Σήμερα θα περιαυτολογήσω. Όμως όχι για μένα τον ίδιο, θα το κάνω έμμεσα. Θα σας μιλήσω για το πιο πρόσφατο μυθιστόρημά μου, με αφορμή ότι παρουσιάζεται την Τρίτη που μας έρχεται. Είναι αυτό που βλέπετε στη φωτογραφία, με το θαυμάσιο εξώφυλλο του Φωκίωνα Κοπανάρη. Και για να προλάβω κάθε ενδοιασμό, να σας πω ότι το βιβλίο είναι άκρως αθηναϊκό, επομένως ταιριάζει γάντι στο πνεύμα της στήλης.

Κλακέτα, πάμε.

Βρισκόμαστε στην Αθήνα του 1940, τη στιγμή που ξεσπάει ο ελληνοϊταλικός πόλεμος. Ένας νεαρός μετεωρολόγος ονόματι Χάρης Χωματάς διακόπτει το διδακτορικό του στη Γερμανία. Γυρίζει στον Λόφο Σκουζέ όπου είναι το σπίτι του και δηλώνει εθελοντής, αλλά δεν γίνεται δεκτός να πολεμήσει για λόγους υγείας. Αποφασίζει λοιπόν, αντί να μελετήσει το κλίμα της Αθήνας, έχοντας τον εξής εξωπραγματικό στόχο, όταν τελειώσει ο πόλεμος η πόλη να πολεοδομηθεί εξαρχής, με βάση τα δικά του κλιματολογικά-μετεωρολογικά συμπεράσματα. Γιατί; Διότι μέχρι εκείνη τη στιγμή είναι πολεοδομημένη λάθος.

Ξεκινάει λοιπόν να συλλέγει μετεωρολογικά δεδομένα για την πόλη μας. Πιάνει δουλειά στο Αστεροσκοπείο και τριγυρνάει από μετεωρολογικό κλωβό σε άλλο κλωβό, καταγράφοντας βροχές, συννεφιές, θερμοκρασίες, χιόνια, διαφορές του καιρού από την πόλη στο ύπαιθρο, δασοκάλυψη, χαλάζι, υγρασία και εκατοντάδες άλλα δεδομένα, σε πάρα πολλά σημεία της Αθήνας. Συγκρίνει μάλιστα και με άλλες πόλεις.

Γύρω του ο πόλεμος τελειώνει, αρχίζει η Κατοχή, μεγαλώνει η πείνα, διαμορφώνονται οι παρατάξεις του μελλοντικού εμφύλιου πολέμου- αυτός όμως εκεί, εμμένει στην επιστημονική προσπάθειά του. Και η κοπέλα του τον στηρίζει πλήρως στην προσπάθειά του. Ωστόσο, στο ημερολόγιο που κρατάει, αλλά και στη ζωή που ζούνε, οι δυσκολίες της ζωής δε γίνεται να αγνοηθούν.

Στην περιοχή Κυπριάδη (που ανήκει σήμερα στα Άνω Πατήσια) γνωρίζει κάποιον Αντώνη Αστεριάδη, γεωπόνο, μεγαλύτερό του, που ζει στα Σίδερα (κοντά στο Μεταξουργείο). Ο Αστεριάδης καταγράφει κι αυτός στοιχεία που αφορούν την πόλη (και την Αττική ευρύτερα): τους λαχανόκηπους και τα συναφή. Και ο Αστεριάδης αδιαφορεί για τον πόλεμο και συλλέγει δεδομένα για ζαρζαβατικά, εμπόριο φαγώσιμων ειδών από/προς τον Πειραιά, ανθοκομία, σιτηρά, κτηνοτροφία διαφόρων ειδών, πότισμα, πηγάδια, αρτεσιανά κ.λπ., αλλιώτικα στοιχεία σε κάθε διαφορετική περιοχή, και συγκριτικά μάλιστα με τα πριν τον πόλεμο. Ο γεωπόνος μας ελπίζει ότι η ανάπτυξη της λαχανοκομίας θα σώσει την Αθήνα από την πείνα και προσβλέπει σε μεταπολεμική επέκτασή τους.

Παράλληλα, ο Αστεριάδης αντιμετωπίζει κρίση στο γάμο του, αλλά και ποικίλα πρακτικά προβλήματα στη ζωή του, καθώς και ιδεολογικά.

Παρά τη διαφορά ηλικίας, οι δυο άντρες γίνονται φίλοι και συμπορεύονται. Ο ένας προλαβαίνει να βγάλει το βιβλίο του πριν ακόμα αποχωρήσουν οι Γερμανοί, ο άλλος προσπαθεί να το βγάλει με την απελευθέρωση (Οκτώβρης του ’44). Αλλά ήδη το αίμα έχει αρχίσει να ρέει, τα Δεκεμβριανά πλησιάζουν με ραγδαία βήματα.

