ενημέρωση 6:17, 11 August, 2026

Φεντερίκο Φελίνι: Ένα παιδί ζωγραφίζει στο σελιλόιντ

Σαν σήμερα, 31 Οκτωβρίου 1993, έφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος Ιταλός σκηνοθέτης Φεντερίκο Φελίνι. Ένας δημιουργός που τόλμησε να δοκιμάσει πέρα από νόρμες και κανόνες, δημιουργώντας το δικό του μαγικό σύμπαν, αλλάζοντας για πάντα το μέλλον της 7ης Τέχνης. Του Γιώργου Ρούσσου

"Δεν είναι η δική μου μνήμη που κυριαρχεί στις ταινίες μου. Tο να πει κανείς ότι οι ταινίες μου είναι αυτοβιογραφικές, είναι μια αβασάνιστη κρίση, μια βιαστική ταξινόμηση. Έχω επινοήσει σχεδόν τα πάντα: παιδική ηλικία, προσωπικότητα, νοσταλγίες, όνειρα, αναμνήσεις, για την καθαρή απόλαυση του να μπορέσω να τις αφηγηθώ. Mε την έννοια του ανέκδοτου, της πραγματικής βιογραφίας, στις ταινίες μου δεν υπάρχει τίποτα. Aυτό που ξέρω είναι ότι επιθυμώ να αφηγηθώ. Πραγματικά, η αφήγηση είναι το μόνο παιχνίδι με το οποίο αξίζει να παίζει κανείς. Eίναι ένα παιχνίδι, που για μένα, για τη φαντασία μου, για τη φύση μου, έχει την δική του αναγκαιότητα." Φεντερίκο Φελίνι
 
Ο Φεντερίκο Φελίνι, γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου του 1920 στο Ρίμινι της Ιταλίας. Όταν έγινε 12 ετών, το έσκασε από το σπίτι του για να ακολουθήσει ένα τσίρκο. Ίσως αυτό να εξηγεί και την αγάπη του για τους κλόουν που εμφανίζονται συχνά πυκνά στα έργα του.
 
Στα 17 του εγκατέλειψε την ηρεμία της επαρχιακής λουτρόπολης, στην οποία γεννήθηκε και μεγάλωσε, για να πάει στη Ρώμη. Εκεί έζησε αρχικά σαν σκιτσογράφος και στη συνέχεια γράφοντας παρλάτες και σκετς για κομφερανσιέ και άλλους καλλιτέχνες του music hall. Το 1943, σε ηλικία 23 ετών, παντρεύτηκε την ηθοποιό Τζουλιέτα Μασίνα, πλάι στην οποία έζησε 50 χρόνια, μέχρι το θάνατο του στις 31 Οκτωβρίου του 1993.


 
Γεννημένος στο Ρίμινι της Ιταλίας, το 1920, ο Φελίνι παίρνει το βάπτισμα του πυρός στα κινηματογραφικά δρώμενα της εποχής δίπλα στον Ρομπέρτο Ροσελίνι. Συμμετέχει έτσι ουσιαστικά ως συν-σεναριογράφος και βοηθός σκηνοθέτη στη δημιουργία θεμελιωδών ταινιών του μεταπολεμικού ευρωπαϊκού κινηματογράφου όπως το "Rome, Open City" του 1945, αλλά και το "Paisà" του 1946. H γνωριμία και η φιλία του αυτή με τον Ροσελίνι θα τον επηρεάσει σημαντικά στην μελλοντική του πορεία.
 
Το 1950 μαζί με τον Alberto Lattuada σκηνοθετεί το "Variety Lights" και δύο χρόνια μετά ο Φελίνι, παρουσιάζει την πρώτη ταινία την οποία σκηνοθετεί αποκλειστικά ο ίδιος. Ο λόγος για το, "Λευκός Σεΐχης" (Sceicco Bianco) του 1952. 
 
Tο φιλμ, παρουσιάζει ένα ζευγάρι από την επαρχία, την Βάντα και τον Ιβάν, που καταφθάνουν στη Ρώμη, για το γαμήλιο ταξίδι. Κι ενώ ο σχολαστικός Ιβάν, είναι εντελώς απορροφημένος με τις κονφορμιστικές του δραστηριότητες, η Βάντα επωφελείται της ευκαιρίας για να ψάξει τον Λευκό Σεΐχη. Τον λατρευτό πρωταγωνιστή δηλαδή, μιας σειράς φωτορομάντζων που δημοσιεύεται σ' ένα περιοδικό ευρείας κατανάλωσης.
 
