Μετά την ήττα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, ο αντιπρόεδρος αναδιαμορφώνεται ως υποψήφιος του κινήματος «Πρώτα η Αμερική» λόγω της ατελείωτης αφοσίωσής του στη Δυτική Ιερουσαλήμ.
Μην διστάσετε ποτέ να δηλώσετε το προφανές: Όλοι όσοι έχουν μάτια να δουν αναγνωρίζουν ότι οι ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ ήταν εντυπωσιακές. Οι Δημοκρατικοί πέτυχαν μια εκπληκτική – «ιστορική» νίκη σύμφωνα με τους Financial Times . Οι Ρεπουμπλικάνοι υπέστησαν μια συντριπτική ήττα σε κλίμακα Στάλινγκραντ.
Ας επικεντρωθούμε στην ήττα: Αυτή είναι η στιγμή που, την ίδια μέρα, ένας τίτλος στην πρώτη σελίδα των New York Times υπόσχεται να εξηγήσει την «ιστορική κατάρρευση» του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, ενώ ο Τάκερ Κάρλσον ξεκινά την εκπομπή του με ένα ειρωνικό «λοιπόν, αυτή ήταν μια καταστροφή» (προσθέτοντας ότι στην πραγματικότητα εννοεί «καταστροφή», όπως στο ναυάγιο του Lusitania, όχι βροχή σε γαμήλιο πάρτι).
Μπορεί να υποψιάζεστε τόσο την αμερικανική εφημερίδα του φιλελεύθερου κεντρισμού όσο και τον πρώην παρουσιαστή του Fox που έγινε αντιφρονών του MAGA για προκατάληψη ή, τουλάχιστον, για Schadenfreude. Ωστόσο, η προκατάληψη είναι απλώς άσχετη σε αυτή την περίπτωση, όπου, για μια φορά, τα γεγονότα μιλούν πραγματικά από μόνα τους: Η μεγάλη, τεράστια, τεράστια καταστροφή του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στις ενδιάμεσες εκλογές είναι ποσοτικοποιήσιμα χειρότερη από την συντριπτική ήττα που έλαβε το κόμμα το 2006 για την τρέλα του Τζορτζ Μπους στον πόλεμο του Ιράκ ή την «καταστροφή» - με τα δικά του λόγια - των ψηφοφόρων που χορηγήθηκαν στον Μπαράκ Ομπάμα και τους Δημοκρατικούς του το 2010. Όπως έχει συνοψίσει ο νηφάλιος Economist το φιάσκο των Ρεπουμπλικανών, αυτή δεν είναι «μια συνηθισμένη ενδιάμεση ταλάντωση εναντίον ενός εν ενεργεία προέδρου, αλλά το μεγαλύτερο κύμα εκλογών από την εποχή του Watergate πριν από περισσότερα από 50 χρόνια».
Αυτό που είναι ακόμη πιο ξεκάθαρο από το ότι οι Ρεπουμπλικάνοι έχουν συντριβεί είναι ότι ένας άνθρωπος συγκεκριμένα έχει υποστεί ένα συγκλονιστικό πλήγμα: ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ. Μπορεί να επιμένει ότι δεν ήταν στο ψηφοδέλτιο όσο ήθελε. Κανείς δεν ξεγελιέται. Φυσικά, ήταν, αν όχι επίσημα - όπως κανένας πρόεδρος δεν είναι ποτέ στις ενδιάμεσες εκλογές - τότε πολύ περισσότερο στην πραγματικότητα. Αυτή ήταν, σωστά έχει σημειώσει η Wall Street Journal, «μία από τις πιο αποφασιστικές αποδοκιμασίες ενός προέδρου στη σύγχρονη ιστορία».
