Σύμφωνα με τον Ρώσο ηγέτη, οι χώρες εξαγωγής φυσικού αερίου δεν δημιουργούν κανένα «καρτέλ» και δεν παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο με τη συνεργασία τους

ΜΟΣΧΑ, 27 Οκτωβρίου. /TASS/. Η Ευρώπη πλήττει τη δική της βιομηχανία και κοινωνική σφαίρα απορρίπτοντας τους ρωσικούς ενεργειακούς πόρους, δήλωσε ο Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν σε σύνοδο κορυφής του Φόρουμ Χωρών Εξαγωγής Φυσικού Αερίου (GECF).

«Είναι απαραίτητο να σκεφτούμε τον τερματισμό των συγκρούσεων και την άρση των κυρώσεων για τη σταθεροποίηση της διεθνούς αγοράς φυσικού αερίου», δήλωσε ο αρχηγός του κράτους.

Το TASS συγκέντρωσε τις βασικές δηλώσεις του Ρώσου ηγέτη.

GECF

Ο διάλογος μεταξύ των συμμετεχόντων στο GECF εξελίσσεται «χωρίς παρασκηνιακούς ελιγμούς και προσπάθειες χειραγώγησης της αγοράς».

Οι συμμετέχοντες και οι παρατηρητές του Φόρουμ των Χωρών Εξαγωγής Φυσικού Αερίου διαθέτουν τους πόρους για να αντιμετωπίσουν τα πιο δύσκολα καθήκοντα στη βιομηχανία φυσικού αερίου.

Οι χώρες εξαγωγής φυσικού αερίου δεν δημιουργούν κανένα «καρτέλ» και δεν παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο με τη συνεργασία τους.

Ζήτηση φυσικού αερίου

Το φυσικό αέριο αντιπροσωπεύει το ένα τέταρτο του ενεργειακού ισοζυγίου του πλανήτη.

Ο ρόλος του φυσικού αερίου ως πυλώνα του παγκόσμιου ενεργειακού τομέα, της βιομηχανίας και του γεωργικού τομέα θα συνεχίσει να ενισχύεται.

Το LNG, το οποίο αντιπροσωπεύει σήμερα το ήμισυ του παγκόσμιου εμπορίου, θα μπορούσε να βοηθήσει στην επίλυση του ζητήματος των διαταραχών στον παγκόσμιο εφοδιασμό με φυσικό αέριο. «Μεγάλοι όγκοι εφοδιασμού έχουν αποσυρθεί από την αγορά σε σύντομο χρονικό διάστημα, ενώ η ζήτηση παραμένει», δήλωσε ο Ρώσος ηγέτης.

Η ζήτηση φυσικού αερίου θα συνεχίσει να αυξάνεται με την πάροδο του χρόνου. Συνεπώς, υπάρχει ανάγκη «να αναπτυχθούν νέα κοιτάσματα, να αναβαθμιστούν οι εγκαταστάσεις επεξεργασίας και να εππενδυθούν σε έργα μεταφορών, συμπεριλαμβανομένου του θαλάσσιου στόλου και των υποδομών για αποστολές και εισροές υγροποιημένου φυσικού αερίου. Προφανώς, αυτό σημαίνει μεγάλης κλίμακας, μακροπρόθεσμες επενδύσεις».

Η παγκόσμια ζήτηση φυσικού αερίου θα αυξηθεί σε 5,5 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα ετησίως έως το 2050 και οι διεθνείς παραδόσεις θα αυξηθούν κατά περίπου 1,5 φορές.

Οι διεθνείς τιμές του φυσικού αερίου αυξήθηκαν δραματικά και ο τομέας βρέθηκε σε κατάσταση αβεβαιότητας. Παρ' όλα αυτά, «μπορούν επίσης να υποχωρήσουν απότομα, να επιστρέψουν στο προηγούμενο επίπεδο».