Η αλήθεια είναι ότι το σκηνοθετικό αυτό ντεμπούτο του Φεντερίκο Φελίνι, κάθε άλλο παρά επιτυχημένο, χαρακτηρίστηκε. "Η απόπειρα του Φελίνι ως σκηνοθέτη είναι αναμφίβολα χωρίς ερέθισμα", είναι τα σχόλια των κριτικών της εποχής, με αποτέλεσμα η ταινία να αποσυρθεί απ' όλες σχεδόν τις αίθουσες μέσα σε λίγες μόνο ημέρες. Ανάμεσα στις αιτίες της ολοκληρωτικής αποτυχίας, προστίθεται και η αληθινή αντιπάθεια που ο ηθοποιός Alberto Sordi, προκαλούσε στο κοινό του κινηματογράφου της εποχής εκείνης.
 
Είναι κι αυτός ένας από τους λόγους για τους οποίους ο Φελίνι, θέλοντας πάλι τον Sordi ως πρωταγωνιστή και στην επόμενη ταινία του, τους "Vitelloni", αντιμετωπίζει πολλές δυσκολίες στην πραγματοποίησή της. Όταν μάλιστα μετά από πολλές ατυχίες η ταινία φτάνει στο τέλος, το όνομα του Alberto Sordi συνεχίζει να αποτελεί ένα σοβαρό πρόβλημα στη διανομή. Κρίνεται λοιπόν απαραίτητο ν' αφαιρέσουν τ' όνομά του από τα προγράμματα καθώς και από τις πρώτες 50 κόπιες της ταινίας...


 
Oι χώροι του Φελίνι, δρόμοι, ηλιόλουστες πλατείες, μισοφωτισμένα νυχτερινά σοκάκια, συνοικιακά θέατρα, παλιές κινηματογραφικές αίθουσες, έρημες παραλίες, διαπερνούνται όλοι από την πνοή του φανταστικού. Είναι ακαθόριστοι, διφορούμενοι, θαρρείς στοιχειωμένοι. O Φελινικός κόσμος είναι μια πραγματική αυλή των θαυμάτων.
 
Βρισκόμαστε σε μια μικρή παραλιακή πόλη της Ρομάνια. Το καλοκαίρι κοντεύει να τελειώσει. Μια νεροποντή διακόπτει τη γιορτή όπου τελικά ο Ρικάρντο βρίσκει την ευκαιρία να επιδειχθεί σαν τραγουδιστής. Μέσα στην αναταραχή που ακολουθεί ανακαλύπτουν ότι η Σάντρα, αδερφή του Μοράλντο, είναι έγκυος από τον Φάουστο.
 
Οι γονείς συμφωνούν να επανορθώσουν με γάμο. Η μικρή πολιτεία ξαναπέφτει στην επαρχιακή μελαγχολία του χειμώνα. Αν και δεν είναι πια τόσο νέοι, οι φίλοι του Φάουστο περνούν τις μέρες τους άσκοπα, χαζεύοντας στα καφέ και κάνοντας παιδικά αστεία ενώ συντηρούνται από τις οικογένειές τους. Είναι "Τα Βουτυρόπαιδα" (Vitelloni)...
 
1952, και οι "Vitelloni" προβάλλονται στη Βενετία ακριβώς έναν χρόνο μετά τον "Λευκό Σεΐχη". Για τον Φελίνι, αυτή είναι η αληθινή και πρώτη, μεγάλη επιτυχία. Πως γεννήθηκε όμως αυτό το πολυβραβευμένο φιλμ;
 
Λοιπόν, η βασική ιστορία γράφτηκε μέσα σε 15 περίπου μέρες. Τα χειμωνιάτικα βράδια, οι περίπατοι στο τέλος του φθινοπώρου με τη θάλασσα κρυμμένη από την ομίχλη, τα βλακώδη και άγρια αστεία των φίλων, η μυθική προσμονή του καλοκαιριού, όλα αυτά δεν είναι παρά οι αναμνήσεις του Φεντερίκο από το Ρίμινι.
 
O Φελίνι υπήρξε ένας απόλυτος κινηματογραφικός δημιουργός. Mε το έργο του δεν απεικόνισε απλώς την πραγματικότητα, αλλά κατασκεύασε, με τα ίδια του τα χέρια, έναν φανταστικό κόσμο από σκιές και φως. Πνεύματα και φαντάσματα, σκιές κατοικημένες από υπάρξεις φυσιολογικές, αλλά ταυτόχρονα και φαντασιακές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, αποτελεί το "Λα Στράντα" (La Strada)του 1954.


