ, τα λεγόμενά της δεν αφήνουν περιθώρια για πολλά-πολλά: “Όλοι τον ρωτούσαν πώς είναι το στήθος της Έμιλι Ρατακόσκι. Κανείς δεν τον ρώτησε για το πώς είναι η μέρα του, για το πώς τα βγάζει πέρα με την οικογένεια και τη δουλειά. Και είμαστε στο ίδιο σπίτι, κάνουμε ακριβώς τα ίδια πράγματα!”.

Για την ιστορία, η Έμιλι Ρατακόσκι παίζει στο Gone Girl του Ντέιβιντ Φίντσερ, το οποίο παίζεται αυτό το διάστημα στις αίθουσες.

Μία ματιά πάντως στη λίστα με τις πληρωμές, όπως αυτή δημοσιεύεται στο Forbes, θα δώσει ακόμη ένα πάτημα για να χαρακτηριστεί σεξιστικό το Hollywood:

Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ 75 εκατ. $ / (Σάντρα Μπούλοκ 51)
Μπράντλεϊ Κούπερ 46 εκατ. $ / (Τζένιφερ Άνιστον 31)
Λεονάρντο Ντι Κάπριο 39 εκατ. $ / (Γκουίνεθ Πάλτροου 19)
Κρις Χέμσγουορθ 37 εκατ. $ / (Ατζελίνα Τζολί 18)
Λίαμ Νίσον 36 εκατ. $ / (Κάμερον Ντίαζ 18)
Μπεν Άφλεκ 35 εκατ. $ / (Σκάρλετ Γιόχανσον 17)

Το προεκλογικό τοπίο του προσεχούς Μαρτίου (αν, τελικά, δεν εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας και έχουμε πρόωρες εκλογές) δεν θα διαφέρει πολύ από εκείνο του περασμένου Ιουνίου. Τα κόμματα θα είναι σχεδόν τα ίδια. Με δεδομένο ότι στα δύο μεγαλύτερα (ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ) η κατάσταση είναι απολύτως παγιωμένη, μεγαλύτερη σημασία έχει ο ενδιάμεσος χώρος. Κυρίως επειδή είναι αυτός που θα κληθεί να σχηματίσει πλειοψηφία μαζί με το πρώτο κόμμα, αν οι κάλπες δεν βγάλουν, όπως αυτή τη στιγμή διαφαίνεται, αυτοδυναμία.

Αλλά και σ’ αυτόν τον ενδιάμεσο χώρο δεν διακρίνεται σήμερα κάτι σημαντικό που μπορεί να μεταβάλει, έστω εν μέρει, τα δεδομένα. Τρία κόμματα διεκδικούν τις ψήφους των «ενδιάμεσων» (αδόκιμος όρος, για να αποφύγουμε τους πολλούς ορισμούς) ψηφοφόρων:

1. Το ΠΑΣΟΚ, που ήδη βρίσκεται στο τελικό στάδιο συγκρότησης της «Δημοκρατικής Παράταξης».
2. Το Ποτάμι, που θα κατεβεί εντελώς αυτόνομο. Και
3. Ο χώρος της ΔΗΜΑΡ, ήδη διασπασμένος. Το επίσημο κόμμα υπό τον Φώτη Κουβέλη και η νέα Κίνηση υπό τον Σπύρο Λυκούδη.

Το ΠΑΣΟΚ-Δημοκρατική Παράταξη και το Ποτάμι θα παλέψουν για την πρωτοκαθεδρία στον χώρο. Τα άλλα δύο σχήματα δεν φαίνεται να έχουν εκλογική τύχη.