Μέσα στο βιβλίο η αφήγηση είναι θρυμματισμένη, ο λόγος δεν είναι συνεχής, ούτε εύκολος, ζητάω έντονη τη συμμετοχή του αναγνώστη. Ανάμεσα στα κομμάτια που αφορούν τη δράση των ηρώων, παρεμβάλλονται –με αναλογία ένα προς ένα– κομμάτια από τα βιβλία του γεωπόνου («κηπουρού») και του μετεωρολόγου («καιροσκόπου»), δηλαδή πίνακες, στατιστικές, επιστημονικές παρατηρήσεις κ.λπ.

Γιατί το μυθιστόρημά μου βασίστηκε σε βιβλία δυο υπαρκτών προσώπων. Γιατί στ’ αλήθεια (όχι συγγραφική αδεία) υπήρξαν δυο τέτοιοι άνθρωποι, που πέρασαν την Κατοχή όχι σφάζοντας (ή ετοιμαζόμενοι να σφάξουν) ο ένας τον άλλο, αλλά βάζοντας την επιστήμη στην υπηρεσία της πόλης μας. Όμως, αντί να ερευνήσω και να φτιάξω βιογραφίες, προτίμησα τη φόρμα του πεζού.

Αυτά εγώ, σαν συγγραφέας. Πολύ πιο διαφωτιστικά θα είναι, προφανώς, όσα θα πουν οι τρεις σημαντικοί άνθρωποι που με τιμούν, παρουσιάζοντας το βιβλίο μου.

Την αποκαλούν η Μονμάρτη της Ιταλίας και δεν έχουν άδικο αφού η Trastevere αποτελεί μία από τις ωραιότερες και πιο γραφικές γειτονιές της Ρώμης. Σχετικά απομονωμένη στη δυτική όχθη του Τίβερη, διαθέτει όμορφα και δαιδαλώδη σοκάκια αλλά και μεσαιωνικά σπίτια που σώζονται στο χρόνο, συνθέτοντας ένα υπέροχο σκηνικό βγαλμένο από άλλη εποχή!

Η γειτονιά κρύβει μέσα της όλη την ιστορία της αυθεντικής Ρώμης, ενώ αρκετές φορές έχει αποτελέσει κινηματογραφικό σκηνικό. Γραφικά δρομάκια με ανθισμένες γλάστρες και παραδοσιακά καταστήματα μεταφέρουν στον επισκέπτη το άρωμα μιας πάλαι ποτέ ιστορικής γειτονιάς που ανθεί σήμερα, αποτελώντας δημοφιλές σημείο συνάντησης των απανταχού Ρωμαίων.

Το Aar είναι ένα στενό φαράγγι που βρίσκεται κοντά στην πόλη Meiringen, στην Ελβετία. Το φαράγγι σχηματίστηκε στο τέλος της τελευταίας εποχής των παγετώνων, περίπου πριν από 10.000 χρόνια, όταν μεγάλοι όγκοι νερού από το λιώσιμο των παγετώνων διάβρωσαν ένα βαθύ, στενό χάσμα μέσα από το λόφο από ασβεστόλιθο. Το φαράγγι έχει μήκος περίπου 1.400 μέτρα, και μόνο λίγα μέτρα πλάτος στη βάση του, αλλά τα βράχια ανεβαίνουν σχεδόν κατακόρυφα προς τα πάνω σε ύψος μεγαλύτερο από 50 μέτρα.

Από το 1889 το φαράγγι άνοιξε στο κοινό ενώ δημιουργήθηκε ένα μονοπάτι που περνά μέσα από τα βράχια, προσφέροντας μια μοναδική διαδρομή στον κόσμο. Το μονοπάτι περνά μέσα από σήραγγες λαξευμένες στο βράχο, ενώ στο πλάι ρέει ο ποταμός, αποτελώντας δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο.

Η Ναταλία είναι 21 ετών και δεν έχει κάνει ακόμα σεξ.

Το μόνο που φοβάμαι είναι ότι θα πονάει. Κατά τα άλλα, το φαντάζομαι έντονο και με πάθος. Όχι τόσο τρυφερό δηλαδή... Και πάλι, δεν ξέρω... δεν ξέρω... Αυτό που ξέρω είναι ότι τελευταία ο οργανισμός μου το ζητάει όλο και πιο πολύ!...

— Λοιπόν, Ναταλία, καταρχάς πόσο χρόνων είσαι;

Γεια. Είμαι ακριβώς 21 και είμαι στο τέταρτο έτος στη Φιλοσοφική.