 
Η αυλαία ανοίγει με τον Ζαμπανό (Anthony Quin), έναν τσιγγάνο που δίνει παραστάσεις στις πλατείες των χωριών. Πρωτόγονος και βίαιος, αγοράζει για λίγα χρήματα την αφελή αλλά και ευαίσθητη Tζελσομίνα (Giulietta Masina) από την φτωχή οικογένειά της. Μαζί πια, θα συνεχίσουν τη νομαδική ζωή τους.


 
Η ταινία δεν είναι παρά μια τεράστια, περιπλανώμενη και φανταστική γιορτή, που οδεύει στους σκονισμένους δρόμους, της απίθανα μοναχικής μιζέριας, καταλαμβάνοντας έτσι μια αδιάφορη και απολίτικη χώρα. Μοναδική στον ρόλο της η Τζουλιέτα Μασίνα, αποδεικνύει απλά γιατί δικαίως συγκαταλέγεται ανάμεσα στις σημαντικότερες ερμηνεύτριες της εποχής της.


 
Ακολουθούν το 1955 οι "Σκιές του Υποκόσμου" (Il Bidone). Πανούργοι και κακοντυμένοι απατεώνες, κάνουν εδώ την εμφάνιση τους. Αλλά σχεδόν πάντα τελειώνουν τις δουλειές τους αναίμακτα, λόγω δειλίας. Πορτρέτο αισχρών εγκληματιών, οι "Σκιές του Υποκόσμου" είναι μια ταινία "είδους", από αυτές που πάντα αρέσκεται να δημιουργεί ο Ιταλός σκηνοθέτης.
 
Φτάνουμε έτσι στις "Νύχτες της Καμπίρια" ("Le Notti di Cabiria") του 1957. Το σχέδιο αυτής της ταινίας ο Φεντερίκο το δούλευε πολύ καιρό. Η πρώτη ιδέα ανάγεται στο '47, όταν είχε προτείνει στον Ροσελίνι να γυρίσουν την ιστορία μιας πόρνης.
 
Για να γράψει το σενάριο, ο Φελίνι διεξάγει μια έρευνα στους χώρους που θα περιέγραφε η ταινία, ενώ προσκαλεί και τον Pier Paolo Pasolini να συνθέσει τους διαλόγους. Η Καμπίρια είναι μια φτωχή πόρνη, άδολη και εύθραυστη, που ποτέ στη ζωή της δεν υπήρξε τυχερή.
 
Ένας φίλος της προσπάθησε να την σκοτώσει για να βάλλει στο χέρι τα χρήματά της. Οι συναδέλφισσές της, την κοροϊδεύουν. Ένας γνωστός ηθοποιός την ταπεινώνει αφού την εξαπατά με την θρυλική ματαιοδοξία της επιτυχίας του. Ενώ στη διάρκεια μιας υστερικής θρησκευτικής τελετής, η Καμπίρια προσεύχεται να γίνει ένα θαύμα, ώστε να αλλάξει η μοίρα της και όλα να ξαναπάρουν το δρόμο τους.
 
Η οριστική κόπια της ταινίας προβάλλεται τον Μάρτη του '57 στο Φεστιβάλ των Καννών, όπου και σημειώνει μεγάλη επιτυχία, με την Τζουλιέτα Μασίνα να κερδίζει το βραβείο γυναικείας ερμηνείας. Την επόμενη χρόνια, στην τελετή των Όσκαρ, η ταινία θα αποσπάσει και το βραβείο Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.


 
Ο Μαρτσέλο Ρουμπίνι είναι δημοσιογράφος και αρθρογραφεί σ' ένα έντυπο σκανδάλων, παρ' όλο που ελπίζει να μπορέσει κάποτε να γράψει πιο σοβαρά. Για επτά ημέρες κι άλλες τόσες νύχτες γίνεται ο ξεναγός σ' ένα ταξίδι της ζωής στη Ρώμη. Η "Γλυκιά Ζωή" (La Dolce Vita) κάνει πρεμιέρα στις Ιταλικές αίθουσες, τον Φεβρουάριο του 1960.


