Σφοδρές αντιδράσεις προκάλεσε η απόφαση της ελληνικής αντιπροσωπείας να μη στηρίξει για πρώτη φορά το ψήφισμα του ΟΗΕ για την άρση του εμπάργκο στην Κούβα, επιλέγοντας την αποχή.

Σχολιάζοντας το γεγονός, ο Τομέας Εξωτερικής Πολιτικής της ΕΛΑΣ τονίζει πως η αποχή εκθέτει την κυβέρνηση Μητσοτάκη και υπογραμμίζει πως «μας βλάπτει η στρατηγική του “δεδομένου συμμάχου”».

Συγκεκριμένα, η ΕΛΑΣ αναφέρει πως «καταδικάζει την απόφαση της κυβέρνησης Μητσοτάκη να επιλέξει την αποχή στο ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ για την άρση του οικονομικού, εμπορικού και χρηματοπιστωτικού εμπάργκο κατά της Κούβας» και προσθέτει: «Την ώρα που σειρά χωρών της Δύσης όπως η Γαλλία, ο Καναδάς, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία, το Βέλγιο, η Αυστρία, η Σουηδία, η Φινλανδία, η Δανία και η Κύπρος, τάχθηκαν υπέρ του ψηφίσματος, η ελληνική κυβέρνηση, ενώ μάλιστα η χώρα ασκεί την προεδρία του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, αρνήθηκε να στηρίξει ένα σαφές αίτημα σεβασμού της κυριαρχίας της Κούβας και τερματισμού των μέτρων που πλήττουν τον λαό της και παραβιάζουν τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ».

Μάλιστα, η ΕΛΑΣ επισημαίνει ότι «για την Ελλάδα, ο σεβασμός του διεθνούς δικαίου, αποτέλεσε παραδοσιακά ακρογωνιαίο λίθο της εξωτερικής της πολιτικής. Επομένως είναι λυπηρό το γεγονός ότι αντί να τασσόμαστε υπέρ των διμερών διαπραγματεύσεων Κούβας – ΗΠΑ για την επίλυση της μεταξύ τους κρίσης, ακολουθούμε τυφλά τις επιταγές της Ουάσιγκτον».

«Ως πότε η κυβέρνηση θα απέχει από την κοινή λογική άλλοτε σιωπώντας απέναντι στη γενοκτονία στη Γάζα και άλλοτε αδιαφορώντας για το εμπάργκο που επιβάλλεται στον κουβανικό λαό; Πότε θα καταλάβει ο κ. Μητσοτάκης ότι η στρατηγική του «δεδομένου συμμάχου» των ΗΠΑ, καταστρατηγεί τις αρχές του ελληνικού λαού, μας φέρνει σε διάσταση με τα περισσότερα κράτη της Δύσης και δεν ευνοεί τα εθνικά μας συμφέροντα;», τονίζεται επίσης στη σχετική ανακοίνωση, η οποία καταλήγει ως εξής: «Ο λαός της Κούβας πρέπει να καθορίσει μόνος του το μέλλον του, χωρίς εξωτερικές παρεμβάσεις, με προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των δημοκρατικών ελευθεριών».

H τάρτα των αδερφών Τατέν, που ψήνεται ανάποδα, με τη ζύμη από πάνω, είναι από τα πιο διάσημα χειμωνιάτιακα γλυκίσματα και δικαίως: έτσι υπέροχα που καραμελώνουν τα μήλα άντε να τους αντισταθείς.

Εν αρχή ην η Boxster. Με boxer κινητήρα. Και μετά από αναβολές, αλλαγές προθέσεων, διάφορα πίσω-μπρος στα πλάνα, τελικά η Porsche ανακοινώνει πως ο διάδοχος του roadster θα είναι μόνο ηλεκτρικός. Φωτιά στα πληκτρολόγια

Για όσους παρακολουθούν τις πρόσφατες εξελίξεις γύρω από την αναμενόμενη προ πολλού νέα γενιά των Boxster / Cayman της Porsche, οι εναλλαγές αποφάσεων μοιάζουν με εταιρικό roller coaster. Τη μία είχε αποφασιστεί πως θα είναι μόνο ηλεκτρική, μετά η Porsche άλλαξε γνώμη γιατί, μεταξύ άλλων, δεν λειτουργούσε το πλάνο των προβλέψεων, ακόμα πιο μετά είπε πως θα είναι και οι δύο εκδόσεις δυνατές (EV και ICE), και τελικά φτάνουμε αυτές τις μέρες σε μια ανακοίνωση που λέει αυτό που διαβάσατε παραπάνω.

