Η αποχώρηση του Δημήτρη Αβραμόπουλου από την κυβέρνηση δίνει στον πρωθυπουργό την ευκαιρία να προχωρήσει σε έναν μικρό ανασχηματισό του σχήματος που θα πορευτεί ως τον κόμβο της προεδρικής εκλογής. Παράλληλα στο Μαξίμου θεωρούν ότι ορισμένα πρόσωπα που δίνουν ερείσματα υψηλών τόνων στον ΣΥΡΙΖΑ, θα πρέπει να αποχωρήσουν από το προσκήνιο. Η παρένθεση με την έντονη παρουσία της λαϊκής δεξιάς φαίνεται ότι θα λάβει τέλος. 

Σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιεύουν «Τα Νέα», ο πρωθυπουργός αποφάσισε να αντικαταστήσει την Σοφία Βούλτεψη από τη θέση της κυβερνητικής εκπροσώπου. Περιέργως, δεν της χρεώνει αρνητικά τους χειρισμούς στη ΝΕΡΙΤ, αλλά τη δήλωση της για τα «χαμένα χρήματα στην αγορά ακινήτων». Όπως και να έχει, η κ. Βούλτεψη δεν έχει και αρκετούς θαυμαστές εντός της κυβέρνησης. Ο κ. Αργύρης Ντινόπουλος αναμένεται να απομακρυνθεί λόγω της κόντρας του με τον κ. Μητσοτάκη και το «εγώ συμφωνώ με τη Δούρου». Αναποτελεσματική θεωρείται και η παρουσία του κ. Γιακουμάτου. Μένει βέβαια να δούμε και πώς θα αλλάξουν-αν αλλάξουν-οι συσχετισμοί της συμμετοχής των δύο εταίρων στην κυβέρνηση. 

Την ίδια στιγμη στον ΣΥΡΙΖΑ καλούνται να αποφασίσουν αν θα συνεχίσουν το δρόμο που άνοιξε ο Γιάννης Δραγασάκης, ο οποίος μίλησε για συμφέροντα που τηλεφωνούν στο Μαξίμου για να αλλάξουν νόμους, αρνούμενος να τα κατονομάσουν. Δεν αποκλείεται η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα να επενδυθεί από αντίστοιχες αναφορές. Αλλά σε αυτές τις περιπτώσεις, σημασία έχει να υπάρχουν και ονόματα. 

Πηγή:protagon

O τίτλος μαρτυρά μια ευφυή κατασκευή που συνδυάζει συμπεριφορά μοτοσυκλέτας με εμφάνιση mega scooter, το μοναδικό στο είδος Honda Integra.

Αποτελούσε το ένα εκ των τριών συνολικά μελών μιας νέας οικογένειας, που μελετήθηκε και κατασκευάστηκε με γνώμονα το χαμηλό κόστος χρήσης, την αντοχή στο χρόνο και τον ξεχωριστό χαρακτήρα.

Οι αλλαγές που φαίνονται

Το επιτελείο της Honda συνέλεξε τις απαιτούμενες πληροφορίες από τους ιδιοκτήτες του Integra 700 και, αξιοποιώντας αυτές στο έπακρο, προχώρησε στην εξέλιξη του επόμενου μοντέλου. Εξωτερικά, η εμφάνιση έχει αλλάξει στα σημεία, σε μια προσπάθεια να μειωθεί ο συνολικός όγκος. Το Integra μοιάζει τώρα περισσότερο με μοτοσυκλέτα, είναι πιο αιχμηρό από πριν.

Η επιφάνεια των πλαστικών στο ρύγχος έχει μειωθεί, ο χώρος για τα πόδια του οδηγού αυξήθηκε, όπως επίσης και η απόσταση από το πίσω μέρος της ποδιάς μέχρι τη σέλα, δίνοντας μερικά εκατοστά παραπάνω για τα γόνατα των ψηλότερων αναβατών. Παράλληλα, η σέλα έχει στενέψει κατά 4 εκατοστά, προκειμένου να δίνει το δικαίωμα στα πόδια να πατούν κάτω με μεγαλύτερη ευκολία και σιγουριά. Το δάπεδο έχει πλατύνει στο πίσω μέρος, προσφέροντας στον αναβάτη θέση οδήγησης που παραπέμπει σε μοτοσυκλέτα. Σε μοτοσυκλέτα όμως παραπέμπουν και οι νέες μανέτες, που είναι πλέον ρυθμιζόμενες.