Υπάρχει άμεση σύνδεση μεταξύ της βιομηχανίας φυσικού αερίου και της παγκόσμιας επισιτιστικής ασφάλειας. «Ένα άλλο σημαντικό πράγμα που σημειώσαμε και που θα ήθελα να σημειώσω κι εγώ είναι το πώς η παραγωγή και η ανάπτυξη φυσικού αερίου συνδέονται με την επισιτιστική ασφάλεια. Γνωρίζουμε ότι τα λιπάσματα στα οποία βασίζονται άμεσα πολλές χώρες για την επισιτιστική ασφάλεια παράγονται από φυσικό αέριο».

Ανάπτυξη συνεργασίας

Θα πρέπει να δημιουργηθούν αποτελεσματικοί μηχανισμοί αλληλεπίδρασης στη σφαίρα του φυσικού αερίου.

Η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες διερευνούν την πιθανότητα κοινής εργασίας στην Αρκτική.

Η Μόσχα «είναι ανοιχτή σε συνεργασία, για ανταλλαγές τεχνολογικών εξελίξεων στον τομέα του φυσικού αερίου».

Προτάσεις για χώρες εξαγωγής φυσικού αερίου

Απαιτείται μια επαγγελματική και υπεύθυνη προσέγγιση στον τομέα της πράσινης ατζέντας. «Το μόνο ζήτημα είναι να μην καταχραστούμε αυτήν την πράσινη ατζέντα για εσωτερικούς πολιτικούς λόγους. Πρέπει να ενεργήσουμε υπεύθυνα και επαγγελματικά και να λάβουμε υπόψη τις δυνατότητες της βιομηχανίας φυσικού αερίου κατά τη μεταβατική περίοδο και στο μέλλον». Τα έθνη που εξάγουν φυσικό αέριο πρέπει να εργαστούν για τη βελτιστοποίηση των οδών εφοδιασμού καυσίμων προς τις αγορές.

Τα έθνη εξαγωγής φυσικού αερίου πρέπει να επεκτείνουν τις διαβουλεύσεις σχετικά με καταστάσεις κρίσης στην αγορά και τις απειλές για τις υποδομές, «για την έγκαιρη αξιολόγηση των κινδύνων - συμπεριλαμβανομένων των φυσικών απειλών για τις υποδομές φυσικού αερίου - και για τον συντονισμό των προσεγγίσεων για την πραγματοποίηση του εφοδιασμού».

Ο ρόλος της Ρωσίας ως προμηθευτή φυσικού αερίου

Η Ρωσία κατατάσσεται πρώτη παγκοσμίως σε αποθέματα φυσικού αερίου και δεύτερη σε παραγωγή.

Η Ρωσία είναι ένας υπεύθυνος προμηθευτής φυσικού αερίου στο εξωτερικό, ένας αξιόπιστος και προβλέψιμος εταίρος.

Η χώρα ενισχύει συστηματικά την κυριαρχία της στις διαδικασίες, συμπεριλαμβανομένου του τομέα του φυσικού αερίου.

Οποιαδήποτε προσπάθεια αποκλεισμού της Ρωσίας από τους παράγοντες της παγκόσμιας αγοράς φυσικού αερίου έχει σοβαρές συνέπειες. «Οποιαδήποτε προσπάθεια αποκλεισμού της Ρωσίας από τους συμμετέχοντες στην παγκόσμια αγορά φυσικού αερίου και περιορισμού της ανάπτυξης αυτού του τομέα στη χώρα μας έχει σοβαρές συνέπειες. Πάνω απ 'όλα, πρόκειται για αυξανόμενο υπέρογκο κόστος για τους ξένους τελικούς καταναλωτές φυσικού αερίου, εταιρείες, επιχειρήσεις και νοικοκυριά», δήλωσε ο Πούτιν.

