Ο τελευταίος πανικός του Βερολίνου για τη Ρωσία είναι απερίσκεπτος ακόμη και με βάση τα δικά του κριτήρια

Το Βερολίνο κατηγόρησε τη Μόσχα για την απειλή για drone χωρίς αποδείξεις και στη συνέχεια την χρησιμοποίησε για να εμβαθύνει μια αντιπαράθεση που η Γερμανία δεν μπορεί να αντέξει οικονομικά.

Όταν κάψεις όλες τις γέφυρες σου, πήγαινε και κάψε κι άλλες.

Το γερμανικό κοινό έχει υποστεί αυτό που μοιάζει με μια συστηματική εκστρατεία κλιμακούμενων υπονοούμενων εδώ και σχεδόν ένα μήνα. Η ιστορία που προκύπτει από αυτό το μπαράζ αβάσιμων ισχυρισμών και εικασιών που μεταμφιέζονται σε αυταπόδεικτη βεβαιότητα αλλάζει: ο ρόλος ενός οδηγού λεωφορείου αεροδρομίου που απλώς ανακαλύπτει το drone να κάθεται ήσυχα στον διάδρομο δίπλα σε ένα εξαιρετικά μεγάλο ουκρανικό μεταγωγικό αεροπλάνο ή το κλωτσάει στο έδαφος με μια κλωτσιά τύπου Bruce-Lee , όπως αρχικά ισχυρίστηκε, παρέμεινε ασαφής και αντιφατικός. Οι αρχικές αναφορές για σύγκρουση ενός άλλου drone με αεροπλάνο εν πτήσει έπρεπε να ανακληθούν όταν τα ίχνη πτηνών έγιναν πολύ εμφανή.

Η Μόσχα απέρριψε κατηγορηματικά τις κατηγορίες του Βερολίνου, κάλεσε τον Γερμανό επιτετραμμένο και υποσχέθηκε μια συμμετρική απάντηση στις ενέργειες της Γερμανίας. Ο Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν τις περιέγραψε εύλογα ως «σοβαρό λάθος» και, εξίσου εύλογα, υπέθεσε ότι οφείλεται κυρίως σε προσπάθειες διαμόρφωσης των εκλογών και αποπροσανατολισμού από την ιστορικά εντυπωσιακή αντιδημοτικότητα του καγκελάριου Φρίντριχ Μερτς.

Μέχρι στιγμής, όλα πάνε στραβά: το Βερολίνο κατάφερε να φτάσει σε ένα νέο χαμηλό σημείο σε μια σχέση που είναι κρίσιμη για τη Γερμανία, αλλά την οποία λατρεύει να διαλύει. Όπως σημείωσε η Σάρα Βάγκενκνεχτ του νεοαριστερού κόμματος BSW , το drone δεν προκάλεσε καμία ζημιά, ανεξάρτητα από το ερώτημα από πού προήλθε. Η γερμανική κυβέρνηση, ωστόσο, επέλεξε σκόπιμα μια μαζική υπερβολική αντίδραση. Ο Ούλριχ Ζίγκμουντ της νεοδεξιάς AfD, ο οποίος πιθανότατα θα γράψει σύντομα ιστορία κερδίζοντας τις πρώτες κρατιδιακές εκλογές του AfD, έχει επίσης ζητήσει μετριοπάθεια και διάλογο αντί για κλιμάκωση. Στη σημερινή Γερμανία, η λογική βρίσκεται κυριολεκτικά στο πολιτικό περιθώριο, ενώ το αυτοαποκαλούμενο Κεντρώο κόμμα έχει τρελαθεί.