Στα βασικά χρώματα, μαύρο, άσπρο, ασημένιο και κόκκινο έχουν προστεθεί και δυο σπέσιαλ εκδόσεις “S”, η ελαφρά υψηλότερη τιμή των οποίων δικαιολογείται από τις διχρωμίες και τα κόκκινα ή/και μπλε σιρίτια. Στο πάνελ των οργάνων, τέλος, έχουν προστεθεί ενδείξεις για στιγμιαία και μέση κατανάλωση.

Όμως, οι σημαντικότερες εξωτερικά αντιληπτές διαφορές αφορούν στο ψαλίδι και στα φρένα του Integra. Το πρώτο, είναι πλέον από αλουμίνιο (έναντι χάλυβα) και πολύ πιο εντυπωσιακό σε εμφάνιση. Ελαφρύτερο κατά δύο κιλά, συμβάλλει κατά πολύ στην ακριβέστερη πληροφόρηση και στην καλύτερη αίσθηση που αποκομίζει ο αναβάτης συνολικά από την πίσω ανάρτηση.

Όσον αφορά στο σύστημα πέδησης, το συνδυαζόμενο (CBS) έχει εγκαταλειφθεί. Υπάρχει όμως ABS στο στάνταρ εξοπλισμό, με δαγκάνα δύο (έναντι τριών) εμβόλων μπροστά.

Aπό 700 στα 750

Μία από τις ουσιαστικότερες αλλαγές που έχει δεχθεί το νέο Integra είναι ο κατά 75 κυβικά μεγαλύτερος (745 από 670), δικύλινδρος κινητήρας του. Η λειτουργία του, είναι συνολικά βελτιωμένη, τόσο από πλευράς επιδόσεων όσο και κραδασμών, καθόσον τώρα υπάρχουν δύο (έναντι ενός στο απερχόμενο μοντέλο) αντικραδασμικοί άξονες.

Ο ήχος του κινητήρα έχει αλλάξει λόγω της νέας εξάτμισης που “ευθύνεται” για την καλύτερη εξαγωγή των καυσαερίων, αλλά και για τον πιο ωραίο ήχο που παράγει. Διατηρώντας στο ελάχιστο τον αριθμό των εξαρτημάτων του, ο κινητήρας είναι ιδιαίτερα ελαφρύς (69,2 κιλά) και η λειτουργία του απόλυτα πολιτισμένη. Η ήδη χαμηλή κατανάλωση καυσίμου του 700 μειώθηκε κι άλλο, με τη Honda να δηλώνει 3 λίτρα ανά 100 χιλιόμετρα!

Το DCT και η λειτουργία του

Η δεύτερη γενιά του ηλεκτρονικά ελεγχόμενου κιβώτιου ταχυτήτων DCT (Dual Clutch Transmission, διπλού συμπλέκτη ελληνιστί), που ως γνωστόν αποτελεί πρωτοτυπία και πατέντα της Honda, έχει δεχθεί βελτιώσεις, έτσι ώστε να γίνει πιο αποτελεσματικό και προοδευτικό στις αλλαγές του.

Το σύστημα χρησιμοποιεί δύο συμπλέκτες, έναν για την εκκίνηση, την 1η, 3η και 5η σχέση και έναν για τη 2η, 4η και 6η σχέση μετάδοσης Διαθέτει τρεις επιλογές λειτουργίας: D (αυτόματη βασική θέση), S (σπορ αυτόματη λειτουργία, με κοντύτερες σχέσεις) και MT (χειροκίνητες αλλαγές με μπουτόν από τον αριστερό διακόπτη στο τιμόνι, ανέβασμα σχέσης με τον δείκτη και κατέβασμα με τον αντίχειρα).

Το καλό με αυτό το σύστημα είναι ότι ακόμα και στις αυτόματες επιλογές ο αναβάτης μπορεί να επέμβει ανεβάζοντας ή κατεβάζοντας σχέση, χρησιμοποιώντας το 6αρι κιβώτιο με τη βοήθεια του ηλεκτρονικά ελεγχόμενου αυτόματου συμπλέκτη. Μανέτα δεν υπάρχει, όλα γίνονται με τα χέρια ή και χωρίς αυτά!