Τα αίτια αυτού του « μπλε τσουνάμι » θα απασχολήσουν τους σχολιαστές και, αργότερα, τους ιστορικούς. Εδώ, ας σημειώσουμε μόνο δύο πράγματα: Πηγαίνουν πέρα από τα βασικά ζητήματα της «οικονομικής προσιτότητας», ενός τυπικού ευφημισμού των ΗΠΑ για τη μαζική φτώχεια και του «πολέμου του Ιράν», στην πραγματικότητα ενός άλλου ευφημισμού, που αντιπροσωπεύει μια ήττα των ΗΠΑ πολύ χειρότερη από το Βιετνάμ, που προκλήθηκε χωρίς κανέναν πραγματικό λόγο παρά μόνο για να ευχαριστήσουν το γενοκτονικό Ισραήλ. Συγκεκριμένα, η απότομη αύξηση των τιμών της βενζίνης που προέκυψε, πάνω απ' όλα, άμεσα από αυτόν τον απολύτως αποτρέψιμο πόλεμο και ήττα, έχει πλήξει το κόμμα του Τραμπ.
Αλλά να θυμηθούμε επίσης ότι οι Αμερικανοί ψηφοφόροι, όπως γνωρίζουμε από τις δημοσκοπήσεις, είναι επίσης θυμωμένοι για πράγματα όπως οι δασμολογικοί πόλεμοι που έκαναν τη ζωή τους πιο ακριβή ακόμη και πριν από τον πόλεμο του Ιράν, η κραυγαλέα απληστία της οικογένειας Τραμπ και των φίλων της, και οι πυροβολισμοί Αμερικανών πολιτών σε βάναυσες καταστολές της ICE.
Για να μην μιλήσουμε για την ισοπέδωση ενός μέρους του Λευκού Οίκου σε μια δονκιχωτική αναζήτηση για τη μεγαλύτερη, πιο λαμπερή αίθουσα χορού από όλες. Κυρίως, ίσως, υπάρχει ένας βαθύς θόρυβος δυσαρέσκειας στο παρασκήνιο για έναν πρόεδρο που φαίνεται να επισημαίνει πόσο λίγο τον ενδιαφέρει. Για τους συμπατριώτες του και για τις δικές του υποσχέσεις για τέλος στους πολέμους και για το ότι θα βάλει την Αμερική πάνω απ' όλα, και όχι το Ισραήλ.
Και τώρα; Αυτό είναι, φυσικά, το πιο σημαντικό και επείγον ερώτημα αυτής της στιγμής. Φήμες κυκλοφορούν: Λέγεται ότι οι (πολιτικοί) επικεφαλής του Υπουργού Πολέμου (Εκ μέρους του Ισραήλ) Πιτ Χέγσεθ και της αρχηγού του επιτελείου του Τραμπ και σημαντικότερης συμβούλου Σούζι Γουάιλς βρίσκονται, για παράδειγμα, στο στόχαστρο.
Σε αυτόν τον ασταθή κόσμο όπου πανικοβάλλονται οι άνθρωποι, ένας άνθρωπος φαίνεται να πήρε γρήγορα την απόφασή του. Ο αντιπρόεδρος Τζ. Ντ. Βανς, πρώην σφοδρός επικριτής του Τραμπ και στη συνέχεια αφοσιωμένος υποστηρικτής του, βίωσε μια ακόμη στιγμή αποκάλυψης και αναγέννησης. Με τη μάχη να έχει μόλις τελειώσει και να έχει χαθεί, απευθύνθηκε στο κοινό μέσω του X, ουσιαστικά, για να θέσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερη απόσταση μεταξύ του εαυτού του και του χαμένου αφεντικού του, διατηρώντας, ίσως, τη θέση του στη θέση του.
Σε μια μακροσκελή ανάρτηση , ο Βανς σκιαγραφεί τη θεωρία του για το γιατί συνετρίβη το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Ασυνήθιστα πλούσια σε λεπτομέρειες σχετικά με τις δημοσκοπήσεις, την προσέλευση και τις μετακινήσεις ψηφοφόρων από το ένα στρατόπεδο (το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα) στο άλλο (τους Δημοκρατικούς), η ουσία της ανάρτησης είναι ένα σαφές, αν και έμμεσο, μήνυμα: Ο Τραμπ φταίει.