Μόνο πρίζα. Σαφώς οι καταστάσεις στην Ευρωπαϊκή Ενωση δυσκολεύουν τους κατασκευαστές ειδικών αυτοκινήτων να επενδύουν φαραωνικά ποσά σε αμφότερα κινητήρια σύνολα. Βασικά, το κάνουν για να ανταποκριθούν στις πιέσεις των εκπομπών ρύπων. Αναγκάζονται –ναι, αυτή είναι η λέξη– να «μπουν στην πρίζα». Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι ουδέποτε η γερμανική εταιρεία θα είχε σκοπό να βγάλει ένα Boxster χωρίς κινητήρα boxer (η διεθνής ονομασία ενός κινητήρα ο οποίος είναι επίπεδος, με τους κυλίνδρους σε αντικριστή διάταξη μεταξύ τους), αν δεν την πίεζαν οι Βρυξέλλες.

Ωστόσο ο κίνδυνος παραμονεύει: πόσοι δηλαδή ενθουσιώδεις και εν δυνάμει αγοραστές είναι διατεθειμένοι να αγοράσουν ένα σπορ αυτοκίνητο που θα έχει τεχνητό ήχο, σύστημα προσομοίωσης αλλαγής ταχυτήτων, μονοδιάστατο τρόπο εκφοράς της ισχύος και μόνο μπαταρίες, χωρίς την ιεροτελεστία που συνεπάγεται, και που συνήθως ελκύει ένα τέτοιο αγοραστικό κοινό;

Κλασικά κεντρομήχανα: τα Βoxster και Cayman σε γνωστό θερμικό ρόλο από το παρελθόν

Η αλήθεια είναι ότι Porsche έχει υποστεί μεγάλη οικονομική ζημιά πρόσφατα και οι αποφάσεις είναι σφόδρα καθοριστικές.Θα καταφέρει να δώσει ένα προϊόν που θα σηματοδοτήσει με τελείως διαφορετικό τρόπο τη σχέση της με τους παραδοσιακούς πελάτες; Αυτές τις μέρες κάποιοι δημοσιογράφοι στο εξωτερικό γεύτηκαν την εμπειρία εκ δεξιών. Δεν το οδήγησαν το αυτοκίνητο. Συνοδήγησαν. Οι περισσότεροι περιέγραψαν με θετικά σχόλια την εμπειρία, αν και συνήθως τέτοιου είδους επαφές με ένα ούτως ή άλλως πολύ γρήγορο αυτοκίνητο, και ειδικά από τη θέση του συνοδηγού, αποτελεί κολακευτική συνθήκη.

Πάντως η Porsche το προσπαθεί ώστε η συστοιχία των μπαταριών να μην είναι σε διάταξη τύπου skateboard, αλλά να είναι ενσωματωμένη ακριβώς εκεί που βρισκόταν ο παραδοσιακός κινητήρας εσωτερικής καύσης, δηλαδή πίσω από τα καθίσματα. Θεωρητικά, αυτή η αρχιτεκτονική εξασφαλίζει χαμηλή θέση οδήγησης, κορυφαία ευελιξία και κατανομή βάρους που μιμείται πιστά τα παραδοσιακά βενζινοκίνητα roadster της μάρκας – με ελαφρώς αυξημένο βάρος πίσω, για εξαιρετική πρόσφυση στην επιτάχυνση.