 
Η επιτυχία στο κοινό συμβαδίζει με τις πολεμικές. Στην πρώτη προβολή η ταινία γιουχάρεται και μερικοί αποδοκιμάζουν τον Φελίνι που (για κακή του τύχη) βρίσκεται στην αίθουσα. Οι κατηγορίες που του καταλογίζουν, αφορούν την ανηθικότητα που πιστεύουν ότι προωθεί η εν λόγω ταινία.
 
Το φιλμ προσβάλλεται από τα επίσημα όργανα της καθολικής εκκλησίας ενώ η υπόθεση φτάνει ακόμα και στη βουλή. Παρ' όλα αυτά η ταραχή των πολεμικών συντελεί στην τεράστια εμπορική επιτυχία της ταινίας, αλλά εμποδίζει μια σαφή κριτική ανάλυση, τουλάχιστον τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή.


 
Νεολογισμοί, που ανθίστανται ακόμα, δείχνουν πόσο ο σκηνοθέτης επηρεάστηκε και επηρέασε τα Ιταλικά ήθη του μεταπολέμου. Ευγενείς θλιβερά παρατεταγμένοι στους ερειπωμένους πύργους τους, μυστικές εμφανίσεις, διανοουμενίστικες συγκεντρώσεις και πάει λέγοντας. Είναι ουσιαστικά ολόκληρη η Ιταλία του '50 που ανακαλείται, εδώ.
 
Με την αφελή επιθυμία της για ζωή, με την επιτηδευμένη ελαφρότητα που σήμερα μας φαίνεται παραμυθένια, με το γούστο στο καλό ντύσιμο, την ευχαρίστηση που προσφέρει ένα καθαρό ρούχο, ο περίπατος το βράδυ με το αυτοκίνητο, το χάζεμα κάτω από τις αναμμένες λάμπες του καφέ. Όλα αυτά, ο Φελίνι δεν τα εφηύρε, αλλά τα θυμήθηκε...


 
"Στοχασμός έντονα δημιουργικός με θέμα την αδυναμία της δημιουργίας" είναι τα πρώτα σχόλια που συνοδεύουν την επόμενη ταινία του Φεντερίκο Φελίνι. Ενώ χαρακτηριστικό παραμένει το γεγονός της επιλογής του τίτλου της. Στην καρτέλα που ο Ιταλός σκηνοθέτης κρατά τις σημειώσεις του, ανάμεσα στα συνηθισμένα του σκίτσα, είχε κακογραφεί ένα μεγάλο οκτώ και ½, γιατί ακριβώς εκείνο το σχέδιο ήταν το όγδοο και μισό φιλμ, κι έτσι λοιπόν έμεινε τελικά κι ως τίτλος.
 
Ο Γκουίντο Ανσέλμι είναι ένας γνωστός σκηνοθέτης που περνά μια περίοδο θεραπείας σε κάποια ιαματικά λουτρά. Στα όνειρά του συσσωρεύονται εφιάλτες, παιδικές μνήμες και αισθήματα ενοχής που πηγάζουν από μια καθολική παιδεία. Ετοιμάζει μια καινούργια ταινία και όπως είναι φυσικό σε τέτοιες περιπτώσεις, γύρω του στροβιλίζονται κάθε λογής άτομα που θα μπορούσαν να έχουν σχέση μ' αυτήν. Το "8 ½" προβάλλεται τον Φλεβάρη του 1963.
 
Πίσω βέβαια απ' όλα αυτά, βρίσκονται οι ονειρικές συνθέσεις του Nino Rota που θα 'πρεπε, αν μη τι άλλο, τουλάχιστον εδώ να τον θυμηθούμε. Γιατί η μουσική επένδυση με την οποία στόλισε το "8 ½", έμεινε από τις πλέον μνημειώδης.


 
Ο Nino Rota, συνθέτης της μουσικής όλων των ταινιών του Φελίνι από τους καιρούς του "Sceicco Bianco" ("Λευκός Σεΐχης") μέχρι την "Prova d' Orchestra" ("Πρόβα Ορχήστρας"), δημιούργησε και τα μουσικά "σχόλια" πολλών άλλων σκηνοθετών, όπως οι "Notti Bianche" (Λευκές Νύχτες"), "Rocco e i Suoi Fratelli" ("Ο Ρόκο και τ' αδέρφια του"), αλλά και ο "Gattopardo" ("Γατόπαρδος") του Luchino Visconti.
 