Σημασία της σταθερότητας

Η αύξηση των τιμών spot φυσικού αερίου δεν είναι ευπρόσδεκτα νέα για τους παραγωγούς, καθώς η σταθερότητα στην παγκόσμια αγορά είναι πιο σημαντική,

Οι κυρώσεις χρησιμοποιούνται ως εργαλείο αθέμιτου ανταγωνισμού, ο οποίος οδηγεί σε σοβαρές συνέπειες για όλους, κυρίως για όσους ξεκινούν τέτοια μέτρα.

Θα πρέπει να εξεταστεί ο τερματισμός των συγκρούσεων και η άρση των κυρώσεων, προκειμένου να σταθεροποιηθεί η παγκόσμια αγορά φυσικού αερίου.

Η κυριαρχία ενός έθνους δεν μπορεί να διασφαλιστεί εις βάρος άλλων χωρών, συμπεριλαμβανομένου του ενεργειακού τομέα. «Όλη η ενεργειακή κυριαρχία, και η κυριαρχία γενικά με την ευρεία έννοια της λέξης, με την κυριολεκτική έννοια της λέξης, δεν μπορεί και δεν πρέπει να παρέχεται από μία χώρα εις βάρος άλλων χωρών», δήλωσε ο Ρώσος ηγέτης.

Ευρωπαϊκά προβλήματα

Η ίδια η Ευρώπη υπονομεύει τις βιομηχανίες και την κοινωνική της σφαίρα απορρίπτοντας τη ρωσική ενέργεια. «Αυτό βλέπουμε αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη, η οποία βλάπτει τις βιομηχανίες και την κοινωνική της σφαίρα με τις δικές της ενέργειες, αρνούμενη τη ρωσική ενέργεια και τερματίζοντας μακροπρόθεσμες συμβάσεις», δήλωσε ο Πούτιν, επικαλούμενος την παροιμία «μην σκάβεις λάκκο για τους άλλους και πέφτεις ο ίδιος μέσα».

Δημιουργημένη ως ένωση άνθρακα και χάλυβα, η Ευρωπαϊκή Ένωση εμποδίζει πλέον τις αναπτυσσόμενες οικονομίες να χρησιμοποιούν υδρογονάνθρακες.

Οι ευρωπαϊκές χώρες άνοιξαν ξανά τα ανθρακωρυχεία εν μέσω ενεργειακών προκλήσεων, παρά τη δέσμευσή τους στην «πράσινη ατζέντα».

Η κατάσταση γύρω από τους αγωγούς φυσικού αερίου Nord Stream

Ο βομβαρδισμός των ρωσικών αγωγών φυσικού αερίου Nord Stream αποτελεί άμεση τρομοκρατική ενέργεια. «Διεξήχθησαν άμεσες τρομοκρατικές ενέργειες εναντίον των ρωσικών αγωγών φυσικού αερίου που κατευθύνονται προς την Ευρώπη. Ανατινάχθηκαν».

Κλιματική αλλαγή

Η Ρωσία έχει άμεση εμπειρία των κλιματικών αλλαγών, καθώς αυτές συμβαίνουν σε μεγάλο βαθμό στο Βορρά, το οποίο αντιπροσωπεύει το 70% της επικράτειας της χώρας.

Στη Ρωσία παρατηρούνται διεργασίες μόνιμου πάγου και έχουν σοβαρές συνέπειες για μια σειρά από περιοχές.

Η αστάθεια που κυριαρχεί σε Συρία, Ιράκ και Λιβύη δεν είναι μεταβατική περίοδος αλλά μονιμότητα αορίστου χρόνου

Το Ιράκ, η Συρία και η Λιβύη δεν πρόκειται να ξαναβρούν την ενότητα που επέβαλαν μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1918 η Βρετανία, η Γαλλία και η Ιταλία.

Μια ενότητα που κατέρρευσε μαζί με τα αυταρχικά προσωποπαγή καθεστώτα των Σαντάμ, Ασαντ και Καντάφι.

