ενημέρωση 1:52, 8 August, 2026

Εθισμένη στη σοκολάτα

Μ’ αρέσει να πειράζω τις συνταγές - διαλέγω κάποια που μ’ αρέσει κι αρχίζω να προσθέτω ή να αφαιρώ για να την φέρω στα μέτρα μου. Συνήθως. Γιατί σ’ αυτά τα μπισκότα, που περιγράφω σήμερα, δέκα χρόνια τώρα που τα είχα δει στο αμερικάνικο Gourmet, δεν έχω αλλάξει τίποτα - το μόνο που θα κατάφερνα θα ήταν να χαλάσω την τέλεια γεύση τους.

Προσοχή όμως, είναι μπισκότα εθιστικά! Αρκετά μαλακά αλλά και τραγανά, καθώς έχουν χοντρά κομμάτια αμύγδαλο, αρκετά άγλυκα στο εσωτερικό τους αλλά καραμελωμένα στο εξωτερικό, καθώς έχουν ψηθεί με την άχνη. Δεν έχω λόγια, είναι τα πιο ωραία μπισκότα που έχουν βγει από τον φούρνο μου. Και δεν είναι η δική μου ιδέα - το λένε ένα σωρό δεκάχρονα που δέχτηκαν να γίνουν οι δοκιμαστές μου!

Μπισκότα σοκολάτας

  • 2 φλιτζάνια αλεύρι για όλες τις χρήσεις
  • 1/3 φλιτζάνι κακάο (χωρίς ζάχαρη)
  • 1/2 κουταλάκι μπείκιν πάουντερ
  • ελάχιστο αλάτι
  • 220 γρ. βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου
  • ½ φλιτζάνι ζάχαρη
  • 1 αυγό
  • 1 λοβό βανίλιας, τα σποράκια
  • 150 γρ. ψιλοκομμένη κουβερτούρα (όσο πιο πικρή τόσο καλύτερα)
  • ½ φλιτζάνι αμύγδαλα ψιλοκομμένα
  • 1 1/2 φλιτζάνι ζάχαρη άχνη

Σε ένα μπολ ανακατεύω το αλεύρι, το κακάο, το μπέικιν και το αλάτι. Σε ένα άλλο μεγαλούτσικο μπολ χτυπάω με το μίξερ χεριού το βούτυρο με το μισό φλιτζάνι της ζάχαρης να αφρατέψει και προσθέτω συνεχίζοντας το χτύπημα το αυγό, τα σποράκια της βανίλιας και λίγο - λίγο το μίγμα του αλευριού.

Προσθέτω την ψιλοκομμένη κουβερτούρα και τα αμύγδαλα και τα ανακατεύω με μια κουτάλα να πάνε παντού. Σκεπάζω τη ζύμη και την αφήνω στο ψυγείο περίπου μισή ώρα.
Προθερμαίνω τον φούρνο στους 180 βαθμούς. Στρώνω λαδόκολλα σε μια λαμαρίνα του φούρνου (μπορεί να χρειαστούν και δυο).

Σε ένα μπολ βάζω το 1 φλιτζάνι της ζάχαρης άχνης. Παίρνω κομμάτια από τη ζύμη (περίπου μια κουταλιά για το κάθε μπισκότο) τα κάνω μπαλάκι και τα πατάω με την παλάμη μου να γίνουν στρογγυλά και πλατιά. Τα βουτάω στο μπολ με την ζάχαρη να καλυφθούν καλά και τα ακουμπάω στην λαμαρίνα. Τα ψήνω περίπου 10 λεπτά (όταν βγουν θα είναι μαλακά), τα αφήνω να κρυώσουν και τα πασπαλίζω με την υπόλοιπη ζάχαρη άχνη.

Στο μέγεθος της κουταλιάς βγαίνουν γύρω στα 60 μπισκότα.

