Η κινέζικη κουζίνα και γενικώς οι πολύ εξωτικές γεύσεις δεν είναι τα φόρτε μου. Μου αρέσουν ωστόσο πολύ τα νουντλς κι έτσι πριν μερικά χρόνια αποφάσισα να  δοκιμάσω να τα φέρω πιο κοντά στις δικές μου γεύσεις χρησιμοποιώντας αγαπημένα μου λαχανικά, πολύ λεμόνι και ρίγανη που τη λατρεύω.

Το  πείραμα πέτυχε, το μεσογειακό μου ταμπεραμέντο ταίριαξε μια χαρά με τα νουντλς και η συνταγή καθιερώθηκε στο εβδομαδιαία μενού μας. Είναι πανεύκολη –ο όλος μπελάς είναι μόνο το κόψιμο των λαχανικών-  γρήγορη και πανάλαφρη. Αν δεν τρώτε κρέας μπορείτε να την κάνετε και χωρίς κοτόπουλο. Επίσης μπορείτε να αυτοσχεδιάσετε και να προσθέσετε κι όποιο άλλο λαχανικό σας αρέσει όπως π.χ κολοκυθάκια, ή μπρόκολο. Α! και για σκεύος προτείνω να χρησιμοποιήστε ένα μεγάλο βαθύ τηγάνι κατά προτίμηση αντικολλητικό.

ΥΛΙΚΑ (για 4 άτομα)

Κόβουμε το κοτόπουλο σε μικρομεσαία κομμάτια. Κόβουμε επίσης τις πιπεριές σε καρεδάκια ή λωρίδες, τα καρότα και το πράσο σε λεπτές ροδέλες  ενώ από το μπρόκολα κόβουμε και κρατάμε τις τουφίτσες.

Ψιλοκόβουμε το κρεμμύδι  και το σοτάρουμε σε ελαιόλαδο-υπολογίστε γύρω στις 4-5 κουταλιές της σούπας.  Στη συνέχεια προσθέτουμε τα κομμένα  φιλετάκια του κοτόπουλου, μόλις αυτά ροδοκοκκινίσουν προσθέτουμε τα λαχανικά. Σκεπάζουμε και τα αφήνουμε μισό λεπτό να «ιδρώσουν» και να βγάλουν τα υγρά τους. Στη συνέχεια προσθέτουμε τη ρακή ή το κρασί και όταν το αλκοόλ εξατμιστεί προσθέτουμε το χυμό του λεμονιού και 2-3 κούπες νερό (ζεστό αν έχουμε βραστήρα) έτσι ώστε να σκεπαστούν τα υλικά μας. Χαμηλώνουμε  τη θερμοκρασία –όχι πολύ, περίπου στη μέση - και αφήνουμε τα υλικά να βράσουν περίπου 30-40 λεπτά, πάντα σκεπασμένα έτσι ώστε να μην εξατμιστούν τα υγρά. Ψιλοκόβουμε μια χούφτα άνηθο και τον προσθέτουμε στο τελευταίο 5λεπτο. Προσθέτουμε κάμποσο αλάτι και πιπέρι και ανακατεύουμε.

Σε μια κατσαρόλα βράζουμε νερό και ρίχνουμε μέσα τα νουντλς. Τα αφήνουμε 5 λεπτά να μαλακώσουν και κατόπιν τα μεταφέρουμε ( χωρίς το νερό) στο σκεύος με τα λαχανικά και το κοτόπουλο. Τα αφήνουμε να βράσουν «στα ζουμιά τους» όλα μαζί για 2-3 λεπτά, προσθέτουμε μια πρέζα ή και παραπάνω ρίγανη και τα αποσύρουμε από τη φωτιά.

Σερβίρουμε, και καλή όρεξη.

Με τα σοκολατάκια αυτά κέρδισα ένα διαγωνισμό σε ένα καταφύγιο. Τα θυμήθηκα τώρα που κρύωσε ο καιρός και μου ήρθε ξανά έντονη η νοσταλγία για σκι, κρύο, χιόνια, βουνό και ευχάριστες μαζώξεις γύρω από το τζάκι το βράδυ με παιχνίδια, κιθάρες και καταπονημένους μύες.

“Το επόμενο Σάββατο, δεν θα παίξουμε επιτραπέζια αλλά θα κάνουμε ένα διαγωνισμό μαγειρικής ” είπε ο Νώντας. “Να έρθετε προετοιμασμένοι. Θα φτιάξουμε όλοι από κάτι. Το έδεσμα που θα κερδίσει θα πρέπει όχι μόνο να είναι νόστιμο, αλλά να φτιάχνεται πολύ γρήγορα και να αποτελείται από λίγα υλικά που κουβαλιούνται εύκολα, και χρειάζονται το μίνιμουμ των κατσαρολικών. Ο νικητής κερδίζει την κάρτα του σκι λιφτ της επόμενης ημέρας”. Ένοιωσα λες κι αυτός ο διαγωνισμός ήταν κομμένος και ραμένος για τα αγαπημένα μου σοκολατάκια. Αυτά που φτιάχνονται “με υλικά περιπτέρου” όπως λέει κι ο Τζώρτζης. Εννοείται πως κέρδισα με συνοπτικότατες διαδικασίες.

Υλικά (για περίπου 50 σοκολατάκια)

Λιώνουμε την κουβερτούρα σε ένα κατσαρολάκι. Στο καταφύγιο την έλιωσα στο γκαζάκι. Στο σπίτι μου την λιώνω σε φούρνο μικροκυμάτων. Σε ένα ταψί μιας χρήσης θρυμματίζουμε τις σοκοφρέτες, και τις αναμειγνύουμε με τη μερέντα και τη λιωμένη κουβερτούρα. Απλώνουμε το μείγμα στο ταψί και το βάζουμε στο ψυγείο για περίπου μια ώρα μέχρι να στερεοποιηθεί. Όταν σφίξει κόβουμε με το μαχαίρι τετράγωνα κομματάκια. Τα σοκολατάκια μας είναι έτοιμα. Πετάμε το ταψί μιας χρήσης και πλένουμε μόνο το κατσαρολάκι μέσα στο οποίο λιώσαμε την κουβερτούρα.

Στο καταφύγιο τα φάγαμε εν ριπή οφθαλμού μέσα από το ταψάκι. Στο σπίτι τα προσφέρω μέσα σε χαρτάκια από καπ κέικς. Ενίοτε προσθέτω στο μείγμα χοντροκομένα αμύγδαλα ή καρύδια.  

Το 1915 ο 36χρονος Albert Einstein είχε μόλις ολοκληρώσει το δισέλιδο αριστούργημα που θα έφερνε επανάσταση στη σύγχρονη φυσική και θα αναδείκνυε τις προσπάθειες των φυσικών σε διεθνή φήμη και δόξα, τη θεωρία της γενικής σχετικότητας. Πριν δημοσιευτεί, ο Einstein σταμάτησε για μια στιγμή και έγραψε ένα εγκάρδιο και ευγενικό γράμμα στον τότε 11χρονο γιο του Hans Albert, ο οποίος ζούσε με τη μητέρα του και τον μικρό του αδερφό, Eduard “Tete” Einstein, στη Βιέννη. Το γράμμα (εμφανίζεται παρακάτω), όπως και οι περισσότερες αλληλογραφίες του Einstein, λάμπει από πατρική σοφία και μιλάει για κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι θα πρέπει πάντα να αναλογίζονται: πώς να μαθαίνουν.

Πηγή: brainpickings