Οι ΗΠΑ αναζητούν μια μέση γραμμή πλεύσης ανάμεσα στο συγκεντρωτικό – αυταρχικό μοντέλο διακυβέρνησης του παρελθόντος και την ντε φάκτο τριχοτόμηση που διαμορφώθηκε μετά τις καθεστωτικές ανατροπές.

Παρατάσσει ο αρμόδιος συντάκτης, σε πρόσφατο δημοσίευμα της «Εφ.Συν.», τα ονόματα και τις ιδιότητες δεκάδων στελεχών και πολιτευτών που μετακινήθηκαν στο ΠΑΣΟΚ από άλλες πολιτείες

Παρατάσσει ο αρμόδιος συντάκτης, σε πρόσφατο δημοσίευμα της «Εφ.Συν.», τα ονόματα και τις ιδιότητες δεκάδων στελεχών και πολιτευτών που μετακινήθηκαν στο ΠΑΣΟΚ από άλλες πολιτείες. Ενας μακρύς κατάλογος προσώπων του νοσταλγικού σημιτικού παρελθόντος, μέχρι Βερελή και Πάχτα. Αρκετά πρόσωπα που προέρχονται από τον ΣΥΡΙΖΑ, ανάμεσά τους ο Πέτρος Παππάς, η Ράνια Θρασκιά, ο Ευάγγελος Αποστολάκης, ο Νίκος Φαραντούρης και η πιο πρόσφατη μεταγραφή, η Μυρτώ Κοροβέση. Και κάτι λίγοι από το Ποτάμι και διάσπαρτοι. Μια πλούσια από πρώτη ματιά, σε ποσότητα τουλάχιστον, σοδειά προσώπων, που βρήκαν στο σημερινό ΠΑΣΟΚ τον δρόμο της αρετής, πειθόμενοι από την ανάγκη διεύρυνσης που έχει κηρύξει ο Ανδρουλάκης και έχει εκφωνήσει πανηγυρικά ο Σκανδαλίδης.

Πρόκειται για μια στρατηγική που βαφτίστηκε επισήμως στρατηγική συστράτευσης. Και που τα αποτελέσματά της θα φανούν στις εκλογές που έρχονται. Κατά πόσο δηλαδή αυτή η στρατιά μεταγραφών, που ορισμένοι κακεντρεχείς χαρακτηρίζουν αναπαλαίωση, θα αποδώσει ψήφους και στήριξη, ή θα προδώσει προθέσεις και σχεδιασμούς. Θα φέρει κάτι νέο και ελπιδοφόρο στο ΠΑΣΟΚ η ομάδα στελεχών που έπλευσε, κάποτε και με όρους ναυάρχου, με τον Κασσελάκη; Και η άλλη ομάδα, που από μετακίνηση σε μετακίνηση ξεχάσαμε την αφετηρία της; Ή θα κουβαλήσει μαζί της όσα έχει σιχαθεί ένα μεγάλο εκλογικό κοινό, πολιορκημένο από τις πολιτικές του Μητσοτάκη και κουρασμένο από διευρύνσεις και μεταγραφές; Ετοιμο να πιστέψει ότι όλα γίνονται για τον λουφέ και την καρέκλα, αγνοώντας τις ανάγκες των πολλών;