Είναι όμως σίγουρο, ότι το όνομά του μένει άρρηκτα δεμένο μ' αυτό του Φελίνι, καθώς υπέγραψε μερικά από τα πιο γνωστά μοτίβα, από το "La Strada" μέχρι το "8 ½". Μελωδίες που ξαναφέρνουν αίφνης, σαν νότα που δραπετεύει σιωπηλά, έναν κόσμο γεμάτο κλόουν, οξύθυμες καλόγριες, ανήσυχους κομπάρσους, ερειπωμένες τέντες τσίρκων κι ό,τι άλλο μπορεί κανείς να φανταστεί, μέσα από το πολυσύνθετο σύμπαν του Φεντερίκο Φελίνι
 
 
 
Πηγή:tvxs

Οπτική ίνα με αστρονομικές ταχύτητες μετάδοσης 255 terabit

Ερευνητές στις ΗΠΑ και την Ευρώπη αναφέρουν ότι ανέπτυξαν ένα νέο είδος οπτικής ίνας, η οποία ανεβάζει την ταχύτητα μετάδοσης δεδομένων στον αστρονομικό αριθμό των 255 terabit ανά δευτερόλεπτο. Πρόκειται για τεχνολογία που θα επέτρεπε το κατέβασμα ταινιών υψηλής ανάλυσης ταχύτερα από ό,τι ανοιγοκλείνουν τα ανθρώπινα μάτια.

Σε αντίθεση με τις συμβατικές οπτικές ίνες, οι οποίες διαθέτουν έναν μόνο πυρήνα κατά μήκος του οποίου ταξιδεύει το φως, η νέα ίνα προσφέρει επτά τέτοιες λωρίδες κυκλοφορίας.

Σε συνδυασμό με την προσθήκη δύο επιπλέον «ορθογώνιων διαστάσεων», κάτι που ισοδυναμεί με τρία αυτοκίνητα που κινούνται το ένα πάνω στο άλλο στην ίδια λωρίδα κυκλοφορίας, η νέα προσέγγιση προσφέρει 21 φορές μεγαλύτερη ταχύτητα από το σημερινό στάνταντ των 4-8 Tbit/sec στα δίκτυα επικοινωνιών.

Αυτό θα επέτρεπε το κατέβασμα μιας ταινίας μεγέθους 1 gigabyte σε 0,03 χιλιοστά του δευτερολέπτου, ενώ η μεταφορά του περιεχομένου από έναν σκληρό δίσκο του ενός terabyte θα απαιτούσε γύρω στα 31 χιλιοστά του δευτερολέπτου.

Συγκριτικά, τα ανθρώπινα βλέφαρα χρειάζονται 300 με 400 millisecond για να ανοιγοκλείσουν.

«Με διάμετρο μικρότερη από 200 μικρόμετρα [χιλιοστά του χιλιοστού], η νέα ίνα δεν καταλαμβάνει σημαντικά περισσότερο χώρο από τις συμβατικές οπτικές ίνες» επισημαίνει ο Δρ Τσίγκο Οκόνκουο του Πανεπιστημίου του Αϊνχτόφεν στην Ολλανδία, ο οποίος συνεργάστηκε στη μελέτη με το Πανεπιστήμιο της Κεντρικής Φλόριντα.

Η ανάπτυξη της νέας τεχνολογίας χρηματοδοτήθηκε από την Ευρωπαϊκή Ενωση (ΕΕ) στο πλαίσιο του 7ου Προγράμματος-Πλαισίου για την Ερευνα. 

Στο επόμενο ερευνητικό πρόγραμμα της ΕΕ, το Horizon 2020, έχει τεθεί στόχος για αύξηση της ταχύτητας στην κλίμακα των petabit ανά δευτερόλεπτο.

Η μελέτη δημοσιεύεται online στο Nature Photonics. 

Η αγνώριστη Λίντα Εβανγκελίστα και η μάχη με τον χρόνο

Ο χρόνος είναι αμείλικτος, ιδίως για τις γυναίκες που έγιναν διάσημες για την ομορφιά τους. Απόδειξη η εμφάνιση προ ημερών στο Σίδνεϊ της περίφημης Λίντα Εβανγκελίστα, του διάσημου τοπ μόντελ των 90ς που τώρα είναι πια 49 ετών και δείχνει τόσο διαφορετική από την κοπέλα που κατακτούσε τις πασαρέλες και γοήτευε τον πλανήτη.