Η κεντρική μονάδα που ελέγχει το DCT έχει αναβαθμιστεί και το έχει κάνει “εξυπνότερο”, αφού ανά πάσα στιγμή μπορεί να “αντιληφθεί” αυτό που θέλει να κάνει ο αναβάτης. Αν για παράδειγμα ανοίξει το γκάζι απότομα, το κιβώτιο κατεβάζει για να δώσει καλύτερη επιτάχυνση, ενώ αν το γκάζι γυρίζει ράθυμα στην ευθεία, μέχρι το Integra να “πιάσει” 70-75 χλμ/ώρα θα έχει ήδη κουμπώσει την 6η σχέση.

Τα γύρω γύρω

Το Integra διαθέτει κανονικό ψαλίδι και τελική μετάδοση με αλυσίδα, δύο στοιχεία που προέρχονται από τον κόσμο της μοτοσυκλέτας. Οι αναρτήσεις προέρχονται από το Integra πρώτης γενιάς με ένα συμβατικό πιρούνι 41 χλστ. μπροστά και μονό αμορτισέρ με συνδέσμους πίσω ρυθμιζόμενο ως προς την προφόρτιση ελατηρίου, ενώ οι τροχοί είναι 17 ιντσών και αποτελούνται από χυτές ζάντες κατασκευασμένες από ελαφρύ κράμα αλουμινίου. Το βάρος του Integra 750 φτάνει γεμάτο τα 237 κιλά και η κατανομή βάρους μπροστά-πίσω βρίσκεται στο καθαρά μοτοσυκλετιστικό ποσοστό 50-50.

Αρκετό φαίνεται να είναι το βάρος μόλις καθίσεις στη σέλα του, αλλά όταν αρχίσεις να κινείσαι χάνεται ως δια μαγείας. Όσο ανεβαίνουν τα χιλιόμετρα στο ταχύμετρο, τόσο το Integra επιδεικνύει περίσσια σιγουριά και σταθερότητα. Το μπροστινό φρένο διαμέτρου 320mm (τύπου μαργαρίτα, όπως και ο πίσω δίσκος) είναι ισχυρό και συνεργάζεται αρμονικά με το ABS, ενώ το αντίστοιχο στον πίσω τροχό (240mm) διαθέτει μονοπίστονη δαγκάνα και δείχνει κάπως πιο ευαίσθητο σε μπλοκαρίσματα στην παροιμιώδη ελληνική άσφαλτο. Ευτυχώς επεμβαίνει “on time” το εξαιρετικό ABS και σώζει την όλη κατάσταση.

Καθημερινά μαζί του

Με το νέο Integra ξεκινήσαμε για μια διαδρομή σε μισοβρεγμένους δρόμους προς Ανάβυσο, Λαύριο, Σούνιο και πίσω.

Η θέση οδήγησης έχει καταβολές από scooter, με το σώμα όρθιο σε μια άνετη θέση, ενώ τα πόδια έχουν πολλές επιλογές για να τοποθετηθούν/βολευτούν πάνω στο μακρύ δάπεδο. Η στενότερη σέλα δίνει μικρότερη άνεση από πριν, αλλά είναι η ποιότητα του αφρώδους που βελτιώνει την εικόνα. Η απόκριση στο γκάζι και οι ρεπρίζ είναι βελτιωμένες, όπως συμβαίνει και με την ομαλότερη λειτουργία του DCT.

Οι αναρτήσεις είναι σφιχτές, αλλά οι καλές αποσβέσεις προσφέρουν ικανοποιητική άνεση και διατηρούν τις γραμμές του 750 ακόμα και υπό πίεση μέσα στη στροφή. Η προστασία από το φέρινγκ και τη ζελατίνα είναι πολύ καλή και θα ήταν ακόμα καλύτερη αν η δεύτερη ήταν πλατύτερη προστατεύοντας ώμους και χέρια του αναβάτη.

Kαλαίσθητο, άνετο, με εξαιρετικά ασφαλή και συνάμα ευχάριστη οδική συμπεριφορά, έξυπνο αυτόματο κιβώτιο, φρένα με ABS, βελτιωμένη εργονομία, καλές επιδόσεις και απίστευτη οικονομία είναι τα χαρακτηριστικά που κάνουν το Integra να ξεχωρίζει.

Στην αντίπερα όχθη, έχει χάσει το συνδυαζόμενο σύστημα πέδησης και εξακολουθεί να μην υπάρχει ικανός χώρος κάτω από τη σέλα. Με 9.690 ευρώ (9.790€ DS), το Integra μπορεί να γίνει το... ScooterBike των ονείρων μας!