Ιανουάριος 1993, Ντιτρόιτ. Η πρώτη εμφάνιση τoυ Porsche Boxster Concept κερδίζει τα βλέμματα

Για την ώρα, τα σχόλια στο διαδίκτυο δίνουν και παίρνουν. Κάποιος σχολιάζει, προφανώς ειρωνικά, «τι ωραία που κράτησαν την κεντρική εξάτμιση». Κάποιος άλλος γράφει «πολύ χαίρομαι που βγαίνει ηλεκτρικό. Ξέχασε για λίγο την αυτονομία και την υψηλή τιμή, και πήγαινε πάρε ένα μεταχειρισμένο 987.2 Boxster».

Να μου επιτρέψετε πάντως να κρατήσω και μια αμφιβολία για το αδιασάλευτο της ανακοίνωσης. Εννοώ δηλαδή ότι ίσως για την ώρα έχει αποφασιστεί η συγκεκριμένη πολιτική, αλλά τα χρήματα που έχουν επενδυθεί στην πλατφόρμα ώστε να μπορεί ενδεχομένως να φιλοξενήσει και έναν boxer κινητήρα να μην πάνε στράφι και τελικά, αν το ηλεκτρικό έργο δεν τσουλάει καλά, να προστεθεί και κάτι τέτοιο στην γκάμα. Ναι, είναι καιροί με σασπένς στην αυτοκίνηση. Με όλους τους κινέζους μέσα, τα περιβαλλοντικά, τις ντιρεκτίβες, τις αναβολές και πολλές μετάνοιες για αρχικά πλάνα.

Εχει ενδιαφέρον. Πώς το έλεγε ο Μάκης στο «Βιετνάμ»; «Να έχουμε να γκρεμίζουμε». Ε, μέχρι να παρουσιαστεί από τα τέλη του 2027 το επόμενο Boxster χωρίς boxer, να έχουμε κι εμείς να γράφουμε. 

Ο Τρέβορ Γουάρμενταλ έχει αφιερώσει χρόνια στην καταγραφή σπάνιων και παραδοσιακών μεθόδων τυροκομίας, και πιστεύει ότι «το τυρί συνιστά βρώσιμη έκφραση του τόπου καταγωγής του»

Ο Τρέβορ Γουάρμενταλ εργαζόταν ως επαγγελματίας τυροκόμος στο Σιάτλ, όταν συνειδητοποίησε ότι χρησιμοποιούσε γάλα από ζώα που δεν είχε δει ποτέ. Σύντομα εγκατέλειψε τη δουλειά του και ξεκίνησε μια παγκόσμια περιήγηση, με σκοπό να ανακαλύψει μέρη όπου το τυρί εξακολουθεί να παράγεται με παραδοσιακό τρόπο, όπως αναφέρει ο ίδιος σε  στο BBC. Το 2019 έφτασε στο Ουλάν Μπατόρ της Μογγολίας και έζησε μόνος του σε μια γιούρτα, έχοντας για συντροφιά έναν σκύλο. Τα γαλακτοκομικά προϊόντα θεωρούνται ιερά εκεί. Οι γυναίκες τινάζουν το γάλα στον αέρα πριν ξεκινήσουν την παρασκευή τυριού – μια κίνηση σεβασμού γνωστή ως σπονδή γάλακτος.

Ο τυροκόμος επισκέφθηκε σπίτια όπου το τυρόγαλο έβραζε και ξεχείλιζε πάνω από τις κεντρικές εστίες, ενώ φρέσκο, άγουρο τυρί «μπιασλάγκ» ήταν απλωμένο στα τραπέζια. Ξεκίνησε πεζοπορίες σε ιερούς τόπους και παρατήρησε ότι οι άνθρωποι πρόσφεραν γαλακτοκομικά προϊόντα ως σύμβολο αγνότητας. Το καλοκαίρι, που οι κάτοικοι των πόλεων κατευθύνονταν προς τη μογγολική στέπα για αγροτικές εργασίες, ο Γουάρμενταλ επιβιβάστηκε σε ένα παλιό σοβιετικό τρένο με βαγόνια-κλινάμαξες και κάρβουνο για καύσιμο, σε μια γεμάτη ταλαιπωρία νυχτερινή διαδρομή μέσα από την έρημο Γκόμπι. Επιστρέφοντας στο Ουλάν Μπατόρ, μια ντόπια γυναίκα και η οικογένειά της, που ασχολούνται με την κτηνοτροφία, τον φιλοξένησαν στα λιβάδια της επαρχίας Ζαβκχάν.