Για να μην αναφέρουμε το γεγονός ότι αυτά τα διαβατήρια - αν υπάρχουν και αν ανήκουν όντως σε πραγματικούς δράστες - είναι εξαιρετικά αδύναμα και, ειλικρινά, παράξενα αποδεικτικά στοιχεία: Γιατί οι ρωσικές υπηρεσίες πληροφοριών θα φρόντιζαν οι πράκτορές τους να φέρουν ρωσικά διαβατήρια; Αν κάποιος είχε συμφέρον να κάνει τόσο εύκολο να δείχνει κανείς με το δάχτυλο τη Μόσχα, αυτός σίγουρα θα ήταν είτε η Ουκρανία, η οποία έχει ένα άθλιο ιστορικό σε τρομοκρατικές επιχειρήσεις με ψευδή σημαία, ψέματα και τεχνάσματα του χειρότερου είδους. Για το Κίεβο, θα ήταν ιδανικό να τοποθετήσει ένα drone που δημιουργεί υστερία στο Βερολίνο, αλλά αποτυγχάνει να καταστρέψει ένα τόσο πολύτιμο και σπάνιο περιουσιακό στοιχείο όσο το μεταγωγικό αεροσκάφος AN-124 Condor.

Μιλώντας για αυτό, είναι αδύνατο να μην εκπλαγείς από τη διαφορά μεταξύ της αντιμετώπισης από το Βερολίνο μιας καταστροφικής τρομοκρατικής επίθεσης που όντως λειτούργησε και μιας επίθεσης που είτε απέτυχε είτε ήταν σκηνοθετημένη εξαρχής: Γνωρίζουμε τώρα ότι η Ουκρανία - πιθανότατα με τη βοήθεια ενός ή περισσότερων κρατών του ΝΑΤΟ - διέπραξε την επίθεση στον αγωγό Nord Stream το 2022, που αποτελεί το χειρότερο σαμποτάζ ζωτικών υποδομών, οικονομίας και περιβάλλοντος της μεταπολεμικής Γερμανίας, κατηγορώντας παράλληλα τη Ρωσία.

Ωστόσο, το Βερολίνο έχει επιδείξει ένα συνεπές μοτίβο ανοχής ή ακόμη και βοήθειας στην συγκάλυψη, ενώ παράλληλα προχωρά όσο το δυνατόν πιο αργά στην έρευνα και τη δίωξη, ενώ ο ηγέτης της Ουκρανίας Βλαντιμίρ Ζελένσκι συνεχίζει να ψεύδεται με θράσος. Αυτή είναι η τρέχουσα κατάσταση σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά την επίθεση. Αυτό και μια αδιάκοπη και αδιάκοπη ροή εκατομμυρίων χρημάτων των Γερμανών φορολογουμένων προς το καθεστώς του Κιέβου. Τόσο για το «μη επιβράβευση του επιτιθέμενου» : Ο εθνικός μαζοχισμός είναι πολύ ευγενικός όρος.

Μετά το περιστατικό της Λειψίας/Χάλε, χρειάστηκε λιγότερο από ένας μήνας για να καταλήξουμε σε συνολικά συμπεράσματα και να επιδιώξουμε ισχυρά αντίποινα, χωρίς να παρουσιάσουμε αποδεικτικά στοιχεία. Τι αντίθεση. Σαφώς, έχουν δίκιο οι σχολιαστές που υποθέτουν ότι η νεοαποκτηθείσα ικανότητα του Βερολίνου για ταχεία υπερβολική αντίδραση έχει τις ρίζες της σε διάφορες επιθετικές πολιτικές ατζέντες: την τρέχουσα προσπάθεια να μετατραπεί η γερμανική υπηρεσία πληροφοριών εξωτερικού BND σε όργανο παραστρατιωτικών επιχειρήσεων δολιοφθοράς· τον νέο μιλιταρισμό που στοχεύει στην οικοδόμηση του ισχυρότερου συμβατικού στρατού στην Ευρώπη και στοχεύει ρητά τη Μόσχα και, τέλος, αλλά εξίσου σημαντικό, τη μετατροπή του μίσους και του φόβου για τη Ρωσία σε αντιπερισπασμό σε μια χώρα που βρίσκεται σε βαθιά οικονομική κρίση.

Αν το Βερολίνο δεν προετοιμάζεται για ανοιχτό πόλεμο με τη Ρωσία, σίγουρα κάνει ό,τι μπορεί για να αφήσει ακριβώς αυτή την εντύπωση. Πολλοί Γερμανοί δεν συμφωνούν με αυτή την πορεία προς την καταστροφή. Για το καλό όλης της Ευρώπης, ας ελπίσουμε ότι θα καταφέρουν τελικά να την αλλάξουν.