Είναι ένα από τα σημαντικότερα φετινά κινηματογραφικά αφιερώματα: η τιτάνια ρετροσπεκτίβα στο έργο του Ελία Καζάν. Πρόκειται για την τέταρτη εκδήλωση που διοργανώνει η Ταινιοθήκη της Ελλάδος στo πλαίσιο της πράξης «Η κινηματογραφοφιλία στη Νέα Εποχή», σε συνεργασία με την Fox Entertainment και τον διευθύνοντα σύμβουλο της εταιρείας, Τζιμ Γιαννόπουλο.

Η ταινία με την οποία ανοίγει σήμερα το αφιέρωμα είναι το «Βίβα Ζαπάτα» (1952), ενώ θα παρουσιαστούν συνολικά 15 ταινίες του Ελία Καζάν, 10 από τις οποίες σε αποκατεστημένη μορφή. Πολλές εξ αυτών θα προλογίσουν σκηνοθέτες, κριτικοί κινηματογράφου, συγγραφείς, ψυχαναλυτές, όπως οι Τάσος Γουδέλης, Επαμεινώνδας Θεοδωρίδης, Ελευθερία Δημητρομανωλάκη και Βένια Βέργου, και ο κριτικός του «Βήματος» Γιάννης Ζουμπουλάκης. Θα προβληθεί επίσης το ντοκιμαντέρ «Γράμμα στον Ελία» σε σκηνοθεσία Μάρτιν Σκορσέζε, καθώς και οι ελληνικές ταινίες «1922» του Νίκου Κούνδουρου (1978) και «Νύφες» του Παντελή Βούλγαρη (2004), ως χαρακτηριστικά παραδείγματα επιρροής του Καζάν σε άλλους έλληνες δημιουργούς. Ο Ηλίας Καζαντζόγλου απασχολεί και θα απασχολεί για πάντα τους μελετητές του σύγχρονου κινηματογράφου. Γεννημένος το 1909 στην Κωνσταντινούπολη μεταναστεύει με τους γονείς του αρχικώς στη Γερμανία και στη συνέχεια στις ΗΠΑ, όπου και αποφοίτησε από το Τμήμα Υποκριτικής του Πανεπιστημίου Γέιλ, συνεχίζοντας τις σπουδές του στο Γκρουπ Θίατερ του Λι Στράσμπεργκ. Με τον τελευταίο θα ιδρύσουν από κοινού το Actor's Studio, μέσω του οποίου ο Καζάν επιχείρησε μια ριζική αναδιαμόρφωση της υποκριτικής (και της σκηνοθεσίας της) στον κινηματογράφο, χαρίζοντας στον Μάρλον Μπράντο μερικούς από τους καλύτερους ρόλους της καριέρας του.

ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ. Αλλά το αστέρι του είχε ήδη λάμψει στο θέατρο, και για την ακρίβεια στο Μπρόντγουεϊ. Και το 1937, έπειτα από μια ήδη επιτυχημένη πορεία ως ηθοποιός, πέρασε και πίσω από τις κάμερες, ως σκηνοθέτης. Βραβεύθηκε με Οσκαρ για τη «Συμφωνία Κυρίων» (1947) και «Το λιμάνι της Αγωνίας» (1954), ενώ στις μεγάλες επιτυχίες του περιλαμβάνονται επίσης οι ταινίες «Λεωφορείον ο Πόθος» (1951), «Ανατολικά της Εδέμ» (1955) και «Αμέρικα, Αμέρικα» (1963). «Ο Καζάν», έλεγε ο Μάνος Χατζιδάκις, «είναι φτιαγμένος από το ίδιο στέρεο υλικό που θυμίζει έναν άλλον Ανατολίτη, τον Αριστοτέλη Ωνάση». Κοινώς, δεν ξέρει πότε να κάνει πίσω. Και το 1950 θα πάρει μια απόφαση που θα «σημαδέψει» τη ζωή του - και πολλών άλλων.