Θα δούμε. Από την άλλη, η ΕΛΑΣ και ο Τσίπρας έχουν επιλέξει μια εντελώς διαφορετική στρατηγική. Δεν κλείνουν την πόρτα σε «παλιούς», αλλά βασική επιδίωξη είναι η προσέλκυση και δραστηριοποίηση στην πρώτη γραμμή μιας ομάδας νέων προσώπων, απαλλαγμένων από τα βάρη του παρελθόντος. Και στον βαθμό που τα πρόσωπα παίζουν σημαντικό ρόλο στις πολιτικές αναμετρήσεις, μένει να φανεί πώς θα τοποθετηθεί ο προοδευτικός ψηφοφόρος απέναντι στις δύο στρατηγικές. Αν δηλαδή θα συγκινηθεί περισσότερο από τους νέους, με τις αναπόφευκτες αδυναμίες τους, ή από τους «σίγουρους» παλιούς, που κάποτε στελέχωσαν κόμματα και παρατάξεις. Αν οι μεταγραφές διαθέτουν την προστιθέμενη αξία που υποτίθεται ότι διαθέτουν. Και οι νέοι είναι σε θέση -καθόλου δεδομένο- να πείσουν. Εχει ενδιαφέρον η αναμέτρηση και στο πεδίο αυτό, χωρίς αμφιβολία. Ο Τσίπρας έχει κάνει την πιο παρακινδυνευμένη επιλογή και έχει επικριθεί γι’ αυτό. Ο Ανδρουλάκης διάλεξε τον πιο σίγουρο δρόμο, αλλά δεν αποφεύγει τη μουρμούρα. Ο πρώτος βασίζεται στις διαθέσεις ενός κόσμου που έχει αντιληφθεί τη φθορά του πολιτικού συστήματος και αναζητά κάτι νέο. Ο άλλος βασίζεται σε μια παραλλαγή σταθερότητας – μας ξέρετε και δεν κινδυνεύετε από μας.

Δεν ψηφίζουν βέβαια όλοι με βάση τα πρόσωπα. Από την άλλη όμως, η εικόνα της κατά ΠΑΣΟΚ συστράτευσης -Αποστολάκης, Θρασκιά, Βερελής, για παράδειγμα- ισούται με χίλιες λέξεις. Και αν προσθέσουμε στην εξίσωση και τα μεγέθη Ανδρουλάκη και Τσίπρα, το τελικό αποτέλεσμα -επί προσώπων- γίνεται ακόμα πιο προκλητικό και ενδιαφέρον…

{Πηγή: efsyn

Παρά το γεγονός ότι ο ακροδεξιός υποψήφιος των βραζιλιάνικων εκλογών, Φλάβιο Μπολσονάρο, αποδέχθηκε τη νίκη του Λούλα ντα Σίλβα, ο υπουργός Διασποράς του Ισραήλ, Αμιχάι Τσίκλι, την αμφισβητεί κάνοντας λόγο για «νοθεία».

Με αφορμή μάλιστα δήλωση του Λούλα ότι θα πρέπει να υπάρξει ρύθμιση στη λειτουργία των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, ύστερα από την ωμή προσπάθεια της Meta του Μαρκ Ζάκερμπεργκ, να λογοκρίνει τα προεκλογικά μηνύματα του Εργατικού Κόμματος, ο Ισραηλινός υπουργός σημείωσε ότι «η Βραζιλία υπό τον Λούλα δεν είναι πλέον δημοκρατία». Ο ίδιος συμπλήρωσε ότι «αν δεν αντιμετωπιστεί η νοθεία, (η χώρα)θα μετατραπεί σε δικτατορία τύπου Πινοσέτ».

Η συγκεκριμένη δήλωση όμως έχει δύο βασικά προβλήματα. Καταρχάς, κανένα άλλο κράτος στον κόσμο δεν επιδιώκει τη φίμωση των μέσων κοινωνική δικτύωσης όσο το Ισραήλ, το οποίο ασκεί πιέσεις για τον έλεγχο των αλγορίθμων τους από φιλοϊσραηλινούς επιχειρηματίες, ενώ καταθέτει τις περισσότερες καταγγελίες για την απομάκρυνση αναρτήσεων και το μπλοκάρισμα λογαριασμών.

Το σημαντικότερο πρόβλημα όμως είναι η σύγκριση του Λούλα με την Χιλή του Πινοσέτ. Το υπουργείο Διασποράς φαίνεται να ξεχνά ότι ο αιμοσταγής, νεοφιλελεύθερος δικτάτορας της Χιλής ήταν ένας από τους σημαντικότερους συμμάχους του Ισραήλ (όπως και της ελληνικής χούντας των Συνταγματαρχών), όπως είχαν αποκαλύψει ισραηλινά μέσα ενημέρωσης. Παραθέτουμε μεταφρασμένο κείμενο, που δημοσίευσε Ισραηλινός πανεπιστημιακός στο Μekomit και αναδημοσιεύτηκε στο +972 Magazine.