— Και είσαι ακόμα παρθένα, έτσι;

Αχ, αυτή η λέξη... Ναι, ναι, δυστυχώς είμαι ακόμα παρθένα, αλλά πιστεύω ότι είναι θέμα ατυχίας.  

— Δεν σου αρέσει αυτή η λέξη.  

Καθόλου. Είναι κάπως περίεργη, διότι οι περισσότεροι άνθρωποι, όταν την ακούν, αντιδρούν σαν να είναι ανέκδοτο. Κι αυτό με έχει κάνει να τη «φοβάμαι» λίγο. Αν είναι να μιλάω γι' αυτό, προτιμώ καλύτερα την έκφραση «δεν έχω κάνει σεξ ακόμα».  

— Οk, λοιπόν. Δεν έχεις κάνει σεξ ακόμα. Πώς κι έτσι;

Έλα ντε, αυτό αναρωτιέμαι κι εγώ. Κοίτα, δεν είναι ότι είμαι καμία από αυτές της εκκλησίας που το φυλάνε για όταν παντρευτούν, ούτε καμιά περίεργη που φοβάται τους άντρες και περιμένει τον πρίγκιπα πάνω στο άλογο! Λοιπόν, άκου. Η πρώτη μου σχέση ήταν στα 16. Τα είχαμε κάνα χρόνο, ενάμιση, αλλά στην αρχή εγώ δεν ένιωθα έτοιμη. Ήθελα απλά πράγματα. Όσο περνούσε ο καιρός, όμως, αυτός άλλαζε συμπεριφορά. Ξενέρωνε κάθε φορά που του έλεγα όχι και άρχισε να με κοροϊδεύει! Έτσι κι εγώ μετά δεν του είχα καμία εμπιστοσύνη για κάτι τέτοιο. Φοβόμουν ότι αν τελικά το κάναμε, θα με παρατούσε σχεδόν αμέσως. Ε, μετά χωρίσαμε για κάτι άσχετους λόγους κι έτσι δεν έγινε ποτέ.  

— Σε κορόιδευε;

Ε, του έλεγα ότι δεν νιώθω έτοιμη κι ότι ψιλοφοβόμουν κάπως κι αυτός γελούσε κι έλεγε πράγματα όπως «καλά, δεν θα πεθάνεις κιόλας» και διάφορα τέτοια.  

— Έπειτα;

Έπειτα, Πανελλήνιες, διάβασμα... Δεν έτυχε να έχω άλλο αγόρι κι έτσι έφτασα στο πανεπιστήμιο. Τότε είπα, δεν μπορεί, κάτι θα τύχει. Έλα όμως που δεν... Κάποια στιγμή γνώρισα έναν τύπο, βγαίναμε για δύο μήνες. Όταν, επιτέλους, βρήκαμε δικό μας χώρο και πήγε να γίνει ό,τι ήταν να γίνει, είχαμε κάτι τεχνικές δυσκολίες και να μη σ' τα πολυλογώ, όταν πια του είπα ότι δεν το έχω ξανακάνει, τον είδα σαν να μαγκώθηκε. Μετά από λίγες μέρες με χώρισε με μια άσχετη δικαιολογία!  

— Αλήθεια;

Πιστεύεις ότι ξενέρωσε από αυτό δηλαδή; Ναι! Ένα κομμάτι ήταν σίγουρα κι αυτό. Κι αν σου πω ότι μου έτυχε και τρίτη φορά...  

— Δηλαδή;

Τότε ήμουν ήδη 19-20 χρόνων. Έπαιζε φάση με κάποιον 2 χρόνια μεγαλύτερό μου. Του το ξεφουρνίζω, λοιπόν, μια μέρα κι αυτός παθαίνει σοκ: «Ω, πλάκα μου κάνεις, δεν μπορεί να λες αλήθεια τώρα. Μα, είσαι τόσων χρονών, ουάου» και διάφορα τέτοια χαζά. Μετά άρχισε να με πιέζει να του εξηγώ πώς και γιατί. Του λέω δεν έτυχε, ρε φίλε, τι να κάνουμε τώρα!  

— Σε έκανε να νιώσεις άσχημα;

Πάρα πολύ. Μετά λέει, καλά, δεν είναι και τίποτα, αλλά σε λίγες μέρες καπνός κι αυτός!  

— Ποιο είναι το κοντινότερο στο σεξ που έχεις φτάσει;

Σεξ με τα ρούχα.  

— Εσύ πώς νιώθεις γι' αυτό; Ντρέπεσαι;

Για μένα νιώθω πιο πολύ απογοήτευση, αλλά για τον υπόλοιπο κόσμο νιώθω ντροπή, ναι.