Επειδή αυτό εννοείτε όταν λέτε, όπως κάνει ο Βανς, ότι το βασικό ζήτημα που οδήγησε στην ήττα των εκλογών ήταν ο πόλεμος κατά του Ιράν. Αν προσθέσετε, όπως κάνει και ο Βανς, ότι οι ψηφοφόροι ήθελαν όχι μόνο τον τερματισμό αυτού του πολέμου, αλλά και μια «εστίαση στο κόστος ζωής/πληθωρισμό», βάζοντας την Αμερική πραγματικά πάνω απ' όλα, και μια «αλλαγή στη σχέση μας με το Ισραήλ», το θέμα γίνεται ακόμη πιο ξεκάθαρο. Η Wall Street Journal έχει δίκιο: Αυτή ήταν μια « εκπληκτική αποκήρυξη » του Τραμπ.
Διότι, ενώ ο Τραμπ δεν είναι σε καμία περίπτωση ο μόνος που φταίει για την διεστραμμένη αμερικανική εξάρτηση και υποστήριξη ενός υπερ-επιθετικού και γενοκτονικού κράτους-νάνου (αυτό θα ήταν ουσιαστικά ολόκληρο το αμερικανικό κατεστημένο), έχει αναδειχθεί στην πιο εξέχουσα επιτομή αυτού του εθνικού συνδρόμου. Και αυτό τον καθιστά και τον πιο βολικό τύπο που φεύγει από τη ζωή.
Δεν υπάρχει λόγος να λυπόμαστε τον Τραμπ επειδή τον μαχαίρωσε πισώπλατα ο δικός του Βρούτος. Ήταν πάντα σαφές ότι ο Βανς είναι, για να το θέσω ήπια, εξαιρετικά ευέλικτος στις θέσεις και τις αξίες του, καθώς και αδίστακτος. Η φλογερή του φιλοδοξία είναι, αν μη τι άλλο, ακόμη πιο προφανής: Προσλάβετε έναν Βανς, μην παραπονιέστε όταν θα σας κλωτσήσει και θα σας μαχαιρώσει όταν είστε πεσμένοι.
Η ιρανική ηγεσία δεν έχει κρύψει ότι δεν εντυπωσιάστηκε ιδιαίτερα από την τελευταία αυτοανανέωση του Βανς. « Χάνοντας την ενέργεια του τζογαδόρου , δεν μπορείς να φύγεις από το τραπέζι. Το αφεντικό προετοιμάζει την επόμενη πολεμική φάση, ενώ η Αμερική παραπατάει σε έναν γκρεμό τύπου «Πρώτα το Ισραήλ». Παραλείψτε την ομιλία στο TED. Γιατί να μην το πείτε αυτό στο αφεντικό σας;» Αυτή ήταν η απάντηση του Μοχάμεντ Μπάγκερ Γκαλίμπαφ, προέδρου του ιρανικού κοινοβουλίου.
Η Τεχεράνη έχει κάθε λόγο να είναι σκληρή αλλά και σκεπτική. Αλλά για τους υπόλοιπους από εμάς, είναι λογικό να μην απορρίπτουμε τόσο γρήγορα το ύφος του Βανς. Τα κίνητρά του είναι σίγουρα εγωιστικά. Το γεγονός ότι προωθήθηκε από έναν από τους πιο ύπουλους και διψασμένους για εξουσία ολιγάρχες της Αμερικής, τον εμμονικό με τον Αντίχριστο Πίτερ Θιλ, καθιστά το βιογραφικό του ακόμη λιγότερο ελκυστικό. Αλλά πρέπει ακόμα να αναρωτηθούμε τι μπορεί να έχει κατά νου με τη « ρήξη » του με τον Τραμπ.