Ο τυροκόμος ξυπνούσε πριν από την αυγή για να αρμέξει γιακ, οδηγούσε τα κοπάδια των ζώων στην κοιλάδα ιππεύοντας άλογα, άκουγε τα παραδοσιακά τραγούδια των βοσκών την ώρα του δειλινού, και επεξεργαζόταν το γάλα για να φτιάξει ένα είδος αποξηραμένου, γλυκόξινου τυριού που ονομάζεται «ααρούουλ». Η εμπειρία αυτή τον ώθησε να αναζητήσει και άλλα μέρη όπου διατηρούνται σπάνιες παραδόσεις τυροκομίας, προτού αυτές χαθούν οριστικά.

Ο τυροκόμος φτιάχνει ελληνική φέτα σε εργαστήρι παρασκευής τυριών που διοργάνωσε (Instagram/milk_trekker)

Την τελευταία εξαετία, ο Γουάρμενταλ έχει διασχίσει πάνω από 20 χώρες με αυτοκίνητο, με οτοστόπ ή και με τα πόδια καταγράφοντας την παραδοσιακή τυροκομία και τον ποιμενικό τρόπο ζωής, ενώ παράλληλα παραδίδει σεμινάρια για τη φυσική επεξεργασία γαλακτοκομικών προϊόντων.

Πρόσφατα ολοκλήρωσε μια πεζοπορική διαδρομή 193 χιλιομέτρων στο ορειβατικό μονοπάτι «Κορυφές των Βαλκανίων», που διασχίζει Αλβανία, Κόσοβο και Μαυροβούνιο. Μιλώντας στο BBC, ξεχωρίζει τα παραδοσιακά τυριά της Γεωργίας ως μοναδικά στο είδος τους. Τα αποκαλεί «τυριά-απολιθώματα», καθώς βρέθηκαν πολύ κοντά στην εξαφάνιση, αλλά τώρα επανέρχονται στο προσκήνιο στο πλαίσιο μιας ευρύτερης μετα-σοβιετικής πολιτιστικής αναγέννησης. Τα τυριά που ανακαλύπτει είναι ξεχωριστά και ιδιαίτερα, φτιαγμένα από ανθρώπους που ζουν απομονωμένοι και επιμένουν, σχεδόν πεισματικά, στις παραδοσιακές μεθόδους τυροκομίας. Σε μια απόμακρη κοιλάδα της Γεωργίας είδε τους βοσκούς να αρμέγουν τα πρόβατά τους σε ξύλινους κουβάδες με το χέρι και να παράγουν ένα τυρί που μοιάζει με την ελληνική φέτα, ονομάζεται «τουσούρι γκούντα», και το οποίο ωριμάζουν μέσα σε προβιές προβάτων γυρισμένες ανάποδα.

Στο τέλος της σεζόν περπάτησε 130 χιλιόμετρα μαζί με τους βοσκούς καθώς επέστρεφαν στα σπίτια τους, σε μια διαδρομή που γνωρίζουν εδώ και γενιές. Ο Γουάρμενταλ εξηγεί στο BBC ότι το τυρί αποτελεί μια αισθητηριακή εμπειρία και αντανακλά ευρύτερες ιδέες για τον τρόπο ζωής μας. «Στην καλύτερη εκδοχή του, το τυρί αντικατοπτρίζει αυτή την πολύπλοκη σχέση μεταξύ ανθρώπων, τοπίων και ζώων, σε μια εποχή που έχουμε απομακρυνθεί τόσο πολύ από τον τρόπο παραγωγής των τροφίμων. Και το πολιτισμικό στοιχείο είναι αυτό που κρατάει ενωμένο όλο αυτό το σύμπλεγμα». Τα τυριά που αναδεικνύει, και τα οποία παράγει και ο ίδιος σε σειρά εργαστηρίων τυροκομίας που διοργανώνει, συνδέονται με τις τοπικές παραδόσεις και εμπεριέχουν την αίσθηση της υπεύθυνης φροντίδας της γης – με αποτέλεσμα ένα κομμάτι από την αγριότητα της φύσης να εισχωρεί στο προϊόν.