Την ίδια χρονιά ο Ζυλ Ντασσέν ολοκληρώνει τα γυρίσματα του «Η Νύχτα και η πόλη» αλλά το στούντιο τού αρνείται την είσοδο στην αίθουσα του μοντάζ: το σήμα της «Μαύρης Λίστας» είχε σταλεί - ο Καζάν τον είχε «καταδώσει» ως κομμουνιστή, μαζί με άλλους επτά. Από όλα τα θύματά του, ο Ντασσέν προσπάθησε πρώτος να βρει τον δρόμο του στην Ευρώπη, σκηνοθετώντας διαμάντια σαν το «Ριφιφί», μέχρι που η γνωριμία του με τη Μελίνα Μερκούρη θα επαναπροσδιορίσει τόσο την καριέρα του όσο και τον ίδιο. Και για να πούμε την αλήθεια ήταν περισσότερο αυτοεξόριστος, αν και όλοι συμφωνούν πως μετά το «κάρφωμά» του στην Επιτροπή Αντιαμερικανικών Ιδεών από τον Ελία Καζάν (μια προδοσία που ο Ντασσέν δεν συγχώρεσε ποτέ) η καριέρα του στις ΗΠΑ ήταν τελειωμένη. Και δεν ήταν ο μόνος. Το αξιοπερίεργο είναι πως τα ονόματα των «κόκκινων» σκηνοθετών ήταν ήδη γνωστά στους διώκτες! Ο δε Καζάν δεν ήταν πραγματικά υποχρεωμένος να τους κατονομάσει - εκείνη την εποχή, άλλωστε, ήταν πολύ μεγάλο όνομα για να τον βλάψουν. Κι όμως, ο σκηνοθέτης υπερασπίστηκε την επιλογή του μέχρι τέλους. Οχι όμως και από την αρχή: ο Καζάν έσπευσε να δηλώσει στον Τύπο πως ο αρχηγός του FBI, ο Εντγκαρ Χούβερ, τον απείλησε πως αν δεν έδινε ονόματα θα έμπαινε φυλακή. Λίγο αργότερα όμως, όταν πια ο Μακαρθισμός είχε κάνει... φτερά, βγήκε στους «Times» και δήλωσε πως «έπρεπε να αποκαλυφθεί το σχέδιο του διεθνούς κομμουνισμού περί υποταγής του αμερικανικού λαού» καθώς «η μυστικότητα εξυπηρετεί τον κομμουνισμό».

Τιμητικό Οσκαρ

Ηταν το 1999 όταν τελικά ο Καζάν, σε ηλικία 90 ετών, θα παραλάμβανε ένα τιμητικό Οσκαρ - κάποιοι προτίμησαν εκείνη τη βραδιά να δείξουν την αντίθεσή τους. Ο Εντ Χάρις και ο Νικ Νόλτε για παράδειγμα έμειναν καρφωμένοι και αυστηροί στις καρέκλες τους, ενώ ο Γουόρεν Μπίτι και οι Σκορσέζε και Ρόμπερτ ντε Νίρο (που βρίσκονταν δίπλα στον σκηνοθέτη, επί σκηνής) χειροκροτούσαν συγκινημένοι. «Ευχαριστώ την Ακαδημία για το θάρρος και τη γενναιοδωρία της» ακούστηκε να λέει εκείνο το βράδυ. «Μίλησε!» του φώναξαν από κάτω, περιμένοντας μια κάποια απολογία. «Επιτρέψτε μου να ξεγλιστρήσω» τους απάντησε και εξαφανίστηκε στα παρασκήνια αγκαζέ με τον Μάρτιν. Πέθανε τέσσερα χρόνια αργότερά, τον Σεπτέμβριο του 2003.

Ανυπάρχει μια μακαρονάδα ταλαιπωρημένη και τόσο άσχετα διασκευασμένη γευστικά απ” τους ανά τον κόσμο μαγείρους, αυτή είναι η καρμπονάρα. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί τόση εμμονή να δανείζονται το όνομά της σπαγκετάδες που ουδεμία σχέση έχουν με την συνταγή και που θα μπορούσαν κάλλιστα να βαφτιστούν επιτυχώς ή μη oτιδήποτε άλλο! Επιπλέον δεν θα δημιουργούσαν γευστική σύγχυση στους ουρανίσκους όσων τρώνε κάποια μακαρόνια με κρέμα και τυρί, άντε και με λίγο μπέικον και δεν θα απαιτούνταν καμία ειδική συνεννόηση με διευκρινήσεις περί της παρασκευής του πιάτου. Γιατί η πόβερα  καρμπονάρα αυθεντική βεβαίως, δεν έχει ούτε κρέμα γάλακτος ούτε μασκαρπόνε ούτε ζαμπόν ούτε βούτυρο ούτε κρασί ούτε ούτε ούτε… Όχι, δεν έχει τίποτ” αυτά και δεν ξέρω τι άλλο και το ΟΧΙ είναι μεγέθους 28ης Οκτωβρίου! Η σάλτσα της προκύπτει από αβγά με τυρί πεκορίνο ή παρμιτζιάνο, τα οποία ψήνονται από την τσιγαρισμένη καυτή παντσέτα, που κλασικά μάλιστα είναι κομμένη σε μικρά κυβάκια. Τόσο απλά!