— Απογοήτευση;

Ναι. Επειδή μου έτυχαν κι αυτά μ' εκείνους τους μαλάκες, νιώθω καμιά φορά ότι όλο αυτό το θέμα της παρθενίας μού ρίχνει την ψυχολογία και την αυτοπεποίθηση ως γυναίκα. Για τους άλλους ντρέπομαι για τους προφανείς λόγους. Αφού το μάθουν, αλλάζουν γνώμη για μένα. Υπάρχει προκατάληψη: «Α, αυτή θα είναι πουριτανή», ή «μα καλά, πού ζει» και τέτοια.  

— Η χειρότερη αντίδραση που έχεις εισπράξει;

Μμμ, εκείνος ο γκόμενος που σου είπα παραπάνω νομίζω. Από κοπέλα ποτέ. Εντάξει, δεν το ξέρει κι όλος ο κόσμος, δεν το διαλαλώ. Εξάλλου, έχω κι άλλες φίλες που είναι στην ίδια φάση.  

— Νιώθεις πίεση από την κοινωνία που είναι περικυκλωμένη από σεξ και υπονοούμενα γι' αυτό ή την έλλειψή του;

Ναι! Τρομερή. Κι αυτό φταίει που όσα κορίτσια δεν έχει τύχει να κάνουν ακόμα σεξ το θεωρούν τόσο ταμπού. Να σου πω την αλήθεια, αηδιάζω και καμιά φορά με όλη αυτή τη σεξομανία γύρω μου. Δεν ξέρω, ίσως επειδή δεν μπορώ ακόμα να ταυτιστώ με όλο αυτό.  

— Οπότε, πιάνεις τον εαυτό σου να θέλει επιτέλους να ξεμπερδεύει με όλο αυτό;

Όχι ακριβώς. Δεν είναι θέμα ξεμπερδέματος. Δεν μπορώ να το κάνω και με τον πρώτο τυχόντα, ακριβώς επειδή είναι η πρώτη φορά. Δεν χρειάζεται να είναι σοβαρή σχέση ή κάτι, αλλά θέλω να τον ξέρω κάπως τον άλλον. Να τον εμπιστεύομαι.

— Και πώς το φαντάζεσαι;Φοβάσαι κάτι;

Το μόνο που φοβάμαι είναι ότι θα πονάει. Κατά τα άλλα, το φαντάζομαι έντονο και με πάθος. Όχι τόσο τρυφερό δηλαδή... Και πάλι, δεν ξέρω... δεν ξέρω... Αυτό που ξέρω είναι ότι τελευταία ο οργανισμός μου το ζητάει όλο και πιο πολύ!

— Παρόλο που δεν έχεις κάνει σεξ δηλαδή ακόμα, νιώθεις ότι το χρειάζεσαι; Ότι σου λείπει;

Ναι. Δεν είναι ότι μου λείπει. Πώς να μου λείπει κάτι αν δεν το γνωρίζω ακόμα. Αλλά όταν έχεις φτάσει σε μία ηλικία 21 ετών τώρα, έχεις και κάποιες μικρές έστω εμπειρίες, έχεις και τις φαντασιώσεις σου, ε, το ζητάει ο οργανισμός κάπως.

— Οπότε, τι κάνεις; Αυνανίζεσαι ή δεν το κάνεις αυτό;

Κοίταξε, παίζει αυτό, ναι. Αλλά όχι και τόσο συχνά. Ότι παίζει, παίζει όμως.

— Μάλιστα. Δεν μου λες όμως, εκτός από την ανυπομονησία, υπάρχουν και στιγμές που θα ήθελες να το αποφύγεις επειδή ντρέπεσαι ίσως;

Σιγά να μην το αποφύγω!

— Ναταλία μου, σε ευχαριστώ πολύ πολύ!

Εγώ σ' ευχαριστώ, τα είπα και ξεθύμανα. Και θέλω να πω σε όσες κοπέλες βρίσκονται στην ίδια θέση να μην ντρέπονται καθόλου, όλα θα γίνουν, δεν θέλει άγχος. Μαγκιά μας, στην τελική! Καλή ιδέα αυτή η συνέντευξη, τελικά, μπας και σπάσει λίγο το ταμπού. Και κάτι άλλο θέλω να πω τώρα.

— Πες μου ό,τι θες!

Αν το είχα κάνει μ' εκείνον τον πρώτο γκόμενο, όλα θα ήταν διαφορετικά. Πιστεύω αυτός με καταράστηκε και δεν μπορώ να σταυρώσω γκόμενο τώρα!  

— FUCK YEAH 666

Πηγή: lifo