Η Εβανγκελίστα απαθανατίστηκε από φωτογράφους που πολιορκούσαν το ξενοδοχείο της στο Σίδνεϊ, όπου η ίδια εργάζεται ως κριτής στην εκπομπή «Australia's Next Top Model». Χωρίς μακιγιάζ, με ατημέλητα μαλλιά και αρκετά πιο παχιά έδειξε άνετη με τους παπαράτσι.

Η ίδια δεν δείχνει να έχει πρόβλημα με τη δημόσια εικόνα της και μιλάει ακομπλεξάριστα γι' αυτήν. Πρόσφατα δήλωσε ότι δεν έχει κάνει ακόμα πλαστική αλλά αν έκανε θα το ανακοίνωνε δημόσια. «Θα είμαι χαρούμενη αν μεγαλώσω με χάρη. Θέλω να γεράσω. Αυτός είναι ο στόχος μου. Δεν με νοιάζει πόσο χρονών θα δείχνω, αλλά θέλω να είμαι ωραία» είπε. 

Αλλωστε δεν έχει χάσει τον αέρα της πασαρέλας: Μόλις τον περασμένο μήνα η διάσημη Καναδή συμμετείχε σε μια ακόμη επίδειξη μόδας του φημισμένου διδύμου Ντομένικο Ντόλτσε και Στέφανο Γκαμπάνα.

Απλά η τωρινή εικόνα της που δημοσιεύτηκε στην Daily Mail δείχνει να απέχει τόσο πολύ από εκείνη την εποχή που η ίδια έλεγε ότι ανήκει στην ομάδα των σούπερ τοπ μόντελ που δεν σηκώνονται από το κρεβάτι τους για λιγότερα από 10.000 δολάρια....

Εγκεφαλικές αλλοιώσεις προκαλεί το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης

Νέα Υόρκη
Διακριτές αλλοιώσεις στους εγκεφάλους των πασχόντων από χρόνια κόπωση εντόπισε αμερικανική έρευνα που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό έντυπο Radiology

Το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης ταλαιπωρει εκατομμύρια άτομα παγκοσμίως, η διάγνωση του οποίου είναι δύσκολη. Αυτό συμβαίνει διότι τα συμπτώματά του είναι κοινά με άλλες παθήσεις. Πάντως, η πλειοψηφία των πασχόντων αναφέρει αίσθημα μόνιμης και υπερβολικής κούρασης που διαρκεί πάνω από ένα εξάμηνο. Επίσης τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν πόνους στους μυς και στις αρθρώσεις, πονοκεφάλους, δυσανεξία σε διάφορες τροφές, πονόλαιμο, διόγκωση των λεμφαδένων, γαστρεντερικά προβλήματα, αφύσικη αρτηριακή πίεση, υπερευαισθησία στο φως και στους θορύβους κ.α.

Το σύνδρομο πιστεύεται ότι, εν μέρει τουλάχιστον, οφείλεται σε χρόνια φλεγμονή, πιθανότατα λόγω της παρατεταμένης και υπερβολικής αντίδρασης του οργανισμού του ασθενούς απέναντι σε κάποιον άγνωστο μέχρι σήμερα ιό, που έχει μολύνει το σώμα.

Οι ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Στάνφορντ της Καλιφόρνια, με επικεφαλής τον καθηγητή Χοσέ Μοντόγια, μελέτησαν με τρεις διαφορετικές τεχνικές απεικόνισης 15 ασθενείς με σύνδρομο χρόνιας κόπωσης και άλλα 15 υγιή άτομα.

Η έρευνα αποκάλυψε ότι όσοι πάσχουν από το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης, έχουν λιγότερη λευκή ουσία στον εγκέφαλό τους, καθώς και ανατομικές ανωμαλίες σε τρεις τουλάχιστον εγκεφαλικές περιοχές. Όσο πιο αφύσικες ήταν οι εν λόγω περιοχές του εγκεφάλου, τόσο πιο σοβαρή ήταν η μορφή της νόσου.

«Το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες επιστημονικές και ιατρικές προκλήσεις της εποχής μας», εξηγεί ο Δρ Μοντόγια και τονίζει ότι η πάθηση μπορεί να υποβαθμίσει την ποιότητα ζωής ενός ανθρώπου για δέκα έως 30 χρόνια. 

Οι ερευνητές ήδη σχεδιάζουν νέα μελέτη με μεγαλύτερο δείγμα ασθενών προς επιβεβαίωση των αποτελέσμάτων τους.

  • Κατηγορία ΥΓΕΙΑ
  • 0