Η καρμπονάρα παραμένει ένα από τα τρία πράγματα που (εκτός κι αν την περιγράφει ακριβώς ο κατάλογος) ρωτάω στο εστιατόριο πάντα «πως την κάνουν» (τα άλλα δύο είναι η μαργαρίτα, το κοκτέιλ και το τιραμισού). Ακόμη και εστιατόρια με ιταλική κουζίνα (ή διαστροφή), ίσως για λόγους προσαρμογής στον παραλλαγμένο κωδικό γεύσης που έχει εμπεδώσει με τα χρόνια ο (άλλος καϋμένος, ο) πελάτης, βάζουν μαζί με τα αβγά και κρέμα στη συνταγή επιχειρώντας ένα είδος συμβιβασμού, μια σώνει και καλά συγχώνευση, ένα περιττό γεφύρωμα γαλλο-ιταλικής έμπνευσης, ενισχύοντας τελικά ακόμη περισσότερο την υπάρχουσα σύγχυση. Και βέβαια έτσι, δεν λείπει συχνά η επίσης περιττή διαφωνία (ποιος έχει τέτοια όρεξη όταν πηγαίνει να φάει και πληρώνει;) με τον αδαή σερβιτόρο που επειδή το πιστεύει ακράδαντα, υπερασπίζεται την μακαρονάδα που κολυμπάει στην κρέμα γάλακτος με ή χωρίς βούτυρο, ως την σωστή ιταλική καρμπονάρα αυθεντική, αυθεντικότατη. Μ” αυτά τα δεδομένα και με αφορμή μια πρόσφατη εμπειρία συνοδεία ανάλογης επίμονης συζήτησης, σκέφτηκα να γράψω στο pandespani την κανονική συνταγή. Ακόμη κι αν κάποιος προτιμάει την μια ή την άλλη μετασκευή (γεύση είν” αυτή και ισχυρή η δύναμη της συνήθειας), καλό και χρήσιμο είναι να γνωρίζει πως είναι η αυθεντική καρμπονάρα.

καρμπονάρα αυθεντική και …λίγη ιστορία

Για την προέλευση του ονόματος της «καρμπονάρα» υπάρχουν διάφορες εκδοχές. Η πιο αξιόπιστη αναφέρεται στον εύκολο τρόπο να νοστιμίζουν τα ζυμαρικά με μια σάλτσα από αβγά, μπέικον και τυρί, οι άνδρες στα βουνά του Λάτσιο (Lazio), που εργάζονταν κάνοντας κάρβουνα (=carbone) από ξύλα. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, όσοι Ρωμαίοι βγήκαν στα βουνά, έφαγαν κι έμαθαν τη …συνταγή και, όταν με το καλό επέστρεψαν στις πόλεις, την διέδωσαν.

Όσον αφορά στην «παντσέτα» (pancetta), η οποία (κατά κανόνα) γίνεται από μέρη της κοιλιάς (=pancia) του χοιρινού κρέατος και μοιάζει με το μπέικον χωρίς όμως να είναι και ίδια, οι Ιταλοί (που έχουν διάφορα είδη με διαφορετικές επεξεργασίες) επιμένουν πως η ιδανική είναι αυτή που σημειώνεται ως (di) «guanciale«. Aυτό σημαίνει τα εξής: πρώτον ότι προέρχεται κυρίως απ” το μάγουλο (=guancia) του χοίρου (με προσθήκη λαιμού), δεύτερον ότι ωριμάζει διαφορετικά από το γνωστό μπέικον κοιλιάς (συγκεκριμένα σκεπάζεται με αλάτι και πιπέρια για 3 μήνες και δεν καπνίζεται), τρίτον ότι έχει ειδικό κόψιμο στον λεπτό μυ του μάγουλου, καλύτερη επίσης συνοχή ως κρέας και τέταρτον, φυσικά, διαφορετική γεύση. Αυτά βέβαια εν Ελλάδι ανήκουν μάλλον στα πολύ ψιλά γράμματα και (εκτός αν έχετε διάθεση να φανείτε εκκεντρικοί) θα πρότεινα, αν δεν βρείτε παντσέτα με ένδειξη από …μάγουλο, που μόνο να το ζητήσει κανείς θα τον περάσουν για εξωγήινο, χρησιμοποιείστε το κανονικό μπέικον αλλά όχι καπνιστό.