Σαφώς, ο Βανς προετοιμάζεται για μια πιθανή υποψηφιότητα για την προεδρία. Αλλά ποια θα ήταν η ατζέντα του αν έθετε υποψηφιότητα και κέρδιζε; Οι σκεπτικιστές βλέπουν έναν τεράστιο ψεύτη : Ο Βανς θα προσποιηθεί μόνο ότι προσφέρει μια MAGA απαλλαγμένη από τις μολύνσεις του Τραμπ, με άλλα λόγια, για να βάλει πραγματικά την Αμερική και τους Αμερικανούς πάνω απ' όλα, και να απομονώσει το Ισραήλ. Στην πραγματικότητα, προβλέπουν, ο στόχος του είναι να προδώσει τους πιθανούς ψηφοφόρους του όχι λιγότερο από ό,τι έκανε ο Τραμπ. Οι σκεπτικιστές προειδοποιούν ότι δεν εμπιστεύονται ούτε τον Βανς ούτε τον φίλο του και επαναστάτη της MAGA, Τάκερ Κάρλσον, γιατί, στο τέλος, θα ξεπουληθούν στον Σιωνισμό και θα σας δώσουν τα ίδια, τα ίδια και τα ίδια.
Δεν υπάρχει κανένας πειστικός λόγος να αποκλειστεί ένα τέτοιο σενάριο. Ωστόσο, δεν υπάρχει ούτε λόγος να το θεωρήσουμε αναπόφευκτο. Είναι εξίσου πιθανό ο Βανς – από οπορτουνισμό, όχι λόγω της συνείδησης που δεν έχει – να μπορούσε πραγματικά να υποστηρίξει μια μεγάλη δεξιά στροφή μακριά από το Ισραήλ. Όχι επειδή το Ισραήλ είναι γενοκτονικό και εγκληματικό, αλλά επειδή η σύνδεσή του με αυτό καθίσταται υπερβολικά πολιτικά δαπανηρή.
Αυτή η πιθανότητα δεν πρέπει να απορριφθεί αμέσως. Για δύο λόγους: Πρώτον, το να είναι το Ισραήλ εργαλείο στη Μέση Ανατολή έχει πραγματικά προκαλέσει καταστροφή για τις ΗΠΑ και το κατεστημένο του. Και δεύτερον, μέχρι τώρα - ή ίσως πρόσφατα - η υποστήριξη του Ισραήλ σε ό,τι κι αν συμβεί ήταν μια άθλια διακομματική συναίνεση. Για να καταρρεύσει εντελώς θα απαιτηθούν μεγάλες αλλαγές τόσο μεταξύ των Δημοκρατικών όσο και των Ρεπουμπλικανών.
Η πολιτική των ΗΠΑ είναι εξαιρετικά σκοτεινή και συχνά εντελώς κακή. Αλλά η γεωπολιτική και οι εσωτερικοί λογισμοί των μακρών δεκαετιών εμμονής της Αμερικής με το «Πρώτα το Ισραήλ» θα μπορούσαν να αλλάξουν ακόμη και σε αυτόν τον κόσμο του σκότους. Για τα θύματα του Ισραήλ, τους Παλαιστίνιους, τους Σύρους, τους Λιβανέζους, τους Υεμενίτες, τους Ιρανούς και πολλούς άλλους, δεν θα έχει σημασία γιατί ακριβώς οι ΗΠΑ θα σταματήσουν επιτέλους να στηρίζουν τους βασανιστές τους. Μια ρεαλιστική δέσμευση για την απελευθέρωσή τους πρέπει να επικεντρωθεί πρώτα απ 'όλα στην έξοδο των ΗΠΑ από τη Μέση Ανατολή. Υπό ποιο καθεστώς στο εσωτερικό θα κάνει αυτή την υποχώρηση μπορεί να έχει σημασία. Ή και όχι.
Πηγή: RT