Πανσέτα με τα συνοδευτικά της

Γυρίζεις σπίτι μετά από μια σχετικά ζόρικη, αν και παραγωγική, ημέρα και θέλεις κάτι να φας. Ανοίγεις το ψυγείο και προσπαθείς να δεις πώς θα συνδυάσεις τα υλικά που έχεις για να ετοιμάσεις ένα νόστιμο αλλά κυρίως γρήγορο φαγητό. Για μια στιγμή σκέφτεσαι να παραγγείλεις όμως γουστάρεις να μπεις και στην κουζίνα, να αφήσεις τη φαντασία σου ελεύθερη και να αποφορτιστείς από την πίεση της ημέρας. Για όλους εμάς που αγαπάμε το φαγητό, πίστεψέ με, είναι ψυχοθεραπεία και απόλαυση ταυτόχρονα. Η συνταγή που θα διαβάσετε σήμερα έχει 4 βασικά υλικά. Η καπνιστή πανσέτα πρωταγωνιστεί με διαφορά και επειδή δεν ήθελα να την φάω ξεροσφύρι, μέσα σε λάδι αρωματισμένο με φασκόμηλο σόταρα 2 μανιτάρια και 2 κόκκινες πιπεριές. Λίγο σκόρδο, αλάτι και πιπέρι. Απλά, γρήγορα και κυρίως γευστικά. Λίγη προσοχή μόνο με το φασκόμηλο επειδή έχει έντονο άρωμα και αν βάλετε μεγάλη ποσότητα θα σας πικρίσει το λάδι και φυσικά τα λαχανικά που θα σοτάρετε. 

Καπνιστή πανσέτα με τα συνοδευτικά της

  • 4 κ.σ. ελαιόλαδο
  • 1 σκελίδα σκόρδο
  • φασκόμηλο
  • 4 κόκκινες πιπεριές κομμένες σε μέτρια τετράγωνα κομμάτια
  • 4 μεγάλα λευκά μανιτάρια κομμένα σε κομμάτια πάχους περίπου 2 εκατοστών
  • αλάτι, πιπέρι
  • 4 κομμάτια πανσέτα καπνιστή

Σε ένα αντικολλητικό τηγάνι ζεσταίνουμε το ελαιόλαδο και προσθέτουμε το σκόρδο και μετά από λίγο το φασκόμηλο. Μόλις απελευθερώσουν τη γεύση και το άρωμά τους, προσθέτουμε τις πιπεριές και μετά από λίγο τα μανιτάρια. Σοτάρουμε μέχρι να μαραθούν και τα αφήνουμε στην άκρη.

Σε ένα άλλο αντικολλητικό τηγάνι με βαρύ πάτο (ψηστιέρα κατά προτίμηση, αν διαθέτετε) ψήνουμε τις πανσέτες μέχρι να ροδίσουν και από τις δύο πλευρές. Αν θέλετε μπορείτε να τις ψήσετε και στο γκριλ.

Σερβίρουμε αμέσως και το απολαμβάνουμε καλύτερα με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί.

Το καυτό σποτ του μουσείου Ορσέ

Ένα σεξουαλικό όργιο για το Μαρκήσιο Ντε Σαντ (video)

 
Πλήρες όνομα, Ντονασιέν Αλφόνς Φρανσουά Κόμης ντε Σαντ. Κατά τη Wikipedia, «ήταν Γάλλος συγγραφέας και φιλόσοφος με ηδονιστικές, κυρίως, και αθεϊστικές θεωρήσεις, που κατέστη περιώνυμος για τη γενετήσια διαστροφή της απόλαυσης του εκδηλούμενου φόβου, τρόμου και πόνου που προκαλούσε στις συντρόφους του, όπου και εκ του τίτλου του η καθιέρωση του όρου σαδισμός».

Η προκλητική γραφή και οι φιλελεύθερες ιδέες τού κόστισαν 29 χρόνια εγκλεισμού σε άσυλα και σωφρονιστικά ιδρύματα. «Η σκληρότητα είναι απλώς η ανθρώπινη ενέργεια που ο πολιτισμός δεν αλλοίωσε ακόμα ολότελα: είναι λοιπόν αρετή, όχι βίτσιο» είναι μία από τις διάσημες ρήσεις του. Αιώνες μετά το θάνατό του, λογοτέχνες, ψυχαναλυτές και ερευνητές συνεχίζουν να μελετούν βαθιά την εργογραφία του.