Το τυρί, όπως πιστεύει, είναι η βρώσιμη έκφραση κάθε τόπου παραγωγής του – τμήμα της πολιτισμικής ιστορίας του, που μετουσιώνεται σε νόστιμη τροφή. Η ποικιλία και το εύρος των τυριών είναι αστείρευτα, όπως λέει στο BBC. Η αλυσίδα παραγωγής τους ξεκινά από τα λιβάδια με χορτάρι που τρέφουν τα ζώα, τα οποία με τη σειρά τους παράγουν γάλα, που μετατρέπεται σε τυρί. Πρόκειται για έναν τρόπο ζωής που μπορεί να προσαρμόζεται και να μετακινείται, καθώς βρίσκεται αντιμέτωπος με την κλιματική αβεβαιότητα και την ερημοποίηση – τις πραγματικές προκλήσεις της εποχής μας.

Ο Γουάρμενταλ έζησε για ένα διάστημα στην αγροτική Μογγολία, αρμέγοντας γιακ (Instagram/milk_trekker)

Το BBC τον ρωτά για τα αποκαλούμενα «εξωτικά τυριά», και ο Γουάρμενταλ μιλά για το νορβηγικό «γκάμελοστ», ένα τυρί χρώματος γκριζοκαφέ, καλυμμένο με μούχλα, που θυμίζει σάπιο φρούτο. Η γεύση του παραπέμπει σε υγρό κελάρι, με μια έντονη πικάντικη αίσθηση που μουδιάζει το στόμα. Αρχικά η γεύση ξενίζει, αλλά, όπως επισημαίνει ο τυροκόμος, η αντίληψη της νοστιμιάς είναι ζήτημα κουλτούρας – και οι τροφές ανοίγουν νέους ορίζοντες. Στο οδοιπορικό του συνειδητοποίησε ότι το τυρί προσφέρει πρόσβαση σε μια παγκόσμια κοινότητα. Φέρνει ως παράδειγμα το ιταλικό φεστιβάλ τυριού Slow Food στην όλη Μπρα, νοτιοδυτικά του Τορίνο, όπου εκατοντάδες επισκέπτες μαζεύονται κάθε χρόνο, ξεφεύγοντας από τα στενά πλαίσια του οργανωμένου τουρισμού.

Η συμβουλή που δίνει μέσω του BBC στους «τυροκομικούς τουρίστες» είναι να εστιάζουν στα τοπικά προϊόντα και να μαθαίνουν ποιοι παραγωγοί επιτρέπουν επισκέψεις. Λέει ότι υπάρχουν και οργανωμένες ξεναγήσεις επί πληρωμή, που προσφέρουν δοκιμές ποικιλιών τυριών σε σύντομο χρονικό διάστημα. Οι περισσότερες στηρίζουν τους ντόπιους παραγωγούς – και εκείνος βαφτίζει αυτές τις τουρνέ ως «υπεύθυνη γαλακτο-γαστρονομική» μορφή τουρισμού. Τέλος, ερωτηθείς από το BBC σχετικά με περιοχές που συχνά παραβλέπονται, αλλά διαθέτουν συναρπαστικά τυριά, επιλέγει τη γειτονική μας Τουρκία. Εστιάζει ειδικά στο τουρκικό τουλουμοτύρι, το οποίο ωριμάζει κυρίως μέσα σε γιδοτόμαρα που διατηρούν το τρίχωμά τους, με αποτέλεσμα να αποκτά μια εντυπωσιακή, σχεδόν παράξενη όψη, καθώς παίρνει το σχήμα του ζώου – και, παρά την περίεργη όψη του, είναι πεντανόστιμο. Γενικά, ο Γουάρμενταλ λατρεύει τα τουρκικά τυριά.