Η Κίνα θα μπορούσε να κερδίσει την Ταϊβάν χωρίς μάχη

Το κόστος της αμφισημίας του Τραμπ

Οι κυβερνήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας υποστηρίζουν αμφότερες ότι η δική τους είναι η πιο σημαντική διμερής σχέση στον κόσμο. Συμφωνούν επίσης ότι η πιθανότερη αφορμή για μια ένοπλη σύγκρουση μεταξύ τους είναι η Ταϊβάν. Θεωρητικά, λοιπόν, θα πρέπει να αποτελεί ανακούφιση το γεγονός ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ και ο κινέζος ηγέτης Σι Τζινπίνγκ συζήτησαν εκτενώς την Ταϊβάν στο Πεκίνο τον περασμένο μήνα και ότι οι ηγέτες εξήλθαν με καλύτερη κατανόηση των θέσεων ο ένας του άλλου.

Ωστόσο, η σύνοδος κορυφής ΗΠΑ-Κίνας δεν ήταν καθόλου καθησυχαστική. Αντίθετα, αντιπροσώπευε την εναρκτήρια κίνηση του Xi σε αυτό που θα αποτελέσει μια διαρκή προσπάθεια να πείσει την κυβέρνηση Τραμπ να αποστασιοποιηθεί από την Ταϊβάν. Η επίσκεψη του Τραμπ μόλις είχε ξεκινήσει όταν η Κίνα δημοσίευσε μια δήλωση που περιείχε μια προειδοποίηση που είχε απευθύνει ο Xi στον Τραμπ: εάν η Ταϊβάν «χειριστεί σωστά, η διμερής σχέση θα απολαύσει συνολική σταθερότητα», αλλά εάν όχι, «οι δύο χώρες θα έχουν συγκρούσεις, ακόμη και συγκρούσεις, θέτοντας ολόκληρη τη σχέση σε μεγάλο κίνδυνο».

Ο Xi σκοπεύει να αλλάξει αυτό που σημαίνει για την Ταϊβάν η «σωστή διαχείριση» από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Όπως και οι προκάτοχοί του, ο Xi πιστεύει ότι η αποτροπή της μόνιμης απόσχισης της Ταϊβάν αποτελεί βασικό εθνικό συμφέρον και θεωρεί τη συνεχιζόμενη αυτονομία της ως απόδειξη ότι ο εμφύλιος πόλεμος της Κίνας παραμένει ημιτελής. Σε αντίθεση με τους προκατόχους του, ωστόσο, ο Xi φαίνεται να θεωρεί απαραίτητο για την κληρονομιά του να σημειώσει απτή πρόοδο προς την κατεύθυνση της υπαγωγής της Ταϊβάν υπό την εξουσία της Κίνας. Στην αρχή της θητείας του, το 2013, ο Xi σημείωσε ότι το ζήτημα της Ταϊβάν δεν μπορεί να συνεχίσει να μεταδίδεται από γενιά σε γενιά. Έκτοτε έχει δηλώσει ότι η απόκτηση του ελέγχου της Ταϊβάν είναι κεντρικής σημασίας για την αναζωογόνηση της Κίνας, ένα έργο που πρέπει να εκπληρωθεί έως το 2049, έναν αιώνα μετά την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας.

Παρόλο που ο Xi έχει δώσει εντολή στον στρατό του να είναι έτοιμος να καταλάβει την Ταϊβάν έως το 2027, η προτίμησή του είναι να αποκτήσει τον έλεγχο του νησιού χωρίς να ρίξει ούτε μια σφαίρα. Ο πόλεμος, ακόμη και εναντίον ενός ασθενέστερου εχθρού, είναι πάντα επικίνδυνος, όπως καταδεικνύουν η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και η στρατιωτική εκστρατεία των Ηνωμένων Πολιτειών κατά του Ιράν. Εάν ο Xi εισέβαλε στην Ταϊβάν και καταλήξει σε μια παρατεταμένη σύγκρουση, θα διακινδύνευε την εξουσία και τη νομιμότητά του. Και ο Xi γνωρίζει ότι η χρήση βίας κατά της Ταϊβάν θα αποβεί εις βάρος της οικονομικής ανάπτυξης, επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους, τουλάχιστον, θα απαντήσουν αποκόπτοντας την Κίνα από την προηγμένη τεχνολογία και επιβάλλοντας εξουθενωτικές οικονομικές και χρηματοοικονομικές κυρώσεις.