Και για τα τρία οι προσεχείς εκλογές θα είναι σαφώς πιο δύσκολες από τις πρόσφατες ευρωεκλογές, καθώς θα συμπιέζονται τόσο από τα δεξιά όσο και από τα αριστερά. Οι δεξιόστροφοι ψηφοφόροι τους θα κοιτάζουν προς τη ΝΔ, αφού δεν θέλουν την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Και οι αριστερόστροφοι προς τον ΣΥΡΙΖΑ, αφού θέλουν η κυβέρνηση να αλλάξει χέρια. Αυτή θα είναι η πιθανότερη συμπεριφορά τους, αν τους επόμενους μήνες δεν έχουμε άλλες, μη προβλέψιμες σήμερα, εξελίξεις.

Αντίθετα, διαφορετική θα μπορούσε να ήταν η εκλογική δυναμική του ενδιάμεσου χώρου, αν όλα τα κομμάτια που τον συγκροτούν μπορούσαν να συμφωνήσουν σε κοινή εκλογική κάθοδο. Με τα σημερινά δεδομένα αυτό μοιάζει αδύνατο.

Το Ποτάμι θεωρεί ότι η συνεργασία του με το «τοξικό» ΠΑΣΟΚ θα του προκαλέσει απώλειες. Και ο χώρος της ΔΗΜΑΡ μάλλον θα τριχοτομηθεί, ως κόμμα θα εξαφανισθεί, και μόνο κάποια πρόσωπα μπορεί να διασωθούν, αν ενταχθούν στα ψηφοδέλτια άλλων κομμάτων. Το ΠΑΣΟΚ είναι το μόνο κόμμα που επιζητεί την εκλογική συνεργασία, για ευνόητους λόγους (ίσως είναι το μόνο που δεν έχει να χάσει τίποτα από αυτήν).

Όμως, αυτή η συλλογιστική παραγνωρίζει δύο σημαντικούς παράγοντες:

Πρώτον, τη δυναμική που μπορεί να δημιουργούσε ενδεχόμενη κοινή εκλογική κάθοδος των κομμάτων του ενδιάμεσου χώρου. Παρά τις ενστάσεις του, ο ψηφοφόρος αυτού του χώρου θα ήθελε να τον δει ενισχυμένο, μεγάλο «μαγαζί», για να μπορεί να παίξει τον ρόλο του «αντίβαρου» στα δύο μεγαλύτερα. Ετσι, τόσο οι αριστερόστροφοι όσο και οι δεξιόστροφοι ψηφοφόροι θα μπορούσαν να παραμείνουν, αντί να καταφύγουν στον ΣΥΡΙΖΑ και στη ΝΔ.

Δεύτερον, ακριβώς αυτόν τον ενισχυμένο μετεκλογικά ρόλο, που θα μπορούσε να διαδραματίσει ένας ισχυρός «τρίτος πόλος». Για να το πούμε αλλιώς: άλλη διαπραγματευτική ισχύ θα έχει ένας μεγάλος εκλογικά χώρος (ας πούμε της τάξεως του 15%), που θα είναι σίγουρα στην τρίτη θέση εκτοπίζοντας από εκεί την Χρυσή Αυγή, και άλλη δυο-τρία κόμματα με υποπολλαπλάσια δύναμη.

Όσοι δηλώνουν ότι θέλουν κυβερνήσεις συνεργασίας πρέπει να δίνουν κίνητρα στους ψηφοφόρους να τις ισχυροποιήσουν. Αλλιώς θα ενισχύεται η τάση προς την αυτοδυναμία (ξανά). Μπορεί σήμερα να μην φαίνεται, αλλά την ώρα της κάλπης ο ψηφοφόρος μπορεί να θεωρήσει καλύτερη λύση τη διακυβέρνηση από ένα αυτοδύναμο κόμμα, παρά να μπλέξει με ένα σκορποχώρι κομμάτων και κομματιδίων με περιορισμένο ρόλο.

Εν κατακλείδι, για τον ενδιάμεσο χώρο που μας ενδιαφέρει εδώ, ισχύουν απολύτως οι δύο ταυτόσημες παροιμίες: Μικρό χωριό, κακό χωριό» και «Κακό χωριό τα λίγα σπίτια».