Να διερευνηθεί η συνενοχή του Ισραήλ στα εγκλήματα του Πινοσέτ

του Τζον Μπράουν*

Η αγωγή, που κατατέθηκε από τον δικηγόρο Εϊτάι Μακ, αποσκοπεί να υποχρεώσει τον Γενικό Εισαγγελέα Αβιχάι Μεντελμπίτ να ξεκινήσει ποινικές έρευνες για τη συμμετοχή προσωπικού των ισραηλινών υπουργείων Άμυνας και Εξωτερικών, του ισραηλινού στρατού και όσων συμμετείχαν στην εμπορία όπλων.

Ο Πινοσέτ ανέλαβε την εξουσία στη Χιλή στις 11 Σεπτεμβρίου 1973, ανατρέποντας την εκλεγμένη κυβέρνηση και τον μαρξιστή πρωθυπουργό της, Σαλβαδόρ Αλιέντε. Την επόμενη μέρα, ξεκίνησαν οι εκκαθαρίσεις όσων θεωρούνταν «ύποπτοι για αριστερές τάσεις» σε ολόκληρη τη Χιλή -ιδιαίτερα στα σχολεία- οι οποίες διήρκεσαν έως το 1990. Κατά τα πρώτα χρόνια του καθεστώτος, περίπου 3.000 άτομα απήχθησαν και δολοφονήθηκαν, ενώ πάνω από 35.000 άνθρωποι βασανίστηκαν από τη DINA, τις χιλιανές μυστικές υπηρεσίες. Το καθεστώς δεν παραδέχτηκε ποτέ αυτά τα εγκλήματα. Σύμφωνα με πληροφορίες, το Ισραήλ συμμετείχε στην εκπαίδευση της DINA.

Ένα από τα θύματα ήταν ο Ερνέστο Τράουμπμαν, ο πατέρας της Λίλι Τράουμπμαν και παππούς της Ταμάρα, ο οποίος απήχθη με το ξέσπασμα του πραξικοπήματος, βασανίστηκε μέχρι θανάτου στο Υπουργείο Άμυνας της Χιλής στο Σαντιάγο και παρέμεινε αγνοούμενος για περίπου 20 χρόνια, έως ότου εντοπίστηκαν τα λείψανά του και παραδόθηκαν στην οικογένεια.

Τα τελευταία χρόνια, η οικογένεια Τράουμπμαν αγωνίζεται να αποκαλύψει τις συνδέσεις μεταξύ του Ισραήλ και του τότε καθεστώτος της Χιλής. Οι δύο γυναίκες υπέβαλαν αιτήματα το 2015, επιδιώκοντας να αποκτήσουν πρόσβαση σε έγγραφα που σχετίζονται με το εμπόριο όπλων και την ισραηλινή πολιτική υποστήριξη προς το εν λόγω καθεστώς. Όπως και στην περίπτωση της ισραηλινής συνεργασίας με τη γενοκτονία στη Γουατεμάλα και τη δικτατορία της Αργεντινής, υπάρχουν άφθονα δημόσια στοιχεία για τους δεσμούς μεταξύ του Ισραήλ και της Χιλής του Πινοσέτ.