© Musée d'Orsay

Το εθνικό γαλλικό μουσείο Ορσέ εξερευνά με τη νέα έκθεσή του την επίδραση του Μαρκήσιου ντε Σαντ στην Τέχνη και αποφασίζει να «προβοκάρει» λίγο τα πράγματα. Εμπιστευόμενο το προωθητικό βίντεο της έκθεσης «Sade.Attacking the sun» στους εικαστικούς Ντέιβιντ Φρίμοντ και Φλοράν Μισέλ, πήρε πίσω 53 καυτά δευτερόλεπτα. Μια θάλασσα ανθρώπινων γυμνών περιπτύξεων σχηματίζει τον τίτλο της έκθεσης που θα διαρκέσει έως τις 25 Ιανουαρίου του 2015.

Τιμώντας τον Γάλλο αριστοκράτη, συγγραφέα και επαναστάτη, το μουσείο Ορσέ επιχειρεί να αποτιμήσει την επίδρασή του στους καλλιτεχνικούς κύκλους. Ακολουθώντας την ανάλυση της συγγραφέως Άνι Λε Μπραν και παρατηρώντας τα έργα των Γκόγια, Ζερικώ, Πικάσο, Ενγκρ, Ροντέν και Ροπς, οι επισκέπτες μπορούν να εξερευνήσουν τα όρια της επιθυμίας, της απόκλισης, της αγριότητας και της υπερβολής. 

Πηγή:atensvoice
 
 

Το Αυτόματο

 
Γράφει η Χαριτίνη Μαλισσόβα
 
"Έκθεση προσωπικής μυθολογίας"
Θάνος Σταθόπουλος
Εκδόσεις Γαβριηλίδης 
 
Η πρώτη μου επαφή με το Αυτόματο έγινε λίγους μήνες πριν,όταν μου τράβηξε το βλέμμα το λιτά εντυπωσιακό εξώφυλλό του,όσο και ο τίτλος του. 
Δεν είχα ως τότε άλλη επαφή με τη γραφή του Θάνου Σταθόπουλου,και,τελειώνοντας την πρώτη ανάγνωση,είχα αντιληφθεί ότι θα μπορούσα να το έχω διαβάσει από το τέλος στην αρχή ή και με διαφορετική σειρά. 
Κατά τη διάρκεια,δε,της ανάγνωσης αισθάνθηκα το ‘ειδικό’βάρος και τον όγκο των αναγνωσμάτων του συγγραφέα,ώςτε να φτάσει στην επιλογή των ονομάτων που αναφέρει.
 
Δεν το κρύβω,ότι μέχρι το τέλος αισθανόμουν την επιθυμία να ψάξω και να ασχοληθώ με το έργο όσων αναφέρει στην ΄’έκθεση’ της προσωπικής του μυθολογίας,όπως ο ίδιος αποκαλεί το βιβλίο του. 
Το ευρετήριο των ονομάτων στο τέλος του βιβλίου είναι ένα αυτόνομο κείμενο από μόνο του.
Το προσωπικό στοιχείο του,διακριτικά αλλά αποκαλυπτικά διάχυτο σε όλη την έκταση του βιβλίου και μέσα από το ευδιάκριτο πλήθος των προσώπων που επηρέασαν τη γραφή του. 
 
Με αρχικό μότο τη φράση του Cioran «Αναπνέω από προκατάληψη»,και μέχρι την αναφορά στο Σοπενχάουερ και στην Πραγματικότητα ,μέσα από πλήθος αναφορές σε σημαντικούς συγγραφείς, ποιητές και καλλιτέχνες -της γενιάς του και μη- ο Σταθόπουλος μας ξεναγεί στο Αυτόματο της υπάρξεώς μας χωρίς,ωστόσο, να συντάσσει εγχειρίδιο φιλοσοφίας αλλά την συγγραφική γενεαλογία του.
 
Το Αυτόματο χτίστηκε με λόγο μινιμαλιστικό, με Μπέκετ, Μπέρνχαρντ, Πεντζίκη, Καρούζο, Σαχτούρη, Γονατά, Παπαγιώργη και Αρανίτση,με δρόμους και στέκια της Αθήνας να χαρτογραφούνται  καθώς και με δομικά υλικά έργα τέχνης. 
 
Έχοντας,εν τέλει, διαβάσει και τα εξαιρετικά βιβλία του :«Playback» Και «Η Ιστορία της μουσικής»θέλησα να ανατρέξω συχνά και κατ΄επανάληψη σε κείμενά τους και έχω πια την αίσθηση ότι πρόκειται για σύγχρονη,υψηλήςποιότητας γραφή και κείμενα που ήδη γίνονται κλασικά.