Προετοιμασία: 10 λεπτά όλα μαζί. Κάντε τη σάλτσα όσο βράζουν τα μακαρόνια. Προσοχή μην τα παραβράσετε και μην μπείτε στον πειρασμό να τα κρατήσετε πολύ στο τηγάνι. Aν μπορείτε, αγοράστε την παντσέτα σε ένα κομμάτι και κόψτε την σε μικρά κυβάκια. Ανάλογα επίσης με την εποχή, θυμηθείτε να ζεστάνετε τα πιάτα που τα μακαρόνια θα σερβιριστούν. Εύκολη και γρήγορη συνταγή, πολύ νόστιμη αλλά όχι λάιτ.

Yλικά (για 4 άτομα)
1 πακέτο μακαρόνια (500 γραμ.)
2/3 φλυτζ. παντσέτα (ή μπέικον) κομμένα σε μακρόστενα κομματάκια
2 κ.σ. λάδι
1 σκελίδα σκόρδο καθαρισμένη, ολόκληρη ή σπασμένη (όχι λιωμένη)
3 αβγά (σε θερμοκρασία δωματίου)
3/4 φλυτζ. φρεσκοτριμμένο πεκορίνο ή παρμιτζιάνο
αλάτι και φρεσκοτριμμένο πιπέρι

Κάνετε τα μακαρόνια: Tα βάζετε σε πολύ αλατισμένο νερό να βράσουν al dente, σύμφωνα με το χρόνο που γράφει το πακέτο.

Ετοιμάζετε τη σάλτσα: Σε μεγάλο βαθύ τηγάνι ζεσταίνετε το λάδι και σοτάρετε την παντσέτα ή το μπέικον και το σκόρδο, μέχρι που τα κομματάκια (παντσέτα ή μπέικον) να βγάλουν το λίπος τους, αρχίζοντας να καφετίζουν και είναι λίγο τραγανά (όχι καμένο). Αποσύρετε, πετάτε το σκόρδο και διατηρείτε το μείγμα ζεστό.

Όσο γίνονται τα μακαρόνια, ζεσταίνετε ένα μεγάλο ανοιχτό μπολ σερβιρίσματος βάζοντάς το πάνω στην κατσαρόλα που τα μακαρόνια βράζουν και σπάζετε μέσα τα αβγά. Προσθέτετε το πεκορίνο, αλάτι και (μπόλικο) πιπέρι και τα χτυπάτε όλα μαζί. Μόλις τα μακαρόνια είναι έτοιμα, τα σουρώνετε (κρατώντας πάντα ένα φλυτζάνι από το νερό που έβρασαν), τα αδειάζετε γρήγορα στο τηγάνι με το λάδι και την παντσέτα ή το μπέικον και τα γυρνάτε μερικές φορές, για μισό περίπου λεπτό, έχοντας ανάψει τη φωτιά ώστε να ζεσταθούν καλά. Αποσύρετε, τα αδειάζετε στο μπολ με τα αβγά, ανακατεύετε και σερβίρετε αμέσως.

Σερβίρισμα: Είναι ωραία η καρμπονάρα σερβιρισμένη σε πιατέλα, μυρίζει υπέροχα και ανοίγει την όρεξη. Μπορείτε να την συνοδέψετε με έξτρα τριμμένο τυρί, που να προσθέτει ο καθένας στο πιάτο του κατά βούληση. Σημείωση: Για μια σχετικά πιο ελαφριά εκδοχή της συνταγής, μπορείτε να τσιγαρίσετε την παντσέτα ή το μπέικον μόνο του χωρίς λάδι. Αν κάνετε το αντίθετο, δηλαδή πετάξετε το λίπος του μπέικον και το βάλετε στεγνό στο τέλος σε λίγο καυτό λάδι, η γεύση της καρμπονάρα δεν θα είναι η ίδια.

Πηγή:pandespani