Μπρος-πίσω και ό,τι κάτσει!

Από έκπληξη σε έκπληξη. Κατά κανόνα δυσάρεστες. Ακρη δεν βγαίνει. Ακόμη δεν έχουν καταλήξει οι κυβερνήσεις, οι αγορές, οι αναλυτές τι ακριβώς είναι ο Ντόναλντ Τραμπ. Εσκεμμένα απρόβλεπτος ή διαταραγμένος; Και δεν είναι καθόλου εύκολο να κάνεις μια εκτίμηση γιατί με τις δηλώσεις του και τις πράξεις του, δεν σου επιτρέπει να τον κατατάξεις στη μία ή την άλλη πλευρά. Πλήθος τα περιστατικά. Είχε δηλώσει ότι θα τελειώσει τον πόλεμο στην Ουκρανία σε 24 ώρες. Χάιδεψε τον Πούτιν, του έστειλε συνεργάτες του για να συνομιλήσουν, προκαλώντας την οργή των Ευρωπαίων, επιτέθηκε με σφοδρότητα και χυδαία στον Ζελένσκι, του είπε ότι δεν έχει ισχυρά χαρτιά στα χέρια του και ότι θα σταματήσει να τον βοηθάει οικονομικά και στρατιωτικά αν δεν υποχωρήσει. Ο Πούτιν τον αποθέωσε, αλλά δεν σταμάτησε τις εχθροπραξίες. Ο Ζελένσκι αναγκάστηκε να υπογράψει μια ταπεινωτική συμφωνία για τον ορυκτό πλούτο της χώρας του, ελπίζοντας ότι θα πάρει τα όπλα που χρειάζεται για να χτυπήσει στη Μόσχα.

Αφού ο Τραμπ πήρε ό,τι ήθελε από τον Ζελένσκι, στη συνέχεια εξέφρασε τη δυσφορία του για την παρελκυστική τακτική του Πούτιν και του έδωσε διορία 50 ημερών για να δεχθεί κατάπαυση του πυρός. Αλλιώς τι; Ουδείς ξέρει, πιθανόν ούτε ο ίδιος ο Τραμπ. Ο Πούτιν δεν τσίμπησε, οι εκπρόσωποί του δήλωσαν ότι δεν υποκύπτει η Ρωσία σε τελεσίγραφα και ο Τραμπ μείωσε το χρονικό περιθώριο στις 10-12 μέρες. Βγάλε συμπέρασμα. Την ίδια τακτική ακολούθησε και με το Ιράν. Καλούσε την κυβέρνηση του Ιράν να συμμορφωθεί προς τας υποδείξεις του εντός συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος και βομβάρδισε παρέα με το Ισραήλ τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του πριν εκπνεύσει η προθεσμία που είχε δώσει. Και με τους δασμούς η ίδια εικόνα. Στο πεδίο αυτό πάντως μέχρι τώρα η τακτική Τραμπ αποδίδει. Προειδοποιεί, απειλεί, εκβιάζει, απαιτεί 10, παίρνει 5 κι αυτοί που τα δίνουν δηλώνουν και ευχαριστημένοι που απέφυγαν τα χειρότερα. Αυτό δεν λέγεται συμβιβασμός, ούτε καν ηττοπαθής, αυτό λέγεται άτακτη υποχώρηση. Ο καγκελάριος της Γερμανίας είπε ότι καλύτερα μια κακή συμφωνία παρά καθόλου συμφωνία. Δίνει εξετάσεις στον Τραμπ και δεν θέλει να κοπεί. Η Γαλλία δεν κρύβει την απογοήτευσή της. Τον Μακρόν δεν τον υπολογίζει ο Τραμπ. Οι επιχειρηματικές ελίτ διαφωνούν με τη συμφωνία και φοβούνται ότι τα πλήγματα θα είναι πολύ σοβαρά και θα θέσουν εν αμφιβόλω και την οικονομική κατάσταση στην Ευρώπη και την πολιτική σταθερότητα.

Δεν συμπεριφέρεται διαφορετικά στο εσωτερικό της χώρας του ο Τραμπ. Κορυφαίο παράδειγμα η σχέση του με τον Μασκ. Κολλητός του κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, ήταν ο βασικός χρηματοδότης της εκστρατείας του, τον διόρισε υπουργό άνευ χαρτοφυλακίου, ανέχτηκε τους εξαλλοσύνες του, στήριξε του εξτρεμισμούς του, αλλά το κλίμα χάλασε πριν κλείσει εξάμηνο. Το αδυσώπητο μίσος πήρε τη θέση του παράφορου έρωτα. Ο Μασκ άρχισε να διαδίδει υπαινιγμούς για συμμετοχή του Τραμπ στα πάρτι του αυτόχειρα (;) Επστάιν και ανακοίνωσε την πρόθεσή του να δημιουργήσει κόμμα για να σπάσει τον δικομματισμό στις ΗΠΑ, που τις καθηλώνει και βλάπτει τη δημοκρατία. Θύμωσε ο Τραμπ, χαρακτήρισε τον πρώην φίλο του τρελό και επικίνδυνο και τον απείλησε ευθέως ότι αν τολμήσει να φτιάξει κόμμα ή να βοηθήσει οικονομικά τους μαρξιστές-λενινιστές (έτσι περιγράφει τους Δημοκρατικούς), ενδεχομένως να τον απελάσει από τις ΗΠΑ. Η συνέχεια δεν προβλέπεται διαφορετική. Τα μπρος-πίσω θα είναι ο κανόνας της πολιτικής Τραμπ. Εχει όμως προβλήματα στο εσωτερικό του κινήματός του. Οι οπαδοί του δυσανασχετούν, τα υπερσυντηρητικά μέσα ενημέρωσης κρατούν αποστάσεις και βγάζουν τα άπλυτά του στη φόρα, οι δημοσκοπήσεις είναι αρνητικές. Πώς θα αντιδράσει; Ποιος μπορεί να το προβλέψει;

Ο Μακρόν θα αναγνωρίσει τον Σεπτέμβρη Παλαιστινιακό Κράτος (να το δούμε). Ο Κιρ Στάρμερ θα κάνει το ίδιο (να το δούμε). Και οι δύο ρίχνουν νερό στον μύλο της τρομοκρατίας της Χαμάς, σύμφωνα με τον Νετανιάχου. Η ολλανδική κυβέρνηση απαγόρευσε την είσοδο στη χώρα σε δύο υπουργούς της κυβέρνησης του Ισραήλ. Μέχρι κι ο Τραμπ ψέλλισε κάτι επικριτικό για την κυβέρνηση του Ισραήλ βλέποντας την εικόνα των πεινασμένων παιδιών στη Γάζα. Η ελληνική κυβέρνηση; Τσιμουδιά. Ούτε για εγκλήματα πολέμου μιλάει, ούτε για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, ούτε φυσικά για γενοκτονία. Ο πιο πιστός σύμμαχος του καταζητούμενου Νετανιάχου.

Πηγή: efsyn