Για παράδειγμα, σύμφωνα με τηλεγράφημα της αμερικανικής πρεσβείας στη Χιλή, που εστάλη στις 24 Απριλίου 1980, το οποίο επισυνάφθηκε στην αίτηση πρόσβασης που υπέβαλαν οι δυο γυναίκες, το Ισραήλ ήταν σημαντικός προμηθευτής όπλων στο καθεστώς του Πινοσέτ. Σύμφωνα με το τηλεγράφημα, που παραθέτει δήλωση του Αμερικανού υφυπουργού Εξωτερικών της 10ης Απριλίου 1984, το Ισραήλ ήταν ένας από τους κύριους προμηθευτές όπλων της χούντας, γεγονός που δυσχέραινε την επιβολή αποτελεσματικών κυρώσεων κατά της Χιλής, δεδομένου ότι οι αμερικανικές κυρώσεις δεν ίσχυαν για το Ισραήλ.

Το βιβλίο του Χούγκο Χάρβεϊ του 2012 σχετικά με τις μυστικές σχέσεις μεταξύ Ισραήλ και Χιλής, παραθέτει επίσης αποκαλυπτικά στοιχεία από τη χιλιανή πλευρά για το εμπόριο όπλων μεταξύ των δύο κρατών. Το Ισραήλ, ωστόσο, εξακολουθεί να αρνείται να αποκαλύψει στοιχεία από την ισραηλινή πλευρά, συμπεριλαμβανομένων δεκάδων χιλιάδων εγγράφων. Σε απάντηση στο αίτημα των Τράουμπμαν για πρόσβαση σε πληροφορίες, το ισραηλινό Υπουργείο Άμυνας ισχυρίστηκε ότι ο όγκος των εν λόγω εγγράφων είναι τόσο τεράστιος, ώστε είναι απίθανο να καταστεί δυνατή η εξέτασή στο σύνολό της, προκειμένου να αποφασιστεί τι μπορεί να δημοσιοποιηθεί. Αν και το δικαστήριο απέρριψε τους λόγους άρνησης του κράτους, μέχρι σήμερα το Ισραήλ συνεχίζει να καθυστερεί και δεν έχει δημοσιοποιήσει τα σχετικά έγγραφα.

Η τρέχουσα προσφυγή στον γενικό εισαγγελέα είναι μία από τις πολλές του είδους της στο Ισραήλ, και η πρώτη στο πλαίσιο της Χιλής. Οι έμποροι όπλων και το προσωπικό του ισραηλινού Υπουργείου Άμυνας, που είναι υπεύθυνο για τέτοιες σκοτεινές επιχειρήσεις συμμετέχοντας σε εγκλήματα πολέμου σε όλο τον κόσμο (σήμερα στο Νότιο Σουδάν και στη Βιρμανία, παλαιότερα στη Βοσνία και σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική τη δεκαετία του 1980), δεν λογοδοτούν. Οι πράξεις τους συγκαλύπτονται με το πρόσχημα της εθνικής ασφάλειας και της πιθανής βλάβης στις εξωτερικές σχέσεις του Ισραήλ, σε περίπτωση που τα εγκλήματα αποκαλυφθούν.

Δεν υπάρχει παραγραφή για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Ακόμη και αν το Ισραήλ δεν τα θεωρεί ως τέτοια, ένα διεθνές δικαστήριο μπορεί να ασκήσει την εξουσία του σε αυτό το θέμα. Θα ήταν σκόπιμο το κράτος του Ισραήλ να συμβάλει στην παροχή των απαραίτητων αποδεικτικών στοιχείων, ώστε να προχωρήσει η υπόθεση. Σε περίπτωση που η προσφυγή ενώπιον του Νομικού Συμβούλου της Κυβέρνησης δεν οδηγήσει στην έναρξη ποινικής έρευνας, οι προσφεύγοντες εξετάζουν το ενδεχόμενο προσφυγής ενώπιον των αρμόδιων δικαστηρίων του Ισραήλ, καθώς και ενώπιον διεθνών δικαιοδοτικών οργάνων.

*Τζον Μπράουν είναι το ψευδώνυμο ενός Ισραηλινού ακαδημαϊκού και μπλόγκερ. Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στα εβραϊκά στο Local Call, όπου ο ίδιος αρθρογραφεί. Διαβάστε το εδώ.